มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 3

นับถึงร้อยแล้วจะกลับมา

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ต้นต้นซากุระเก่าบนยอดเนินผลิบานเต็มต้นในคืนเดียว ตอนต้นเดือนเมษายน

เช้าวันจันทร์ แปดโมง ซอ ฮายุนเปิดประตูบ้าน กลีบดอกไม้สีขาวกลีบหนึ่งก็ร่วงลงมาตรงปลายจมูกพอดี

“ว้าย”

“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณฮายุน”

ยุน ซอนอูยืนอยู่หน้าประตูบ้านข้างๆ บนไหล่เสื้อสเวตเตอร์สีครีมมีกลีบดอกไม้เกาะอยู่สามกลีบ

“อะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ! สวยมากเลยนะคะ ซากุระ บานหมดทั้งต้นในคืนเดียวเลยใช่ไหมคะ”

“ครับ จริงๆ เลย คุณยายบอกไว้ว่าปีนี้จะบานเร็ว”

ซอนอูใช้นิ้วกลางดันแว่นขึ้น แล้วก็เงียบไปครู่หนึ่ง

“คือ… คุณฮายุนครับ คืนวันเสาร์ ไปดูซากุระที่สวนชายาไหมครับ ได้ยินว่ากลางคืนเขาเปิดไฟ สวยมากเลย”

กระเป๋านักเรียนแทบจะหลุดจากมือของฮายุน

“ไปกับฉันเหรอคะ”

“อืม… ก็นะครับ ผมนึกไม่ออกเลยว่าจะชวนใครอีก”

ดวงตาตกๆ ของซอนอูหยีลงอย่างอ่อนโยน

“ไปค่ะ! ไปแน่นอนเลยค่ะ!”

เสียงสูงขึ้นไปไม่ใช่แค่ครึ่งเสียง แต่เกือบหนึ่งเสียงเต็ม ฮายุนเอามือปิดปากแล้ววิ่งลงเนินไป

〈จะบอก วันเสาร์ จะบอกให้หมดเลย〉

เธอซ้อมในรถเมล์อยู่หลายรอบ

〈คุณซอนอู ชอบมาตั้งนานแล้วค่ะ… ไม่ใช่ หนักไป คุณซอนอู ฉันรู้สึกดีกับคุณนะคะ… เบาไปอีก〉

ใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนบนกระจกหน้าต่างแดงอยู่ตลอดเวลา

*

คืนวันอังคาร สี่ทุ่มห้าสิบนาที

ประตูอัตโนมัติของร้านสะดวกซื้อเปิดออก เสียงมอเตอร์เบาๆ หยุดลง

“โย่ ใช่น้องสาวใช่ไหมเนี่ย”

ผมสั้นสีขาวออกเหลือง คิ้วที่โกนออกแล้วเหลือเป็นเส้นบางๆ สองเส้น ชุดวอร์มสีดำคาดเส้นทอง เป็นผู้ชายที่ฮายุนเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ที่ท้ายทอยมีรอยสักรูปเสือเผยเขี้ยวโผล่ออกมา

“…ยินดีต้อนรับค่ะ”

ผู้ชายคนนั้นเดินเตร่ไปมาระหว่างชั้นวางของ พอหยุดหน้าชั้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ก็ปาดแขนข้างหนึ่งไปด้านข้าง

บะหมี่ถ้วยกระจายตกลงบนพื้นเสียงดังโครมคราม ทั้งหมดยี่สิบสามถ้วย บางถ้วยกลิ้งมาถึงหน้าเคาน์เตอร์

“อ๊ะ มือลื่นซะแล้วสิ”

ฟันบนที่ครอบด้วยเงินสะท้อนแสงใต้หลอดฟลูออเรสเซนต์

ฮายุนกำที่รัดผมสีแดงบนข้อมือซ้ายไว้ นิ้วสั่นระริก

“…ฉันจะเรียกตำรวจนะคะ ในร้านมีกล้องด้วย”

“โอ้โห น่ากลัวจัง น้องสาว มหา’ลัยสนุกไหมล่ะ”

ผู้ชายคนนั้นหัวเราะพลางเดินไปทางประตู

“บอกว่าแพก ทงซูก็รู้เรื่องแล้วล่ะ ฝากบอกแจวอนด้วยนะ ว่ารอคำตอบอยู่ ก็เคยเป็นพวกเดียวกันมาก่อนนี่นา”

เสียงมอเตอร์ค่อยๆ หายไปทางเชิงเนิน

ฮายุนนั่งยองลงกับพื้น เก็บบะหมี่ถ้วยทีละถ้วย พอวางถ้วยที่ยี่สิบสามกลับขึ้นชั้น ประตูก็เปิดออก

“นี่”

คัง แจวอนเอง เขามารับตามที่บอกไว้ว่าจะมารับทุกคืน ดวงตาสีดำอมเทามองไปที่ถ้วยบุบๆ หน้าชั้นวาง แล้วมองมือของฮายุน

“…ใครมา”

“คนชื่อแพก ทงซู ฝากบอกแจวอนว่ารอคำตอบอยู่”

สีหน้าของแจวอนซีดเผือด

“คนที่นายรู้จักสินะ คำตอบอะไรเหรอ”

“ไม่เกี่ยวกับเธอ”

“เกี่ยวสิ! ร้านถูกทำพังหมดเลยนะ! เขายังรู้เรื่องมหา’ลัยของฉันด้วย!”

เสียงของเธอหยุดไม่อยู่

“เพราะอดีตของนายแท้ๆ ฉันเลยต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย! วันเสาร์ก็เป็นวันสำคัญของฉัน ถ้าเกิดอะไรขึ้นมานายจะรับผิดชอบยังไง!”

“…วันเสาร์?”

“ฉันจะไปดูซากุระที่สวนชายากับคุณซอนอู”

แจวอนเงียบไปพักใหญ่ แล้วพูดด้วยเสียงต่ำ

“เธอแค่อยากเป็นที่หนึ่งของใครสักคนเท่านั้นเอง”

ลมหายใจของฮายุนชะงัก

“ใครก็ได้ทั้งนั้นแหละ ขอแค่เลือกเธอ”

“…อะไรของนาย”

แจวอนทำเสียงจิ๊ปาก พูดจบแล้วดูเหมือนเขาจะหน้านิ่วกับคำพูดของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ถอนคำ

ตลอดทางกลับ ทั้งสองไม่พูดอะไรกันสักคำ หน้าประตูบ้านบนยอดเนิน แจวอนหันหลังกลับทันที

“จะไปไหน ดึกป่านนี้แล้ว”

“…ไปนอนซะ”

แผ่นหลังของเสื้อแจ็กเก็ตสีดำเดินลงไปในความมืดตรงเชิงเนิน งานปักที่หลุดลุ่ยบนเสื้อโผล่ให้เห็นใต้แสงไฟถนนเพียงครั้งเดียว

*

ในผ้าห่ม ฮายุนจ้องเพดาน

〈แค่อยากเป็นที่หนึ่งของใครสักคน… ใช่ ก็ใช่น่ะสิ แล้วมันผิดตรงไหน〉

เธอใช้นิ้วโป้งลูบที่รัดผมบนข้อมือซ้าย ยางสีแดงที่ซีดจางแล้ว

ทันใดนั้น สัมผัสของปลายนิ้วก็หวนกลับมา

มือของใครคนหนึ่งกำลังรวบผมของฮายุนไว้ด้านหลัง พันยางสีแดงรอบสองรอบ เป็นมือที่อ่อนโยน สั่นอยู่นิดๆ

“นับถึงร้อยแล้วจะกลับมานะ”

เป็นเสียงของผู้หญิง

ตอนนั้นเป็นฤดูใบไม้ผลิตอนอายุหกขวบ ฮายุนนับ หนึ่ง สอง สาม นับจนถึงร้อย แล้วก็เริ่มนับใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง ไม่มีใครกลับมา

เธอนึกหน้าของคนคนนั้นไม่ออก

ฮายุนกำที่รัดผมไว้แล้วดึงผ้าห่มคลุมหัว เสียงประตูบ้านดังขึ้นหลังจากนั้นนานมาก คงเป็นแจวอนที่กลับมา ฮายุนหลับตาลงแล้วแกล้งทำเป็นหลับ

*

วันพุธ วันพฤหัสบดี แจวอนก็มารับที่ร้านเหมือนเดิม มาโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินนำหน้าไปโดยไม่พูดอะไร

เย็นวันพฤหัสบดี ห้าโมงครึ่ง ฮายุนที่กลับจากมหาวิทยาลัยหยุดเท้าตรงปลายตรอก

ตรงเชิงเนิน ข้างกำแพงหัวมุม ซอนอูกำลังโค้งศีรษะลึกให้กับใครบางคน

คนตรงหน้าเป็นผู้หญิงในเสื้อโค้ตเทรนช์สีอูฐ ผมสีดำรวบต่ำ ต่างหูไข่มุก เป็นคนที่เคยยืนมองร้านซักรีดในวันปฐมนิเทศ

ผู้หญิงคนนั้นหายใจเข้าเบาๆ แล้วจึงพูดอะไรบางอย่าง นิ้วโป้งหมุนแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายไปรอบๆ ซอนอูโค้งศีรษะอย่างสุภาพอีกครั้ง เสียงไม่ดังมาถึงที่ฮายุนยืนอยู่

ผู้หญิงคนนั้นเดินลงเนินไป ซอนอูหันกลับมาแล้วเห็นฮายุน

“คุณซอนอู!”

“…คุณฮายุน กลับมาแล้วเหรอครับ”

“ผู้หญิงเมื่อกี้ คนที่เคยมายืนมองร้านเราเมื่อก่อนใช่ไหมคะ รู้จักกันเหรอคะ”

ซอนอูใช้นิ้วกลางดันแว่นขึ้น แล้วเงียบไปครู่ใหญ่

“…รู้จักครับ”

มีเพียงเท่านั้น ท้ายประโยคที่เคยลากเสียงเนิบๆ ต่อมาเสมอ วันนี้ขาดหายไปตรงนั้น

“อย่างนี้นี่เอง! โลกกลมจังเลยนะคะ”

“ครับ”

〈เป็นอะไรไปนะ คุณซอนอูทำหน้าลำบากใจ〉

ฮายุนจงใจพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

“วันเสาร์ หนึ่งทุ่มตรง เจอกันหน้าประตูนะคะ”

“…ครับ หนึ่งทุ่ม ผมตั้งตารอเลย”

ซอนอูยิ้ม แต่รู้สึกว่ากว่าจะยิ้มได้ ก็ใช้เวลาเนิ่นนานอยู่สักหน่อย

*

คืนวันศุกร์ หลังปิดร้าน ฮายุนยืนส่องกระจกบานเล็กอยู่หน้าโต๊ะรีดผ้า

“อ้ายโกว! ทำหน้าเดิมซ้ำกันกี่รอบแล้วเนี่ย”

พกซุนถอดปลอกแขนสีดำแล้วเดินเข้ามา

“แม่ พรุ่งนี้ฉันดูแปลกไหม”

“จะแปลกตรงไหนกัน รอเดี๋ยวนะ”

แม่ควานหาในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน หยิบแท่งเล็กๆ สีทองออกมา เป็นลิปสติก

“นี่ของดีที่สุดของแม่เลยนะ ใช้แค่ในงานแต่งงาน งานศพ แล้วก็งานรับปริญญาของลูกเท่านั้น”

พอเปิดฝา ก็เป็นสีปะการังอ่อนนุ่ม พกซุนใช้นิ้วเชยคางของฮายุนขึ้น แล้วทาที่ริมฝีปากเบาๆ เป็นนิ้วที่ชื้นไอน้ำ นิ้วที่คุ้นเคยเหมือนทุกวัน

“…แม่ รู้เรื่องพรุ่งนี้ได้ยังไงคะ”

“ในบ้านนี้ ไม่มีเรื่องอะไรที่แม่ไม่รู้หรอก”

แม่หัวเราะแล้วยัดลิปสติกใส่มือฮายุน

“ฟังนะ ผู้หญิงน่ะ อยากพูดอะไรก็พูดไปเลย คำที่กลืนลงไปน่ะ มันจะหนักอยู่ในท้อง… เอ้า พรุ่งนี้ฟ้าจะใสแล้วนะ! ผ้าที่ตากจะแห้งดี!”

การเปลี่ยนเรื่องทันทีแบบนี้ก็เป็นแม่ที่เป็นแบบนี้เสมอเหมือนกัน

ในห้องนั่งเล่น ชเว มันชิกกำลังกลิ้งหมากรุกตัว “ม้า” ไปมาด้วยปลายนิ้ว ฮายุนหันไปมองอย่างหวั่นๆ

“พ่อ เป็นไงคะ”

“…อืม สวยดี”

ฟันทองบนซ้ายของมันชิกแวบวับ พกซุนหัวเราะเสียงดังว่าคนนี้บอกว่าสวยแน่ะ ฮายุนก็หัวเราะตาม ลืมปิดปากไปเลย

คืนนั้นแจวอนก็กลับดึกอีก

ตอนสองยามกลางดึก ลิ้นชักขวามือของโต๊ะจักรก็ถูกเปิดออกอีกในคืนนี้ ท่ามกลางแสงจากสมาร์ตโฟน มีลายมือของแม่อยู่

ถึงฮายุน: ลิปสติกเข้ากับลูกดีนะ ถ้าอยากพูดอะไร พรุ่งนี้ก็พูดออกมาด้วยปากของตัวเองให้ชัดเจนนะ

ถึงแจวอน: คืนนี้ก็กลับดึกอีกนะ ข้าวก็กินให้เรียบร้อยด้วยล่ะ

ฮายุนมองบรรทัดที่สองอยู่นาน

แล้วจึงพลิกกลับไปหน้าก่อน ในสีเทาที่ถูกดินสอถูจนเลือน ตัวหนังสือนั้นยังคงขาวให้เห็นอยู่

วันนั้น นอกประตู

〈ประตู〉 ฮายุนเบนสายตาหนีจากคำนี้เบาๆ เนื้อความต่อจากนั้น คืนนี้ก็ยังอ่านไม่ได้

*

คืนวันเสาร์ ก่อนหนึ่งทุ่มเล็กน้อย

เหนือประตู ซากุระถูกไฟถนนส่องจนขาวเรืองแสง ทุกครั้งที่ลมพัด กลีบดอกไม้ก็ร่วงลงบนขั้นบันไดหิน

ฮายุนยืนอยู่หน้าประตู ใช้นิ้วจับที่รัดผมไว้ ที่ริมฝีปากมีสีปะการังของแม่

〈จะบอก วันนี้ จะบอกแน่นอน〉

ประตูบ้านข้างๆ เปิดออก พวงกุญแจรูปเป็ดแกะสลักไม้ส่งเสียงกริ๊งเบาๆ

“ขอโทษที่ให้รอครับ คุณฮายุน”

ซอนอูเดินออกมา สวมเสื้อสเวตเตอร์สีครีมกับกางเกงลูกฟูกสีน้ำตาล ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของฮายุนชั่วขณะ

“…ลิปสติกนี่นา เข้ากับคุณมากเลยครับ”

หัวใจของฮายุนเต้นดังตึง

〈ตอนนี้แหละ〉

“คุณซอนอู ฉัน”

ตอนนั้นเอง จากเชิงเนินก็มีเสียงฝีเท้าลากๆ ดังขึ้น

ก้าวหนึ่ง หยุด แล้วก็อีกก้าวหนึ่ง

ฮายุนหันไปมอง

ใต้แสงไฟถนน เงาร่างสูงใหญ่กำลังเดินโซเซขึ้นมา เสื้อแจ็กเก็ตสีดำ แขนเสื้อที่ควรจะเป็นสีขาวย้อมเป็นสีดำคล้ำ มือข้างหนึ่งกุมสีข้างไว้

ผมหน้าที่เสยขึ้นไปร่วงลงมาที่หน้าผาก ใบหน้าข้างใต้เปียกชุ่มด้วยเลือด

คือแจวอน

แจวอนเงยหน้าขึ้น มองเห็นสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู ปากขยับเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง

“…นี่”

เข่าของเขาทรุดฮวบลง

“แจวอน!”

ฮายุนวิ่งเข้าไป คำที่ควรจะพูดกับซอนอู หายไปจากริมฝีปากสีปะการังไปไหนต่อไหนแล้ว ข้างหลังได้ยินเสียงซอนอูทำกระเป๋าเป้หนังตกลงกับพื้น

บนกลีบซากุระที่ร่วงลงบนขั้นบันไดหิน หยดเลือดสีแดงหยดหนึ่งตกลงมาเป๊าะ

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ซอ ฮายุนลูกสาวบ้านพ่อแม่อุปถัมภ์คัง แจวอนช่างฝึกหัด เพื่อนสมัยเด็กยุน ซอนอูนักศึกษาแพทย์ข้างบ้านนัม พกซุนแม่อุปถัมภ์แพก ทงซูเพื่อนเก่าของคัง แจวอนเพื่อนสมัยเด็กตอนนี้กำลังทะเลาะกันNEWคนที่แอบชอบชวนดูซากุระยามค่ำNEWแม่ที่คอยผลักดันNEWคนที่ทุบร้านเธอพังNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

มาเขียนต่อจากตอนล่าสุดของเรื่องนี้กันเถอะ!

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ