มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 8

ที่นั่งของเด็กที่โกหก

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

คิก คิก

เสียงหัวเราะดังมาจากหลังเสาที่ไหม้เกรียม

วิไล สันติสุข ส่องไฟฉายไปทางนั้น หลังเสาไม่มีอะไรเลย ในแสงไฟมีเพียงขี้เถ้าที่ลอยคว้างอย่างช้าๆ

“ไพลิน พ่อเองนะ เอ่อ…กลับบ้านกันเถอะ ออกมาเถอะลูก”

คิก คิก ครั้งนี้ดังมาจากด้านหลัง

เขาเห็นอ่างล้างจานที่หลอมจนบิดงอ ข้างใต้มีช่องมืดอ้าอยู่ โดยบานประตูหลุดหายไปแล้ว

“พ่อ พ่อ หาหนูให้เจอสิ”

เสียงเด็กน้อยดังขึ้นข้างหลังหูขวา

วิไลก้าวเข้าไปใกล้อ่างล้างจานอีกหนึ่งก้าว

จากความมืด มือเรียวเล็กยื่นออกมา

ข้อเท้าถูกคว้าไว้ นิ้วเย็นเฉียบราวน้ำแข็งจิกเข้าไปในผิวผ่านถุงเท้า แล้วกระชากดึงอย่างแรง วิไลล้มหงายหลังลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยขี้เถ้า ไฟฉายกลิ้งออกไป แสงส่องวนไปตามกำแพงแล้วไปหยุดอยู่ที่เพดาน

บนเพดานมีรูใหญ่อยู่รูหนึ่ง

จากรูนั้น มีใบหน้าโผล่ออกมาห้อยหัวลงมามอง

แว่นตากลม ผมมวยสองข้างห้อยลงมา ดวงตาที่ไม่กะพริบจ้องมองวิไลที่นอนอยู่บนพื้น

วิไลมองข้อเท้าตัวเอง มือนั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงรอยขาวรูปนิ้วมือห้านิ้วที่ติดชัดเจน

เขาเงยหน้ากลับไปมองเพดานอีกครั้ง รูนั้นเป็นเพียงความมืดเปล่าๆ

คิก คิก ดังมาจากหลังเสาอีกครั้ง

〈ไฟกับถ้วยข้าวหนึ่งที่〉

วิไลควานหาในกระเป๋ากางเกง มีไฟแช็กราคาถูกที่ใช้เผาปลายเชือกมัดของให้ติดกัน และลึกเข้าไปมีถุงข้าวเหนียวใบเล็กๆ ที่ตั้งใจจะกินระหว่างไปส่งของ แต่ใส่ทิ้งไว้หลายวัน มันแข็งโป๊กไปหมดแล้ว

ในกองขี้เถ้าบนพื้นมีถ้วยชามที่ขอบบิ่นจมอยู่ใบหนึ่ง เขาใช้ชายเสื้อโปโลเช็ดเขม่าออก อัดข้าวเหนียวลงไป แล้วปลดช้อนทองเหลืองออกจากพวงกุญแจมาวางไว้ข้างๆ

แกร๊ก เขากดไฟแช็กให้ติด

เปลวไฟสีส้มดวงเล็กลุกขึ้นอย่างสั่นไหว

“ไพลิน มีข้าวนะ อยู่ตรงนี้ มีอยู่”

นิ้วโป้งเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

แปะ แปะ

เสียงเท้าเปล่าเดินใกล้เข้ามาจากความมืด ลูกสาวเดินเข้ามาในแสงไฟ แล้วนั่งลงบนรอยดำนั้นอีกครั้ง จากนั้นก็หยุดนิ่งสนิทอยู่หน้าถ้วย

ถ้าดับไฟ เด็กคนนี้จะเริ่มขยับอีก ในสมุดจดเขียนไว้ว่า ถ้ามีไฟกับถ้วยข้าวหนึ่งที่ จะอยู่ได้ราวหนึ่งชั่วโมง ทั้งไฟและถ้วยต้องมีครบทั้งสองอย่าง

วิไลชูไฟแช็กค้างไว้ แล้วใช้มืออีกข้างควานหาในกองขี้เถ้า ปลายนิ้วสัมผัสโดนขี้ผึ้งแข็ง มันคือเทียนไขที่ไหม้เหลือยาวเท่านิ้วโป้ง

เขาเอาไฟจากไฟแช็กจ่อไปที่ไส้เทียนสั้นๆ เปลวไฟดวงเล็กก็ติดขึ้น เขาหยดขี้ผึ้งลงในถ้วย ข้างๆ ข้าวเหนียว แล้วปักเทียนที่ไหม้เหลือนั้นไว้

จากนั้นเขาถึงได้ดับไฟแช็ก ท้องนิ้วโป้งแดงและพองขึ้นมา

หนึ่งชั่วโมง ในช่วงเวลานั้นเขาต้องอุ้มลูกสาวกลับถึงบ้านให้ได้ ถ้วยนี้ก็ดี ไฟนี้ก็ดี จะปล่อยให้หลุดมือไม่ได้เด็ดขาด

พิธีปัดเป่าทำได้เฉพาะในครัวของบ้านที่ผู้ถูกสิงอาศัยอยู่เท่านั้น เด็กคนนี้ไม่ได้อยู่ที่อาคารที่ไหม้ ไม่ได้อยู่ที่ห้องของแม่ แต่อยู่ที่อพาร์ตเมนต์ฝั่งโน้นของแม่น้ำ

วิไลแบกลูกสาวขึ้นหลัง เบากว่าที่คิดไว้มาก ส่วนถ้วยที่ยังมีช้อนวางอยู่ข้างๆ เขาใช้ฝ่ามือป้องเปลวเทียนไว้ แล้วถือด้วยมือข้างเดียวแนบอก

*

พอลอดผ่านเทปกั้นออกมา แสงไฟสีขาวก็สาดเข้าใส่หน้า

เจ๊ทในแจ็กเก็ตสีเงินชูไม้เซลฟี่สูง พูดรัวเร็วอยู่ เป็นไลฟ์สด ข้างๆ ปิยะณัฐในแจ็กเก็ตสีฟ้ายกสมาร์ตโฟนขึ้นมาถือทั้งสองเครื่อง

“เด็กคนนั้นเท้าเปล่าไม่ใช่เหรอ จะพาไปไหนน่ะ”

“บ้านครับ บ้านของเด็กคนนี้”

วิไลไม่หยุดเดิน ลูกสาวที่อยู่บนหลังเอาแขนโอบรอบคอไว้ ไม่เปล่งเสียงออกมาสักคำ มีเพียงลมหายใจที่ปะทะแก้มซึ่งเย็นเฉียบ

มือทั้งสองข้างของลูกสาวกำเป็นหมัดอยู่หน้าอก ดำสนิทไปด้วยขี้เถ้าทั้งคู่ จากซอกนิ้วมีปลายของบางอย่างสีออกขาวโผล่ให้เห็น

เขาให้ลูกสาวนั่งบนเบาะข้างคนขับของรถบรรทุกส่งของที่จอดไว้ในลานจอดรถ ส่วนถ้วยวางไว้บนตักของเธอ ลมจากการปิดประตูทำให้เปลวเทียนไหวแรง แล้วก็ตั้งตรงขึ้นอีกครั้ง ระหว่างคาดเข็มขัดนิรภัย เขาโทรหาสุดารัตน์กับธนวัฒน์ คราวนี้ทั้งสองคนรับสาย

*

หน้าอพาร์ตเมนต์ก็มีกล้องตัวหนึ่งรออยู่เหมือนกัน

ในครัวชั้นสาม เขาจุดเตาแก๊ส วางข้าวเย็นหนึ่งถ้วยไว้หน้าเปลวไฟ แล้วเป่าเทียนที่ใกล้จะไหม้หมดนั้นให้ดับ จากนั้นดึงช้อนออกจากถ้วยที่เอามาจากอาคารที่ไหม้ เอากลับไปห้อยที่พวงกุญแจ ไพลินนั่งอยู่บนพื้น กำหมัดแน่นไม่ขยับเขยื้อน

ตอนตีสองครึ่ง ทุกคนก็มาพร้อมหน้า

สุดารัตน์วิ่งมาจากโรงพยาบาลทั้งที่ยังใส่ชุดพยาบาล ธนวัฒน์พาแม่มาจากแฟลต ด้วยมือที่ยังพันผ้าพันแผลอยู่

แม่มองหลานที่นั่งอยู่บนพื้นอยู่นาน จากนั้นก็ไปยืนที่อ่างล้างจาน เริ่มต้มโจ๊กจากข้าวเหลือในตู้เย็น ตอกไข่ใส่ แล้วโรยขิงซอยบางๆ

“เด็กคนนี้นะ พอมีไข้ขึ้นมาทีไร ก็กินแต่อย่างนี้แหละ”

กลิ่นขิงลอยขึ้นมาจากเปลวแก๊สสีฟ้า

ไม่มีใครถามย้อนถึงกฎนั้นอีกแล้ว

ที่โต๊ะเล็ก วิไล สุดารัตน์ แม่ ธนวัฒน์ และไพลินนั่งล้อมกัน ไพลินนั่งข้างพ่อ ลูกสาวที่หลายวันมานี้นั่งห่างออกไปหนึ่งเก้าอี้ ตอนนี้นั่งอยู่ข้างๆ ทันที

หน้าเก้าอี้กลมที่ไม่มีใครนั่ง พวกเขาวางถ้วยอีกใบหนึ่งไว้ ช้อนทองเหลืองไหม้เกรียมที่ปลดออกจากพวงกุญแจกระทบขอบถ้วยดังกริ๊งเบาๆ

*

หลอดฟลูออเรสเซนต์กะพริบวับ

“พ่อ พ่อ”

ข้างหลังหูขวา เสียงหัวเราะคิกคักระเบิดขึ้น

“หนูกลัวพ่อ”

คอของวิไลตีบตัน แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องพูด

“หนู…กลัวพ่อ!”

สุดารัตน์หลับตาลง

ไฟดับลง

สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงเปลวแก๊สสีฟ้าบนเตา

ใต้โต๊ะ มีบางอย่างคว้าข้อเท้าของวิไล เป็นมือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบ รูปนิ้วเหมือนกับที่คว้าไว้ที่อาคารไหม้เมื่อครู่ไม่มีผิด

วิไลหันไปมองข้างๆ ไพลินนั่งอยู่ กำปั้นดำสองข้างวางอยู่บนโต๊ะ

แล้วมือใต้โต๊ะนั่น เป็นมือของใครกัน

นิ้วเหล่านั้นค่อยๆ คลายออกไป

“ย่า ย่า”

ทิศทางของเสียงเปลี่ยนไป

“ตอนห้าขวบ กลางดึก ในไฟเตาถ่านของย่า หนูเห็นหน้าพี่ชายที่หน้าเหมือนพ่อ”

“ตอนห้าขวบ! กลางดึก ในไฟเตาถ่านของย่า…เห็นหน้าพี่ชายที่หน้าเหมือนพ่อ!”

“พี่ชายเรียก ‘วิไล วิไล’ ย่าก็ร้องเพลงตอบกลับไป หนูกลัวจนไม่กล้าบอกใครเลย”

“พี่ชายเรียก ‘วิไล วิไล’! ย่าก็ร้องเพลงตอบกลับไป! กลัวจนไม่กล้าบอกใครเลย!”

เพล้ง

ถ้วยหลุดจากมือแม่ โจ๊กกระจายเต็มพื้น

เปลวไฟบนเตาสั่นสะท้านแล้วเริ่มโหมใหญ่ขึ้น

วิไลยกก้นขึ้นจากเก้าอี้เล็กน้อย เขาอยากโอบไหล่ลูกสาวเข้ามากอด

ทันใดนั้น ฟู่ ไฟก็พุ่งขึ้นสูง สีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้ม เปลวเพลิงเลียไปถึงพัดลมดูดอากาศ ช้อนในถ้วยของแขกสั่นกระทบกันดังกุกกัก

มือหนาหนักคว้าข้อมือของวิไลที่ยกตัวขึ้นไว้ นิ้วสองนิ้วที่งอผิดรูปจิกเข้าไปในผิวเนื้อ

“นั่งลงเสีย ถ้าแกลุก ไม่ได้นะ”

แม่ไม่ได้มองวิไล มองแต่ไฟอย่างเดียว ตัวแม่เองก็ไม่ลุกจากที่นั่งเหมือนกัน

“…อื้ม”

วิไลนั่งลงตามเดิม เปลวเพลิงค่อยๆ หดเล็กลง

เปลือกตาของไพลินปิดลงครั้งหนึ่งแล้วเปิดขึ้นอีก ใต้แว่นตา น้ำตาคลอเต็มเบ้า

“ที่กลัวพ่อ…”

เป็นเสียงของลูกสาว เสียงเบาและสั่นเครือ

“ก็เพราะรู้สึกว่าพ่อกำลังจะหายไปที่ไหนสักแห่ง”

วิไลเอื้อมมือไปที่ปุ่มบิดของเตา แล้วใช้มือตัวเองบิดมัน

เปลวสีฟ้าดับวูบลง

“ไพลิน…”

*

ไฟสว่างขึ้นอีกครั้ง

โจ๊กในถ้วยของแขกแข็งตัวเป็นน้ำแข็งสีขาว

จากหลังหูขวา ของเหลวอุ่นๆ ไหลล้นออกมา สุดารัตน์เอาผ้าก๊อซกดไว้

“อย่าขยับ…เยอะกว่าครั้งก่อนอีก”

“อื้ม ขอโทษนะ…ไพลิน ในมือนั่นอะไรน่ะ”

ไพลินค่อยๆ คลายกำปั้นสีดำออก

เป็นกระดาษยับยู่ยี่ ขี้เถ้าซึมลึกเข้าไปถึงรอยย่น

“อยู่ในขี้เถ้าเตาถ่านที่บ้านย่าค่ะ ก่อนออกจากบ้าน รู้ตัวอีกที หนูก็ขุดอยู่แล้ว”

สุดารัตน์คลี่กระดาษออกวางบนโต๊ะเบาๆ

ครึ่งบนไหม้หายไปหมด ขอบรอยไหม้สีดำเป็นรอยหยักไม่เรียบ ริมขอบนั้นยังเป็นสีน้ำตาลอยู่ เอานิ้วแตะก็ไม่ร่วนเป็นผง ปลายด้านหนึ่งมีรอยฉีกเหมือนรอยเย็บของสมุดจด

“นี่…เป็นหน้าสุดท้ายของสมุดจดของพ่อนี่”

สุดารัตน์ก้มหน้าเข้าไปใกล้รอยไหม้

“เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว มีกลิ่นแก๊ส นี่เพิ่งไหม้ไปเมื่อไม่กี่วันก่อนเองนะ”

“เมื่อไม่กี่วันก่อน…?”

“เพราะขอบที่ไหม้เกรียมยังไม่ร่วนเป็นผงไง ไม่ใช่กระดาษที่ไหม้มาตั้งหลายปีแล้วหรอก”

ตรงใต้รอยไหม้ลงมา มีบรรทัดหนึ่งที่ขาดวิ่นเหลืออยู่

〈…ที่นั่งของเด็กที่โกหก…〉

ข้างใต้นั้น มีตัวอักษรเรียงกันเหมือนขีดด้วยไม้บรรทัดของพ่อ ธนวัฒน์ใช้นิ้วที่พันผ้าไล่ตามตัวอักษร อ่านออกเสียง

〈…อย่าให้ไฟดับ ให้แขกกินข้าวหนึ่งถ้วยทุกวัน เลี้ยงมันให้เป็นคน …ถ้าไฟดับ วิไลจะกลับมา ตอนนั้นให้ล้อมวงโต๊ะ สมจิตร ขอให้เธอร้องเพลงไว้〉

ในครัวเงียบกริบ

วิไลมองเปรียบเทียบกระดาษกับถ้วยของแขกที่แข็งเป็นน้ำแข็ง ภาพซองจดหมายจากเชียงใหม่ผุดขึ้นในหัว นั่นคือจดหมายแจ้งผลสอบผ่านเมื่อสิบสามวันก่อนเกิดไฟไหม้ แต่ทั้งที่เป็นอย่างนั้น เขากลับนึกอะไรไม่ออกเลย ทั้งวันที่สอบ และวันที่สอบผ่าน

“เอ่อ…เด็กที่โกหก ก็คือผมใช่ไหม ผมตอนอายุสิบแปด โกหกที่โต๊ะคืนนั้น เพราะพูดไม่ออกว่าอยากไปเชียงใหม่ ไฟเลยลุกโหมขึ้น แล้วแขกก็เข้าสิงผม”

“คุณพ่อเลยผนึกมันไว้ในไฟเตาถ่าน เพราะอย่างนั้นถึงได้บอกว่าอย่าให้ไฟดับ”

คำพูดรัวเร็วของสุดารัตน์ค่อยๆ กลับมา

“ถ้าไฟดับ มันจะกลับมา…ที่นั่งของเด็กที่โกหก ที่นั่งของผม”

“ที่บอกให้เลี้ยงมันให้เป็นคนน่ะ ผมก็ไม่เข้าใจสักนิดเลยว่ะ ฮะๆ”

ธนวัฒน์หัวเราะในลำคอ แต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มด้วยเลยสักนิด

“ผมเองก็ไม่เข้าใจ แต่ที่โต๊ะครั้งสุดท้าย ถ้าผมพูดความรู้สึกจริงๆ ของตอนอายุสิบแปดออกมาด้วยเสียงของตัวเอง แขกก็จะออกไป คงเป็นอย่างนั้น”

วิไลจ้องมองถ้วยที่แข็งเป็นน้ำแข็ง

“ตัวที่กลับมา มันไม่มีที่นั่งของตัวเอง เลยอยากได้ที่นั่งของผม ผมเลยเรียกมันว่า ‘ที่นั่งว่าง’”

จากนั้นเขาก็หันไปทางแม่

“แม่ กระดาษแผ่นนี้อยู่ในขี้เถ้าเตาถ่านของแม่นะ…แม่รู้ใช่ไหม”

“ก็เขาเขียนไว้อย่างนั้น แม่ก็แค่ทำตามเท่านั้นแหละ”

แม่ไม่พูดอะไรต่ออีกเลย

*

ตอนนั้นเอง ผ้าก๊อซที่หูก็หนักอึ้งขึ้นมา

เลือดไม่หยุดไหล ล้นออกมาจากผ้าก๊อซ ไหลลงตามต้นคอ จากคอเสื้อลงไปถึงท้อง อุ่นๆ สุดารัตน์เอาผ้าก๊อซผืนใหม่ซ้อนทับเข้าไป แต่ก็ถูกย้อมเป็นสีแดงทันที

“วิไล ช่วยกดเองด้วย กดแรงๆ”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”

เสียงหูอื้อดังสูงขึ้น อี๊ดดด จากเบื้องลึกของมัน เสียงหนึ่งค่อยๆ ใกล้เข้ามา ราวกับกำลังแหวกดินคลานขึ้นมา

มันไม่แหบแห้งอีกต่อไปแล้ว

เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งพูดออกมาอย่างชัดเจน

กลับมาแล้วนะ

ไพลินกุมหูขวาไว้ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ

“พ่อคะ…”

เป็นเสียงเล็กๆ ที่สั่นเครือ

“เมื่อครู่ ข้างหลังหูของหนูก็พูดเหมือนกัน…ว่า กลับมาแล้วนะ”

แม่ไม่ตอบอะไรเลย

แม่ลุกขึ้น ไปลากเก้าอี้ตัวสุดท้ายมาจากมุมครัวหนึ่งตัว วางไว้ข้างๆ วิไลพอดี เปิดฝาหม้อ ตักโจ๊กใส่ถ้วยใบใหม่ แล้วค่อยๆ วางไข่ไว้ฟองหนึ่ง

แม่วางถ้วยลงตรงหน้าเก้าอี้ตัวนั้น ที่ไม่มีใครนั่งอยู่

มือของแม่ไม่สั่นเลยสักนิด

── จบบทที่ 8 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

วิไล สันติสุขคนขับรถส่งพัสดุสุดารัตน์สันติสุขภรรยา พยาบาลไพลินสันติสุขลูกสาว ผู้รับฟังธนวัฒน์สันติสุขน้องชายช่างซ่อมสมจิตรสันติสุขแม่ผู้ซ่อนกระดาษเจ๊ท เรืองศรีสตรีมเมอร์สายผีปิยะณัฐ แก้วมณีผู้สื่อข่าวฝ่ายข่าวประสุทธิ์ สันติสุขพ่อผู้ล่วงลับเจ้าของสมุดภรรยาทำแผลให้เขาNEWลูกสาวแบกเธอกลับบ้านNEWน้องชายร่วมโต๊ะอาหารแม่รู้บางอย่างNEWถ่ายวิดีโอตามเขานักข่าวผู้ตามติดNEWพ่อผู้ล่วงลับบันทึกหน้าสุดท้ายNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

มาเขียนต่อจากตอนล่าสุดของเรื่องนี้กันเถอะ!

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ