มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 3

ขวาหรือซ้าย

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

แคว้ก กระดาษแผ่นใหญ่ถูกคลี่ออกบนโต๊ะ

ห้องเรียนหลังเลิกเรียนที่ไม่มีใครอยู่ ลิญคลี่แผนที่เขียนด้วยมือออก ถนนเล็กๆ รอบตลาดโชลอนถูกเขียนลงไปจนแน่นเอี้ยด จุดสีแดงมีทั้งหมดสี่สิบหกจุด

“สรุปก่อนเลยนะ นี่คือกล้องวงจรปิดของย่านนี้ ถ้าผ่านใต้จุดแดงตรงไหน ก็ติดกล้องหมด”

“สะ สี่สิบหกตัวเลยเหรอ จำได้หมดเลยเหรอ”

“ไม่ได้จำ แต่รู้ ร้านของแม่ฉันได้รับงานจากบริษัทโอเวนให้เปลี่ยนกล้องในย่านนี้ เริ่มเดือนหน้า ก็เลยมีกระดาษที่จดไว้หมดว่าอะไรอยู่ตรงไหนวางอยู่ที่ร้าน”

“นั่นมันบริษัทที่ตามล่าฉันอยู่นี่”

“ใช่ แม่บอกว่าค่าจ้างดี ดีใจใหญ่เลย”

ลิญใช้นิ้วหมุนหลอดพลาสติกสีแดงที่ปลายเปียเล่น

เช้าวันนี้ แอปส่งของของมินห์มีออเดอร์เข้ามาหนึ่งรายการ

〈ส่งที่: ประตูตะวันออกตลาดโชลอน เวลา: คืนวันพฤหัสบดี สี่ทุ่ม ค่าส่ง: 0 ด่ง〉

ต้องเป็นซุยแน่ มินห์คิด ลิญก็ทำหน้าเหมือนกัน

“คืนวันพฤหัสบดี สี่ทุ่ม เวลาที่หมอนั่นบอกไว้ ถ้าไม่ไป หมอนั่นจะไปโรงพยาบาล ในวันตรวจของหัวหน้า”

“งั้นก็ไป แล้วก็หนี ถ้าบริษัทใช้กล้องตามหา ก็แค่วิ่งในเส้นทางที่กล้องจับไม่ได้”

ลิญใช้ปากกาสีน้ำเงินลากเส้นลัดเลาะไปตามช่องว่างระหว่างจุดแดง ทางเดินแคบในตลาด บันไดที่ลงไปคลอง และใต้สะพาน

“ตรงนี้ ใต้สะพานไม่มีกล้องสักตัว ฉันจะบอกทางทางโทรศัพท์ แล้วรออยู่ข้างสะพาน”

“ใต้สะพานคือเส้นชัยเหรอ เหมือนเขาวงกตเลยแฮะ”

“ไขปริศนาเขาวงกตเป็นของโปรดของนักสืบเลยเมี้ยว!”

“…คุโระบอกว่าชอบเขาวงกต”

“งั้นก็อย่าหลงทางล่ะ”

*

คืนวันที่สอง มินห์นั่งบนเก้าอี้เตี้ยๆ ของแผงลอย ก้มหัวให้ปู่ตู

“ปู่ครับ พรุ่งนี้คืน ช่วยไปรับหัวหน้าที่โรงพยาบาลหน่อยได้ไหมครับ ค่าแท็กซี่ผมออกเอง”

“เอ้า ๆ ปู่รับรองเอง ถ้าเจ้ามินห์ตัวน้อยขอ ปิดร้านเร็วหน่อยก็ไม่เป็นไร”

ปู่ชำเลืองมองมินห์ด้วยตาข้างขวาที่ยังมองเห็น

“แต่ขอแลกว่ากลับมาแล้วต้องมากินนะ น้ำซุปน่ะต้องเคี่ยวสามคืน เคี่ยวตั้งแต่เมื่อวาน พรุ่งนี้ก็ครบสามคืนพอดี”

“โอเคๆ สัญญาครับ”

พอกลับถึงบ้าน เจิวก็นั่งอยู่บนพื้น ร้อยลูกปัดเม็ดเล็กๆ เข้ากับเส้นด้าย

“หัวหน้า พรุ่งนี้พอดีมีงานส่งของเข้ามา คนไปรับจะเป็นปู่ตูนะ”

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันตรงกลาง

“พี่ไฮ นั่งลงตรงนี้”

“…ครับ”

“ครับ โกหกครั้งที่สอง”

“รู้ได้ยังไงครับ”

“ช่วงนี้มือร้อนตลอด ครึ่งคืนขึ้นไปดาดฟ้า เงินในกระป๋องก็ไม่เพิ่ม ไม่ใช่ส่งของหรอก”

มินห์พูดไม่ออก เจิวเงียบ แล้วสวมกำไลวงสีรุ้งที่เพิ่งทำเสร็จให้ที่ข้อมือซ้ายของมินห์ ข้างๆ กำไลเส้นแรก

“เส้นที่สอง เครื่องรางนะ …กลับมาให้ได้ล่ะ คำสั่ง”

เสียงสั่นนิดๆ มินห์ลูบหัวน้องสาวทั้งหางม้าจนยุ่ง

“รับทราบครับ หัวหน้า”

*

วันที่สาม วันพฤหัสบดี สี่ทุ่ม

ประตูตะวันออกตลาดโชลอนมืดสนิท ม่านเหล็กปิดลงมา ฝนตกกระหน่ำหลังคาสังกะสี

หน้าประตู ซุยในเสื้อปอนโชสีขาวยืนอยู่ มือสวมถุงมือขาวหยิบน้ำแข็งออกจากกระติกน้ำสุญญากาศมาเคี้ยวกร้อบแกร้บ ด้านหลังมีรถตู้สีขาวติดสัญลักษณ์เกลียวจอดอยู่ทั้งหมดสองคัน

“สี่ทุ่ม …ตรงเวลา”

“ไม่ให้คุโระหรอก ถ้าเจ้านี่ออกมา ฉันก็ตาย”

“รู้ ก็เลยจะพาแกไปทั้งตัวนั่นแหละ”

ซุยใช้ฟันดึงถุงมือขาวออก

มินห์เกร็งแขนขวา เยื่อสีดำทะลักออกมาจากใต้ผิวหนัง ปลายนิ้วเริ่มแข็งเป็นรูปกรงเล็บ

จากมือเปล่าของซุย ไอเย็นสีขาวพุ่งออกมา น้ำขังที่เท้าแข็งเป็นน้ำแข็งดังเปรี๊ยะๆ เยื่อสีดำบนแขนขวาของมินห์แข็งตัวลงในพริบตา

“แย่แล้ว แขนฉัน… คุโระ ขยับสิ!”

“หนา…วจัง…เมี้ยว… ขยับ…ไม่ได้…”

“คุโระ!”

ไอร้อนที่ควรจะลอยขึ้นจากเยื่อนั้นไม่ออกมา กรงเล็บที่ปลายนิ้วหยุดค้างอยู่แค่ครึ่งทาง

“โมโหสิ”

ดวงตาสีเทาจางของซุยจ้องมองมาตรงๆ

“ถ้าโมโห มันก็จะละลาย แกยังขยับได้อยู่”

ส่วนลึกในอกร้อนวูบขึ้นมา รู้อยู่แล้ว ถ้าโมโหก็ชนะได้ เหมือนตอนตลาดกลางคืน

แต่มินห์นึกไม่ออก ทั้งชื่อ ทั้งสี ทั้งรสชาติของของโปรดน้องสาว

“…ไม่เอาหรอก ฉันสัญญาไว้แล้ว”

มินห์ดึงแขนขวากลับ สตาร์ทเครื่องมอเตอร์ไซค์ ครั้งหนึ่ง สองครั้ง ติดแล้ว มอเตอร์ไซค์ของพ่อ คืนนี้ก็ยังดื้อด้านเหมือนเดิม

*

มอเตอร์ไซค์สีแดงพุ่งออกสู่ถนนใหญ่ท่ามกลางสายฝน

ด้านหลัง ไฟหน้ารถตู้สองคันสาดส่อง จากหูฟังในหมวกกันน็อก เสียงรัวเร็วของลิญดังขึ้น

“มินห์ ได้ยินไหม มุมหน้าเลี้ยวขวา!”

“ขวา! ขวาใช่ไหม!”

“ไม่ใช่ ซ้ายต่างหากเมี้ยว ผู้ช่วย!”

“ตกลงทางไหนเนี่ย!”

คุโระทำให้หูและตาของมินห์เฉียบคมขึ้น ท่ามกลางช่องว่างของเสียงฝน แยกเสียงยางรถด้านหลังออกได้ และจากส่วนลึกของซอยด้านขวา มีเสียงเครื่องยนต์ทุ้มอีกเสียงหนึ่ง

〈มีคันที่สามมาจากทางขวางั้นเหรอ?〉

“…ซ้าย!”

หักแฮนด์ ทันใดนั้นเอง รถสีดำพุ่งออกมาจากซอยด้านขวา เสียงเบรกดังก้องกลางสี่แยกที่ว่างเปล่า

“ลิญ ขอโทษ! ทางขวามีซุ่มอยู่! คุโระได้ยินเสียงเลยรู้!”

“เอ๋ จริงเหรอ ฉันไม่เห็นรู้เลย …งั้นก็เชื่อคุโระ”

“คุโระ ฝากด้วย!”

“มินห์ คราวหน้าขวา แล้วต่อไปตรงไป”

มินห์ลืมตาโพลง ไม่มีเมี้ยวต่อท้าย

“…เมื่อกี้แก”

“มองข้างหน้าสิเมี้ยว!”

คันหนึ่งมาจากข้างหน้า อีกคันมาจากข้างหลัง รถตู้สีขาวบีบถนนให้แคบลงเหมือนจะหนีบจากสองข้าง ช่องว่างแคบลงเรื่อยๆ คุโระตะโกนอีกครั้ง

“สาม สอง หนึ่ง ตอนนี้!”

บิดคันเร่ง มอเตอร์ไซค์สีแดงลอดผ่านช่องระหว่างรถสองคัน กระจกข้างซ้ายเฉียดตัวรถสีขาว ด้านหลัง รถตู้สองคันเกือบชนกันแล้วหยุดไว้

“เยส!”

“มินห์ เข้าทางเดินในตลาดไปเลย! ข้างม่านเหล็ก ทางกว้างหนึ่งเมตร!”

พุ่งเข้าทางเดินแคบ ผ้าที่แขวนไว้และตะกร้าที่ซ้อนกันไหลผ่านเหนือหมวกกันน็อกไปเฉียดๆ รถตู้เข้ามาไม่ได้

จากหูฟัง เสียงลิญดังขึ้นอีก

“สุดทางเลี้ยวซ้าย! บันไดลงไปคลอง!”

“บันไดเนี่ยนะ ทั้งมอเตอร์ไซค์เนี่ยนะ”

“ตรงนี้ต้องพูดว่า ปล่อยเป็นหน้าที่ฉันเองเมี้ยว!”

“ไม่ ยังไงก็ไม่ไหว! …ไม่ใช่สิ ไปก็ไป!”

ตึก ตึก ตึก ลงบันไดคอนกรีตไปทั้งมอเตอร์ไซค์ ก้นกระเด้ง มินห์กัดฟันกำแฮนด์ไว้แน่นไม่ปล่อย

พอลงขั้นสุดท้าย ก็อยู่ใต้สะพานแล้ว เสียงฝนห่างไกลออกไปทันที

*

ไม่มีเวลาแม้แต่จะหายใจ

จากบนสะพาน เสื้อปอนโชสีขาวลอยลงมาเบาๆ ซุยลงมายืนต่อหน้ามินห์โดยไม่มีเสียง

“อีกหนึ่งนาที ทีมเก็บกู้จะมาถึง”

มือเปล่าของซุยคว้าแขนขวาของมินห์ ผิวหนังเจ็บราวกับถูกแช่แข็ง

“ปล่อยนะ!”

เยื่อสีดำถูกน้ำค้างแข็งปกคลุมไปทีละน้อยดังกร้อบแกร้บ

“มินห์… หนาว…”

“ทนไว้ คุโระ!”

มินห์ใช้มือซ้ายจับข้อมือของซุย

มือเปล่ากับมือเปล่า

ชั่วขณะนั้น ภาพที่ไม่เคยเห็นไหลทะลักเข้ามาในหัว แสงสีขาว เสียงเคาะกระจกก๊อกๆ

ตาของซุยเบิกกว้าง น้ำค้างแข็งบนขนตาละลายเป็นหยดน้ำไหลลงข้างแก้ม ซุยสะดุ้งปล่อยมือเหมือนถูกสะบัดออก ถอยหลังไปสองก้าว

“…เมื่อกี้คืออะไร”

“ฉันต่างหากที่อยากถาม”

“ทำไมไม่โมโห”

เสียงของซุยสั่นไหวเล็กน้อยเป็นครั้งแรก

“ถ้าโมโห ก็ชนะได้แล้ว ทำไม”

“พอโมโห ฉันก็ลืมเรื่องสำคัญ ลืมไปแล้วหนึ่งอย่าง มากกว่านี้ไม่เอาแล้ว”

ซุยไม่ตอบอะไร สวมถุงมือขาวกลับเข้าไปใหม่ แล้วหันหลังให้

“นี่ ซุย!”

ช้าไปเล็กน้อย ซุยจึงหันกลับมา ดูเหมือนจะใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะรู้ว่านั่นคือชื่อของตัวเอง

“…คราวหน้า ไม่มีอีกแล้ว”

ซุยวิ่งหายไปในความมืดริมคลอง ไกลออกไป เสียงเครื่องยนต์รถตู้ค่อยๆ เบาลง

*

ลิญวิ่งลงบันไดมา ทั้งเปียและแว่นกลมเปียกโชกด้วยฝน

“มินห์! เจ็บตรงไหนไหม”

“ไม่เจ็บ สงสัยนะ คุโระก็ยังมีชีวิตอยู่”

ลิญใช้มือซ้ายที่เล็บแตกกุมมือซ้ายของมินห์ กำไลลูกปัดสองเส้นกระทบกันดังกริ๊ก

“…มือร้อน ร้อนดีจริงๆ”

“นั่นชมเหรอ”

“มะ ไม่ได้ชมนะ แค่ตรวจสอบเฉยๆ”

มินห์กุมมือนั้นตอบ ท่ามกลางเสียงฝน ทั้งสองคนยืนอยู่อย่างนั้นอยู่พักหนึ่ง

โทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น เป็นข้อความสั้นๆ จากปู่ตู

〈ไปส่งเจิวถึงบ้านแล้ว น้ำซุปกำลังอุ่น รีบมา〉

มินห์ยิ้ม แล้วไล่ตรวจความทรงจำของตัวเองทีละอย่าง เสียงหัวเราะของพ่อ คำว่า “คำสั่ง” ของหัวหน้า และคำพูดสุภาพกะทันหันของลิญ คืนนี้ ไม่ได้เสียอะไรไปเลย

พอเยื่อที่แขนขวาหดกลับ ท้องก็ร้องจ๊อก แต่ลึกถึงแกนกลางของร่างกายยังเย็นอยู่

*

ไปส่งลิญถึงหน้าบ้าน มินห์เข็นมอเตอร์ไซค์เดินไปตามซอยที่เงียบลง ฝนซาลงเป็นเม็ดละเอียดแล้ว

“มินห์”

เป็นเสียงของคุโระ แต่ต่างจากเสียงนักสืบแสนสดใสทุกทีอยู่บ้าง

“เป็นอะไรเหรอ คุโระ ขอเติมเหรอ”

“ไม่ใช่ ตอนที่แตะเด็กคนนั้น”

ไม่ใช่ประโยคจากรายการทีวี หรือโฆษณา

“นึกออกแล้ว ก้นทะเลมืดๆ น้ำอุ่นๆ แล้วก็ห้องกระจกเย็นเฉียบ ข้างๆ มีเจ้าตัวสีขาวอยู่”

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

เหงียน มินห์พนักงานส่งของ / เจ้าของที่พักคุโระสัตว์ประหลาดในแขนโว คั้ญ ลิญเพื่อนร่วมชั้นที่เก่งเรื่องกล้องเหงียน บาว เจิวน้องสาวที่หัวใจไม่แข็งแรงฟาม ก๊วก зуйร่างอาศัยฝ่ายบริษัทเพื่อนร่วมชะตาแบ่งชีวิตเริ่มเข้าขากันแล้วNEWคนนำทางหนีจับมือกันNEWหัวหน้าทีมที่อยากปกป้องโกหกไม่รอดสายตาNEWศัตรูที่ล่าคุโระความทรงจำปนกันNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

มาเขียนต่อจากตอนล่าสุดของเรื่องนี้กันเถอะ!

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ