มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 7

หลุมสี่สิบเปอร์เซ็นต์

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

สิบโมงเช้า เสียงสะอื้นดังก้องอยู่ที่บันไดหลังของเมซง แวร์มง

จัสตินเดินลงบันไดหลังที่ปกติไม่เคยใช้ ถ้าเดินทางทางเดินด้านหน้า เธอต้องผ่านหน้าโต๊ะฝ่ายประสานงานการผลิต เสียงที่ได้ยินข้างหูเมื่อคืนยังไม่จางหายไป ฉันรู้จักลีซดีนะ 〈ถ้ารู้จัก ทำไมถึงเงียบมาจนถึงตอนนี้ ทำไมไม่บอกว่าฉันเป็นของปลอม〉 ไม่มีคำตอบ มีแต่เท้าที่ก้าวลงบันไดไปเรื่อย ๆ

พอลงมาถึงชานพัก จัสตินก็เห็นโซเอ ดาลมาส นั่งทรุดอยู่บนขั้นบันได เธอพับขายาวเก็บ กดกระดาษแผ่นหนึ่งแนบเข่า ปลายเล็บที่กัดจนสั้นจิกขอบกระดาษจนขาวซีด

“คุณโซเอ เป็นอะไรไปคะ”

“คุณลีซ… ใบรายละเอียดค่าตัวงานโชว์ ที่ค่ายส่งมาเมื่อเช้านี้ค่ะ”

ในกระดาษมีเพียงสี่บรรทัด ค่าตัวนางแบบ สองพันยูโร ค่าธรรมเนียมค่าย สี่ร้อยยูโร ค่าภาพถ่ายและค่าเดินทาง สี่ร้อยยูโร ยอดที่จ่าย หนึ่งพันสองร้อยยูโร

“แม่บอกว่าคำนวณแปลก ๆ ถูกหักไปตั้งสี่สิบเปอร์เซ็นต์ หนูก็เลยโทรไปหาคุณเฌโรม เขาบอกว่าค่ายไหนก็เหมือนกันหมด ถ้ามีปัญหาครั้งหน้าจะไม่เรียกมาอีก…”

โซเอใช้สองมือขยุ้มมวยผมสีน้ำตาลที่เกล้าไว้บนหัวจนยุ่ง เส้นผมหลุดลุ่ยตกลงมาแนบแก้มหลายเส้น

“ค่าภาพถ่าย คือภาพถ่ายอะไรคะ”

“หนูก็ไม่รู้ค่ะ รูปโปรโมต หนูใช้รูปที่ลูกพี่ลูกน้องถ่ายให้ฟรี ๆ ที่สวนสาธารณะนะคะ”

“ค่าเดินทางล่ะคะ”

“รถไฟใต้ดินค่ะ ใช้บัตรรายเดือนของหนูเอง”

จัสตินรับกระดาษมา

สี่ร้อยยูโร เทียบกับเงินที่เคยหมุนเวียนอยู่ที่ท่าเรือแล้วก็เป็นเงินก้อนเล็ก แต่วิธีของฝ่ายที่รีดเอานั้นเหมือนกันทุกอย่าง เติมรายการที่ชื่อฟังไม่รู้เรื่องเข้าไปหนึ่งบรรทัด พอฝ่ายจ่ายบ่น ก็บอกว่า “ที่ไหนก็เป็นแบบนี้” ถ้าฝ่ายจ่ายเงียบ ครั้งหน้ารายการก็จะเพิ่มเป็นสองบรรทัด

“มีสัญญาไหมคะ”

“มีรูปถ่ายอยู่ในโทรศัพท์ค่ะ”

ทั้งหมดสิบสองหน้า จัสตินนั่งลงบนขั้นบันได ใช้นิ้วไล่เปิดทีละหน้าตั้งแต่หน้าแรก

การทวงหนี้ต้องเริ่มจากการอ่านกระดาษของอีกฝ่าย เมื่อก่อนเธอถูกสอนมาอย่างนั้น ไม่มีเชือกเส้นไหนมัดอีกฝ่ายได้แน่นเท่ากระดาษที่เขาเขียนเองกับมือ

หน้าที่สาม ค่าธรรมเนียมค่ายคือยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของค่าตัว

ที่ท้ายหน้าเก้ามีข้อความตัวเล็ก ๆ อยู่บรรทัดหนึ่ง ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นจะหักจากค่าตัวได้ เฉพาะรายการที่แนบใบเสร็จ และนางแบบเป็นผู้ลงนามยินยอมล่วงหน้าเท่านั้น

“คุณเซ็นเอกสารค่าใช้จ่ายไหมคะ”

“ไม่ได้เซ็นค่ะ หนูไม่เคยเห็นเอกสารแบบนั้นด้วยซ้ำ”

“ถ้าอย่างนั้น เงินสี่ร้อยยูโรนั้นเป็นของคุณค่ะ”

ตาของโซเอเบิกกว้าง หยดน้ำตาเม็ดหนึ่งค้างอยู่กลางแก้ม

“…จริงเหรอคะ”

“ในสัญญาเขียนไว้อย่างนั้น และคนเขียนก็คือค่ายค่ะ”

“แต่ถ้าหนูพูดไป อาจจะไม่ถูกเรียกไปทำงานอีกก็ได้…”

“ถ้าเงียบไว้ งานสองชิ้นถัดไปก็จะถูกหักสี่สิบเปอร์เซ็นต์เหมือนกัน เงียบสามครั้ง มันก็จะกลายเป็นเรื่องปกติ”

โซเอจ้องหน้าจออยู่พักใหญ่ แล้วเอามือยันเข่าลุกขึ้นยืน ตอนนั่งอยู่ดูไม่ออก แต่เธอสูงกว่าจัสตินอยู่นิดหน่อย

จัสตินบอกปอลทีมถ่ายภาพว่าบ่ายนี้จะขอหายไปสองชั่วโมง ปอลรัดปมผ้าบันดานาให้แน่นขึ้น ทำหน้าเอือมแล้วโบกมือไล่

*

บ่ายสองโมง ค่ายนางแบบตั้งอยู่ชั้นสามของตึกเก่าในเขต 8

ที่ผนังตรงประชาสัมพันธ์ มีรูปนางแบบในสังกัดใส่กรอบเรียงไว้ นับดูแล้วทั้งหมดสิบสองรูป ไม่มีรูปของโซเอ

เฌโรม วาเช เดินออกมาจากด้านใน แล้วหยุดชะงักที่ธรณีประตู ใบหน้าเหนือผ้าพันคอลายจุดที่คอค่อย ๆ เกร็งขึ้น

“ค-คนฝึกงานของเมซง…”

“สวัสดีค่ะ ขอเวลาท่านประธานสิบนาทีได้ไหมคะ”

สายตาของเฌโรมมองโซเอ แล้วก็มองจัสติน ที่เขากำลังนึกถึงกล่องถุงน่องอยู่ แสดงออกมาบนหน้าตรง ๆ

หลังโต๊ะใหญ่ในห้องประธาน มีผู้หญิงวัยราวห้าสิบนั่งอยู่ สวมสร้อยไข่มุกสามชั้น

“อุ๊ย ผู้ปกครองของหนูโซเอเหรอจ๊ะ ที่นี่นะ เป็นค่ายที่มีมโนธรรมที่สุดในวงการเลยล่ะ”

“ดิฉันไม่ใช่ผู้ปกครองค่ะ มาตรวจสอบการคำนวณในใบรายละเอียดค่ะ”

จัสตินดึงเก้าอี้เข้าใกล้โต๊ะอีกนิดแล้วจึงนั่ง การที่ไม่คิดจะกลับ เก้าอี้บอกได้ชัดกว่าคำพูด

เธอวางใบรายละเอียดกับกระดาษที่ถ่ายสำเนาหน้าเก้าของสัญญาเรียงบนโต๊ะ

“ค่าภาพถ่ายกับค่าเดินทาง สี่ร้อยยูโร ตามข้อกำหนดในหน้าเก้า ต้องมีใบเสร็จและลายเซ็นยินยอมล่วงหน้าของคุณโซเอ ซึ่งไม่มีทั้งสองอย่างค่ะ”

“ในวงการนะจ๊ะ เอกสารจุกจิกพวกนี้ เขาค่อยตามเก็บให้ครบทีหลัง มันเป็นอย่างนั้นแหละ”

“ถ้าอย่างนั้น ช่วยจัดให้ครบตอนนี้เลยค่ะ ภาพถ่ายนั้นใครถ่าย เมื่อไหร่ ที่ไหนคะ”

นิ้วของประธานหยุดค้างอยู่ที่ไข่มุกเม็ดหนึ่ง มีเพียงสายตาที่เลื่อนไปทางเฌโรมที่ประตู เฌโรมไม่ตอบ เอาแต่ใช้นิ้วคลึงปมผ้าพันคอซ้ำไปซ้ำมา

“คุณเฌโรม ค่ายถ่ายภาพของคุณโซเอไหมคะ”

“…ไม่ได้ ถ่าย ครับ”

เสียงเบาแต่ชัดเจน วันนี้เขาไม่ได้เติมคำที่ไม่จำเป็นต้องพูดเลยสักคำ

“ท่านประธานคะ ที่ผนังตรงประชาสัมพันธ์ มีนางแบบอยู่สิบสองคนใช่ไหมคะ”

“…แล้วทำไมเหรอ”

“ในใบรายละเอียดของทั้งสิบสองคน อาจมีบรรทัดสี่ร้อยยูโรแบบเดียวกันก็ได้ ดิฉันขอแจกสำเนาหน้าเก้านี้ให้ทั้งสิบสองคนคนละแผ่น ได้หรือเปล่าคะ”

“จะขู่กันเหรอ”

“เปล่าค่ะ แค่ให้ท่านอ่านกระดาษที่ค่ายของท่านเขียนเองเท่านั้น”

ห้องเงียบลง นอกหน้าต่างมีรถบัสคันหนึ่งแล่นผ่านไป

ตอนที่ทวงหนี้อยู่ที่ท่าเรือ จัสตินไม่เคยส่งเสียงดังสักครั้ง คนที่ต้องจ่าย ส่วนใหญ่แพ้ให้กับกระดาษที่ตัวเองเขียนและความเงียบ

“…สี่ร้อยยูโร วันนี้จะโอนให้ภายในวัน”

“ขอเป็นตอนนี้เลยค่ะ ดิฉันขออยู่รอที่นี่จนกว่าโทรศัพท์ของคุณโซเอจะได้รับแจ้งเงินเข้า แล้วก็ขอกระดาษอีกหนึ่งแผ่น เขียนหนึ่งบรรทัดว่างานสองชิ้นถัดไป คิดค่าธรรมเนียมแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ”

ประธานถอนหายใจยาว แล้วเปิดหน้าจอธนาคารในโทรศัพท์ สามนาทีต่อมา โทรศัพท์ของโซเอก็ดังขึ้นสั้น ๆ

“เ-เข้าแล้วค่ะ สี่ร้อยยูโร เข้าแล้วค่ะ!”

“ช่วยตรวจชื่อผู้โอนด้วยนะคะ”

โซเอพยักหน้าหลายครั้ง กอดโทรศัพท์แนบอก ประธานเขียนหนึ่งบรรทัดลงบนกระดาษ ลงนาม แล้วส่งให้โซเอโดยไม่พูดอะไร

พอออกมาที่ทางเดิน เฌโรมก็วิ่งตามมา เขาหยุดตรงหน้าโซเอ มือกำผ้าพันคอที่แก้ออกแล้วแน่น

“โซเอ เรื่องสร้อยคอคราวนั้น ที่ฉันโยนความผิดให้เธอ ขอโทษนะ ฉันไม่กล้าพูดมาตลอดเลย”

โซเอกะพริบตาปริบ ๆ แล้วพยักหน้าหงึกเดียว เฌโรมโค้งศีรษะให้จัสตินด้วย แล้วเดินกลับเข้าไปในค่าย

“ใบรายละเอียดของงานสองชิ้นถัดไป ถ้ามาถึงแล้วเอามาให้ดิฉันดูด้วยนะคะ”

“ค่ะ! แต่คุณลีซคะ เมื่อกี้เสียงคุณไม่ดังขึ้นเลยสักครั้ง ที่ทำงานเก่าของคุณน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

จัสตินไม่ตอบ โซเอหัวเราะ แล้ววิ่งไปที่บันไดรถไฟใต้ดิน

*

หนึ่งทุ่ม ตอนออกมาจากประตูรับของของเมซง ที่หัวมุมมีรถสีขาวคันเก่าจอดอยู่

บนฝากระโปรงรถ มีชายใส่แจ็คเก็ตวอร์มสีดำนั่งอยู่ สองข้างศีรษะตัดสั้น เหลือแต่ผมหยิกสีดำไว้เฉพาะด้านบน ยานิสยกมือข้างหนึ่งสูง

“เฮ้ย! หิวจะตายอยู่แล้ว ไปกินคูสคูสเป็นเพื่อนหน่อย”

“ถ้าเรื่องงาน คุยกันตรงนี้ก็ได้ค่ะ”

“บอกแล้วไงว่าไม่มีเรื่องงาน อีกตั้งสามวันกว่าจะโทรหาเจ้านาย ตราบใดที่ยังมีสามวัน เราก็เป็นแค่เพื่อนเก่า จริงไหมล่ะ”

เธอพยายามหาเหตุผลที่จะปฏิเสธ แต่ไม่เจอสักข้อ

*

ระหว่างทางลาดชันของเบลวิลล์ มีร้านอาหารราคาถูกที่ปูโต๊ะด้วยผ้าพลาสติก มีโต๊ะทั้งหมดเก้าตัว ไอร้อนกลิ่นแกะกับมะเขือเทศลอยขึ้นมาจากหม้อใบใหญ่ในครัว

ยานิสสั่งคูสคูสเมอร์เกซสองจาน จานละสิบสองยูโร พอยกมาถึงก็ใช้ช้อนพังภูเขาข้าว แล้วราดน้ำซุปทับลงไปโซ้ก ๆ

“คูสคูสที่ปารีสนี่ ถั่วลูกไก่น้อยจริง ยายเห็นเข้า คงเหวี่ยงหม้อออกหน้าต่างทั้งใบแล้วล่ะ”

“คุณยายเป็นเจ้าของร้านปานิสใช่ไหมคะ”

“ถ้าเรื่องถั่วลูกไก่ นะ ยายขี้บ่นทุกเรื่องแหละ! ถั่วน่ะไม่ใช่ของที่นับใส่ ต้องกำใส่ด้วยมือ ตะโกนทุกเช้าเลย”

จัสตินกินไปคำหนึ่ง พริกบดทำให้ลำคอร้อนผ่าว

“จำได้ไหม วันที่นกนางนวลเอาข้าวเช้าไป”

“วันที่คุณวิ่งไล่แล้วตกจากท่าเทียบเรือใช่ไหมคะ”

“ไม่ได้ตก ซ้อมว่ายน้ำต่างหาก”

“ทั้งที่ใส่เสื้อฟุตบอลตัวที่สำคัญที่สุดอยู่”

“ก็บอกว่าซ้อมไงโว้ย! แล้วแกน่ะ ตอนนั้นไม่ใช้มือ แต่ไปจับคอเสื้อลากฉันขึ้นมา คอเสื้อยืดจนใส่ไม่ได้อีกเลยนะ”

“เพราะคอเสื้อจับง่ายกว่าค่ะ”

“ตรงนั้นต้องเป็นมือก่อนสิโว้ย มือ!”

ยานิสตบโต๊ะหัวเราะ ชายชราที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ หันมามอง มุมปากของจัสตินขยับเล็กน้อย

“เอ๊ะ เมื่อกี้ยิ้มใช่ไหม ยิ้มใช่ไหมเนี่ย”

“ไม่ได้ยิ้มค่ะ”

“ยิ้มแน่ ๆ ค่าค้างสามปี มื้อนี้แกเลี้ยงนะ”

ยานิสหรี่ตาที่มีขนตายาว กลิ้งเมอร์เกซที่ใหญ่ที่สุดมาวางในจานของจัสติน ตั้งแต่ไหนแต่ไร เขาเป็นคนที่ชอบเอาชิ้นที่ใหญ่ที่สุดใส่จานคนอื่น

ใต้โต๊ะ นิ้วของจัสตินกำลังกลิ้งของชิ้นเล็ก ๆ อยู่ ยานิสยื่นคอมาชะโงกดู

“อะไรน่ะ เข็มหมุดงอ ๆ เหรอ แกน่ะ เห็นเครื่องมืองอเป็นต้องทิ้งทันทีไม่ใช่เหรอ”

“…มีคนเอามาคืนให้ค่ะ”

“ใคร”

“คนที่ทำงานด้วยกันค่ะ”

“อ๋อ คนที่ทำงานด้วยกันเหรอ”

ยานิสคาบช้อนพลางยิ้มกริ่ม

“หน้าแบบนั้นน่ะ ไม่ใช่หน้าตอนพูดถึงคนที่ทำงานด้วยกันหรอก”

จัสตินเก็บเข็มหมุดใส่กระเป๋า ดื่มน้ำรวดเดียว ยานิสหัวเราะจนจับท้อง แล้วจู่ ๆ ก็หันไปมองนอกหน้าต่าง

“ปารีสนี่ดีนะ ไม่มีใครรู้จักแก ฉันเองก็คงมาอยู่ที่นี่บ้างดีกว่า”

“พูดจริงเหรอคะ”

“ล้อเล่นน่ะสิ ยายจะร้องไห้เอา”

เสียงหัวเราะดังลั่น แต่หน้าที่สะท้อนในกระจกไม่ได้ยิ้ม

*

จานว่างเปล่า จัสตินวางเงินสิบสองยูโรสำหรับสองจานไว้บนโต๊ะ ยานิสไม่ห้าม

“ยานิส ขอถามอย่างหนึ่งค่ะ ทำไมตระกูลถึงมาตามหาสมุดเล่มนั้นหลังจากผ่านไปสามปีแล้วคะ”

“บอกแล้วไงว่าไม่รู้ …แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่คราวก่อนฉันไม่ได้พูด”

ยานิสเอานิ้วพันสร้อยทองที่คอ เครื่องประดับรูปมือเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ระหว่างนิ้ว

“เรื่องโดมินิก เปอร็อง”

พอได้ยินชื่อนั้น ในหูของจัสตินก็ดังเสียงฝนเมื่อสามปีก่อนขึ้นมา

คืนที่ออกจากท่าเรือ ในมุมมืดหลังสถานีรถไฟ จัสตินยื่นซองที่อัดเงินทั้งหมดที่มีให้ นั่นคือค่าประวัติปลอม มือสวมถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวรับซองไป แล้วยื่นซองหนาอีกใบให้เป็นการตอบแทน ข้างในมีเอกสารประวัติของผู้หญิงที่เธอไม่รู้จัก กับตั๋วไปปารีส มีกลิ่นสบู่ลาเวนเดอร์กับกลิ่นบุหรี่ จงนับซะ ของข้างในต้องตรวจด้วยตาตัวเอง เสียงทุ้มต่ำบอกอย่างนั้น จัสตินยืนนับเอกสารท่ามกลางสายฝน พอเงยหน้าขึ้นมา ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว หลังจากนั้นไม่เคยพบกันอีกเลย

สามปีที่ปารีส จัสตินทำแต่งานที่ไม่ต้องมองหน้าใคร ทำความสะอาดตึกตอนกลางคืน ขนของลงจากรถในโกดัง เอกสารประวัติเก็บไว้ลึกสุดลิ้นชักเสมอมา งานฝึกงานที่เมซง แวร์มง มาถึงเมื่อฤดูใบไม้ร่วงนี้ นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอใช้เอกสารชุดนั้น

“คนนั้นน่ะ หายตัวไปในคืนที่แกหนี บ้านก็ดี ห้องที่เช่าก็ดี ว่างเปล่าหมด ตั้งแต่นั้นไม่มีใครเห็นอีกเลย”

“…หายตัวไปเหรอคะ”

“ตระกูลเขาคิดว่าแกรู้ว่าโดมินิกอยู่ที่ไหน ที่ตอนอยู่ที่คาเฟ่พูดแต่เรื่องสมุด ก็เพราะไม่อยากบีบแกให้จนมุมไปกว่านี้ ตอนนั้นเจ้านายพูดถึงแต่สมุด อันนั้นเรื่องจริงนะ แต่ในโทรศัพท์เมื่อวานซืน เจ้านายเติมเงื่อนไขขึ้นมาอีกข้อ สมุดกับที่อยู่ของโดมินิก สองอย่างนั้น”

“ดิฉันไม่รู้ค่ะ”

“รู้สิ ว่าแกไม่รู้ ฉันเข้าใจดี แต่เจ้านายไม่คิดอย่างนั้น”

ยานิสลุกขึ้นยืน รูดซิปแจ็คเก็ตวอร์มขึ้น

“นี่ แกน่ะ ต่อให้ส่งสมุดอย่างเดียว คงใช้คำว่า ‘หาไม่เจอ’ ผ่านไปไม่ได้อีกแล้ว ภายในสามวัน คิดไว้ด้วยว่าจะทำยังไง สิ่งที่ฉันทำได้ก็มีแค่นี้”

ประตูกระจกปิดลง แผ่นหลังในแจ็คเก็ตสีดำหายเข้าไปในความมืดของทางลาด

จัสตินนั่งอยู่หน้าจานเปล่า เธอนับโต๊ะ เก้าตัว นับเก้าอี้ ทั้งหมดสามสิบหกตัว ไม่ว่าจะนับเท่าไร ก็ไม่รู้เลยสักอย่างว่าโดมินิกอยู่ที่ไหน

── จบบทที่ 7 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

จัสติน คอสต์ผู้ฝึกงานทีมถ่ายทำโซเอ ดาลมาสนางแบบหน้าใหม่ยานิสเบลกาแซมคนขับรถประจำครอบครัวโดมินิกเปอร็องนายหน้าประวัติที่หายตัวไปปอลเลอซูเออร์หัวหน้าทีมถ่ายทำเฌโรม วาเชผู้ดูแลฝั่งเอเจนซี่นางแบบคาโรลีน บูเกผู้ประสานงานฝ่ายผลิตทวงค่าตัวคืนมาได้NEWเพื่อนเก่าที่ท่าเรือเหลือเวลาอีกสามวันจัดประวัติให้เธอหายตัวไปหัวหน้าที่คอยดูแลเอาใจใส่จับโกหกของเขาได้หัวหน้าที่สืบอดีตเธอNEWใหม่ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

มาเขียนต่อจากตอนล่าสุดของเรื่องนี้กันเถอะ!

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ