มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 6

หญิงที่นั่งข้างกัน

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

สามทุ่ม เรือนกระจกเก่าริมแม่น้ำแซนเนืองแน่นไปด้วยแขกรวมสามร้อยคน เป็นงานเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ของเมซง แวร์มง

บนกระจกเพดาน แสงจากโคมระย้ากับทิวทัศน์ยามค่ำของสายน้ำซ้อนทับกันและไหวระริก เสียงเครื่องสายดังขึ้น แก้วกระทบกันดังกริ๊ง เสียงหัวเราะดังเซ็งแซ่

จัสติน คอสต์ ยืนอยู่ข้างทางเข้า ถือรายชื่อแขกของโต๊ะลงทะเบียน คืนนี้ทีมถ่ายภาพถูกสั่งให้แต่งตัวเรียบๆ ไม่สะดุดตา สมกับเป็นคนเบื้องหลัง เธอแค่เปลี่ยนสเวตเตอร์สีเทาเป็นเสื้อเชิ้ตสีดำ ส่วนแจ็กเก็ตทำงานสีกรมท่ายังสวมทับอยู่อย่างนั้น ป้ายชื่อที่หน้าอกก็ยังติดอยู่เหมือนเดิม

ตั้งแต่เที่ยงของเมื่อวาน เธอนอนไปได้แค่สามชั่วโมง ที่ก้นกระเป๋ามีสมุดปกสีกรมท่าเล่มนั้นอยู่ ตัวอักษร L.A. ปักด้วยด้ายแดง ตัวเลขที่เป็นไปไม่ได้ และเส้นตายของยานิส เบลกาแซม ที่เหลืออีกเพียงสี่วัน

〈ตอนนี้ คือรายชื่อแขก〉

“ลิเซ! ไม่อยากจะเชื่อ ลิเซจริงๆ ด้วย!”

ผู้หญิงในชุดสีทองประดับเลื่อมแหวกฝูงชนวิ่งตรงมา กางแขนสองข้างออกกว้าง จัสตินกอดรายชื่อไว้แนบอกและไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว

ด้านหลังผู้หญิงคนนั้น มีโค้ตสีอูฐกับผมหางม้าสีดำเดินตามมา

“...ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าคุณคือ...”

“โธ่ ใจร้ายจริงเลยนะเธอ เพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนโรงเรียนออกแบบเสื้อผ้าที่ลียงไงล่ะ ภาควิชาแฟชั่น ห้องเดียวกันด้วยนะ เมื่อกี้เธอเพิ่งรู้จักกันที่บาร์ข้างในเอง เผื่อไว้น่ะ เผื่อไว้ก่อน ฉันนึกว่าจะพาเธอมาเจอหน้าคนที่คิดถึง”

คาโรลีน บูเก ชี้ไปที่ผู้หญิงคนนั้นด้วยปลายแท่งชะเอมเทศ ผู้หญิงคนนั้นแนะนำตัวว่าโซลองจ์ เปลตีเย แล้วคว้ามือทั้งสองข้างของจัสตินไว้พร้อมกับรายชื่อ

〈ถ้าเป็นคนที่รู้จักลิเซจริงๆ อย่างแรกต้องเอียงคอสงสัย เนลลี การ์นีเย ก็เป็นอย่างนั้น〉

“...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ คุณโซลองจ์”

“โอ๊ย อย่ามาคุณเลย! หน้าตาไม่เปลี่ยนเลยสักนิด จำได้ทันทีเลยล่ะ ทันทีเลยนะ ชั้นเรียนของอาจารย์ลูกร็อง นั่งติดกันตลอดสองปีไม่ใช่เหรอ”

ลูกร็อง ชื่อครูประจำชั้นที่จัสตินตอบคาโรลีนในเช้าวันแรกของการฝึกงาน โซลองจ์เหลือบมองหน้าคาโรลีนครั้งหนึ่งก่อนจะพูดชื่อนั้นออกมา

ยังมีอย่างอื่นอีก คำว่า “ทันที” ซ้ำสองหน เสียงหัวเราะยาวไปเล็กน้อย มือทั้งสองข้างโอบแก้วแชมเปญไว้ราวกับกอดไว้ ท่าถือแบบคนที่อยากมีอะไรให้เกาะไว้สักอย่าง

จัสตินยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว แตะลงที่ตุ่มเล็กๆ กลางสันจมูก

“จริงด้วยค่ะ ปีที่สอง หน้าหนาว ตอนที่ฉันจมูกหักเพราะชนมุมโต๊ะตัดเย็บ คนที่เรียกรถพยาบาลให้ก็คือคุณโซลองจ์นี่คะ”

“ใช่ๆ! จำได้ จำได้! เลือดไหลเยอะมาก ทุกคนแตกตื่นกันใหญ่ ฉันถือโค้ตของเธอตามไปโรงพยาบาลด้วยใช่ไหมล่ะ”

เรื่องโค้ตที่ไม่มีใครถามถึง เป็นคำโกหกแบบต่อเติมที่เธอเคยเห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ท่าเรือ

จัสตินพูดเสียงเงียบ

“ไม่มีรถพยาบาลมาค่ะ จมูกนี้หักมาตั้งแต่ก่อนเข้าโรงเรียนแล้ว เรื่องที่เพิ่งเล่าเป็นเรื่องที่ฉันแต่งขึ้นเอง ถ้าเป็นคนที่นั่งติดกันมาสองปี ก็ต้องรู้เรื่องตุ่มนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

รอยยิ้มลื่นหลุดไปจากใบหน้าของโซลองจ์ ฟองแชมเปญในแก้วสั่นระริกเป็นฟองละเอียด

“อ้าว โซลองจ์ เธอยังไม่หายนิสัยชอบแต่งเรื่องเพิ่มอีกนะ”

คาโรลีนยิ้มเฉพาะที่มุมปาก แต่สายตาไม่ละไปจากจัสตินเลย

“คนที่แต่งก่อนคือฉันเองค่ะ ขอโทษด้วย ฉันคิดว่าถ้าเป็นเพื่อนเก่า คงจะหัวเราะแล้วช่วยแก้ให้”

“...ขะ ขอโทษนะคะ บางทีฉันอาจจำคนผิดก็ได้ ห้องเรียนมีตั้งหลายห้อง”

“ค่ะ ลียงคนเยอะนี่คะ”

โซลองจ์ปล่อยมือ แล้วหายเข้าไปในฝูงชนพร้อมกับเลื่อมที่แวววาว

“อืม เธอนี่น่าสนใจดีนะ”

หูฟังข้างซ้ายของคาโรลีนส่งเสียงดังสั้นๆ ผมหางม้าสะบัดไหวอย่างแรง และโค้ตสีอูฐก็ละลายหายเข้าไปในฝูงชนเช่นกัน

จัสตินจับรายชื่อให้มั่นอีกครั้ง ปลายนิ้วชื้นเหงื่อเล็กน้อย 〈ใครกันที่บอกชื่อครูประจำชั้นให้ผู้หญิงคนนั้น〉 คำตอบที่คิดออกมีเพียงข้อเดียว

*

สี่ทุ่ม วิกตอร์ ล็องแบร์ ขึ้นไปบนแท่นด้านในสุดของเรือนกระจก

“สามร้อยคนที่อยู่ที่นี่คืนนี้ พอเช้าพรุ่งนี้ สามล้านคนจะได้เห็นภาพเสื้อผ้าชุดนี้ ตัวเลขไม่เคยโกหก!”

เสียงปรบมือดังขึ้น แสงแฟลชกล้องโปรยลงบนแท่นเหมือนหิมะ

ขณะนั้นเอง ตรงหน้าเคาน์เตอร์รับฝากโค้ต มีเสียงทุ้มต่ำปะทะกัน

ชายอ้วนหน้าแดงกำลังคว้าคอเสื้อของชายหนุ่มในเสื้อแจ็กเก็ตสีเงิน ทั้งสองคนเมาจนเหล้าขึ้นถึงคอ แก้วในมือของคนหนุ่มเอียงกะเท่เร่

ถึงกล้องของสื่อ ห่างแค่สิบห้าเมตร ถ้ามีใครหันมามองสักครั้ง ข่าวพรุ่งนี้จะไม่ใช่เรื่องชุดเดรส แต่จะเป็นเรื่องนี้

จัสตินก้าวเดินไปแล้ว

〈ต่อยสักทีก็จบใน สิบวินาที〉

แต่ในคืนที่ออกจากมาร์เซย์ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ต่อยใครอีก จะไม่ใช้กำปั้น สิ่งที่ใช้คือการวางขั้นตอน

เธอสอดตัวเข้าไประหว่างคนทั้งสองอย่างเนียนๆ หยิบเสื้อแจ็กเก็ตที่ตกอยู่แทบเท้าของชายหน้าแดงขึ้นมา แล้วพาดลงบนแขนเขาอย่างนุ่มนวล

“รถเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ ดิฉันจะพาไปส่งที่ทางออกนะคะ”

“รถ? ฉันไม่ได้เรียกนะ”

“ผู้อำนวยการสั่งไว้ว่าให้เตรียมไว้เฉพาะแขกพิเศษเท่านั้นค่ะ”

ชายคนนั้นกะพริบตาปริบๆ คำว่า “พิเศษ” คำเดียวทำให้นิ้วที่กำคอเสื้ออยู่คลายลง จัสตินแตะมือเบาๆ ที่ข้อศอกของเขา แล้วเดินนำไปทางประตูบริการด้านหลัง ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับแท่น

ชายหนุ่มในแจ็กเก็ตสีเงินก็เดินตามมาด้วย สีหน้ายังเหมือนบ่นไม่สะใจ เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาต้องตามมา คู่ต่อสู้ที่หายไปต่อหน้าก่อนจะตัดสินแพ้ชนะกัน เป็นสิ่งที่ขัดใจที่สุด

ที่โรงเหล้าท่าเรือก็เป็นอย่างนี้ คนที่กำลังเดือดจัดอย่าไปห้ามในร้าน ต้องพาออกไปถึงลมข้างนอก โดยไม่ให้ใครเห็น

เมื่อออกจากประตูบริการ ลมแม่น้ำยามค่ำก็ปะทะหน้าทั้งสามคน

จัสตินให้ทั้งสองนั่งลงตรงขั้นบันไดของลานขนของ แล้วหยิบขวดน้ำจากลังข้างประตูส่งให้คนละขวด

“มีปัญหาอะไรกันคะ”

“ไอ้นี่น่ะ ในโชว์ครั้งก่อนมันมานั่งที่แถวหน้าสุดของฉัน!”

ชายหนุ่มหัวเราะในจมูก แล้วเถียงกลับว่าบนที่นั่งเขียนชื่อของเขาไว้ จัสตินรอจนน้ำของทั้งคู่ลดลงเหลือครึ่งขวด

“เรื่องที่นั่งเป็นเรื่องของการวางขั้นตอนค่ะ โชว์ครั้งหน้า ทั้งสองท่านจะได้นั่งแถวหน้าสุดทั้งคู่ แต่อยู่คนละสุดปลายค่ะ”

“...คนละสุดปลาย?”

“ใช่ค่ะ จะมองไม่เห็นหน้ากันเลย”

ชายหน้าแดงหลุดหัวเราะออกมาทันที ชายหนุ่มก็หัวเราะตาม ลมค่อยๆ พัดพาไอร้อนของเหล้าไป

จัสตินเรียกแท็กซี่สองคัน ให้ทั้งคู่ขึ้นคนละคัน จากในเรือนกระจกได้ยินเสียงวิกตอร์พูดจบและเสียงปรบมือดังกึกก้อง

เวลาที่ใช้ไปคือสี่นาที

*

ตีหนึ่ง แขกกลับหมดแล้ว และงานเก็บกวาดก็เสร็จสิ้น

ที่ขั้นบันไดของลานขนของ ปอล เลอซูเออร์ วางถ้วยกระดาษสามใบเรียงกัน เป็นซุปหัวหอมที่ซื้อมาจากร้านเปิดทั้งคืนแถวนั้น นอกจากนั้นยังมีแซนด์วิชชิ้นเล็กที่เหลือจากงานอีกหนึ่งจาน

“เฮ้อ อาหารมื้อดึกหลังงานเลี้ยงสามร้อยคนคือนี่เหรอ กาแฟอยู่ไหน”

“อยู่นี่ค่ะ หัวหน้า”

เมื่อจัสตินยื่นกระติกน้ำร้อนให้ ปอลก็ตาเบิกโต ข้างๆ กัน โซเอ ดาลมาส ใช้สองมือโอบถ้วยไว้ เธอเช็ดเครื่องสำอางเข้มที่แต่งสำหรับงานเลี้ยงออกด้วยผ้าขนหนูไปแค่ครึ่งเดียว สวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งเหมือนของผู้ชายทับชุดเดรสสีขาว ปลายเท้าที่ยาวสวมรองเท้าผ้าใบเก่า

“คุณลิเซคะ หนูอยากบอกมาตลอดเลยค่ะ!”

“มีอะไรหรือคะ”

“ข่าวเรื่องสร้อยคอค่ะ! ตอนท้ายมีบรรทัดหนึ่งเขียนว่า ‘โซเอ ดาลมาส ไม่ได้ทำอะไรเลย’ ด้วย! แม่โทรมาร้องไห้ แล้วงานใหม่ก็เข้ามาสองงานเลยค่ะ สองงานเลยนะคะ! คุณลิเซเป็นคนไปบอกผู้อำนวยการใช่ไหมคะ”

“เป็นเรื่องของการวางขั้นตอนค่ะ”

“อีกแล้ว! แต่ขอบคุณมากนะคะ!”

โซเอก้มหัวลงทั้งที่ใบหน้าเหมือนเด็กยู่ยี่ไปหมด ไอร้อนจากซุปทำให้ผมหน้าม้าของเธอชื้น

ปอลรินกาแฟจากกระติกใส่แก้วกระดาษ แล้วส่งให้จัสติน

“ขอบคุณค่ะ หัวหน้า”

เธอไม่ได้จิบทันที เป่าลมออกไปสองครั้งเบาๆ

〈ก็รอให้เย็นลงสิ〉

เธอนึกถึงเสียงช้าๆ นั้น

“อ้าว วันนี้ไม่ลวกปากเหรอ”

“มีคนสอนว่าให้รอให้เย็นลงค่ะ”

“ใครสอน”

“...เรื่องนั้น คือ...”

ก่อนจะตอบ มือก็ล้วงลึกเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเสียก่อน ในห่อกระดาษ เข็มหมุดส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ

“อ๊ะ รู้แล้ว! คุณลิเซมีแฟนใช่ไหมคะ”

โซเอโน้มตัวเข้ามา

“...ไม่มีค่ะ”

“งั้นคนที่ชอบล่ะคะ”

“...ฉันชอบสีกรมท่าค่ะ”

“ไม่ได้ถามเรื่องสีนะคะ!”

ปอลแทบสำลักซุปจนไอโขลก หัวเราะจนผ้าโพกหัวเลื่อน ผู้หญิงที่จัดการชุดเดรสสิบสองตัวกับคนเมาสองคนได้เรียบร้อย แต่กลับติดแหง็กตรงนี้ได้เหรอเนี่ย ว่าแล้วปอลก็เช็ดน้ำตา

จัสตินยังหน้าร้อนผ่าว ซดซุปเข้าไป คราวนี้ลวกลิ้น

*

ประตูบริการเปิดออก โค้ตสีอูฐเดินออกมา

คือคาโรลีน เธอพันสายสะพายสามเส้นที่คอไว้กับนิ้ว แทะแท่งชะเอมเทศอยู่

“แล้ว นั่นกี่นาที”

“เรื่องอะไรหรือคะ”

“คนเมาสองคนนั่น ตั้งแต่หายไปจากเคาน์เตอร์ฝากโค้ตจนขึ้นแท็กซี่”

“...สี่นาทีค่ะ”

“ใช่ ไม่มีใครสังเกตเลย ยกเว้นฉัน”

“ถ้าแขกไม่รู้สึกตัว แค่นั้นก็เพียงพอแล้วค่ะ”

คาโรลีนยิ้มเฉพาะมุมปาก แล้วโน้มตัวลงชิดข้างจัสติน ปอลกับโซเอยังหัวเราะกันเรื่องสีกรมท่าอยู่ กลิ่นหวานของชะเอมเทศลอยมาถึงข้างหู

แล้วเธอก็พูดด้วยเสียงที่มีเพียงจัสตินได้ยิน

“เรื่องของลิเซ ฉันรู้ดีนะ”

คาโรลีนยืดตัวขึ้น ผมหางม้าสะบัดไหวแรง เสียงฝีเท้าของรองเท้าผ้าใบสีขาวค่อยๆ ไกลออกไปตามริมแม่น้ำยามค่ำ

กาแฟในแก้วกระดาษที่อยู่ในมือจัสติน เย็นชืดไปหมดแล้ว

── จบบทที่ 6 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

จัสติน คอสต์ผู้ฝึกงานทีมถ่ายทำโซเอ ดาลมาสนางแบบหน้าใหม่โซลองจ์เปลตีเยอ้างตัวว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นมาน็องเชอวาลิเยร์นักออกแบบเครื่องแต่งกายภาพยนตร์ปอล เลอซูเออร์หัวหน้าทีมถ่ายทำคาโรลีน บูเกผู้ประสานงานฝ่ายผลิตล้างข้อสงสัยให้เธอจับได้ว่าเธอโกหกคนที่เธอสนใจNEWหัวหน้าที่คอยดูแลเอาใจใส่หัวหน้าที่สืบตัวตนรู้จักลีซไหม?NEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 7

หลุมสี่สิบเปอร์เซ็นต์ตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 7) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ