มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 2

สามนาทีที่ตลาดกลางคืน

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ฝ่ามือของมินห์ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เด็กหนุ่มในจอนั่นเป็นตัวเขาเองชัดๆ เสื้อวินด์เบรกเกอร์สีส้ม แขนขวาที่ดำและยืดยาวออกมา ดวงตาขวาที่ขาวตาก็ดำสนิท

“มะ ไม่ใช่นะ นี่มัน เอ่อ ถ่ายหนังอยู่น่ะ…”

“นั่นน่ะ ติดกล้องเห็นชัดเลยนะ ดูสติกเกอร์กบที่หมวกกันน็อกสิ คนที่แปะอะไรประหลาดแบบนั้นมีแค่นายคนเดียวแหละ”

ลิญใช้นิ้วขยายภาพบนจอ จริงอย่างที่ว่า กบสีเขียวตัวหนึ่งกำลังยิ้มอยู่กลางสายฝน

“…เอาจริงดิ”

“กลิ่นคดีมาแล้วเมี้ยว ผู้ช่วยคุง!”

“อย่าเพิ่งพูดตอนนี้!”

ทั้งห้องเรียนหันมามองเป็นตาเดียว ดวงตาเรียวของลิญยิ่งหรี่ลงไปอีก

“…นายพูดกับใครเมื่อกี้”

“เอ่อ คือ… ตรงนี้น่ะ มีอีกคนอยู่ด้วยพอดี”

มินห์ชี้ที่หัวตัวเอง แล้วกระซิบเล่าเรื่องเมื่อคืนทั้งหมด สะพาน รถบรรทุก ของเหลวสีดำ เสียงในหัว ลิญฟังโดยไม่หัวเราะสักครั้ง แล้วดันแว่นกลมขึ้นตอนท้าย

“สรุปให้ก่อนเลยนะ ในหัวนายมีสัตว์ประหลาดอาศัยอยู่ แล้วตอนนี้มันพูดว่าอะไร”

“คุโระ พูดอะไรหน่อยสิ”

“ตอนนี้ส่งฟรีเมี้ยว!”

“…เขาบอกว่า ส่งฟรี”

“ส่งอะไร”

“ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”

ลิญถอนหายใจยาว แล้วลดเสียงลง

“ไม่ใช่เวลามาหัวเราะนะ จำเครื่องหมายก้นหอยบนรถบรรทุกได้ไหม นั่นคือบริษัทโอเวน บริษัทใหญ่จากต่างประเทศที่วิจัยสิ่งมีชีวิต ตอนนี้เขากำลังไล่ซื้อภาพจากร้านกล้องวงจรปิดทั่วแถบนี้ ภาพแถวสะพานนั่นแหละ ม้วนละห้าแสนด่ง”

“ห้าแสน…”

“ไม่ใช่แค่นั้นนะ ได้ยินว่าเขาไปบังคับบริษัทแอปส่งอาหารให้ส่งบันทึกของเมื่อคืนด้วย ใครวิ่งตรงไหนตอนกี่โมง ทั้งหมดเลย เรื่องที่นายจะถูกหาเจอก็แค่รอเวลา”

“แล้วร้านเธอล่ะ ขายไปหรือเปล่า”

“ตอนแม่ออกไปข้างนอก ฉันแอบดึงออกมาไว้ม้วนเดียวนี้ แต่ร้านอื่นเขาขายแน่”

“ทำไมถึงช่วยฉันขนาดนี้”

“มะ ไม่ได้ช่วยอะไรเป็นพิเศษสักหน่อย ถ้าเพื่อนร่วมห้องหายตัวไป ฉันก็แค่รู้สึกไม่ดีเท่านั้นเองค่ะ”

อยู่ๆ เธอก็ใช้สำนวนสุภาพขึ้นมาเสียอย่างนั้น

*

หลังเลิกเรียน ลิญซื้อกาแฟเย็นสองแก้วจากร้านแผงลอยหน้าโรงเรียน เป็นแบบใส่นมข้นหวานเต็มที่ ทั้งหวานทั้งเย็นเฉียบ

“เลี้ยงเอง ถือเป็นค่าเข้าร่วมประชุมวางแผน”

“โอเคๆ ขอบใจนะ…”

ทันทีที่เขายกแก้วที่มีก้อนน้ำแข็งกระทบกันกรุ๊งกริ๊งขึ้นมาใกล้ปาก

“ไม่เอาเมี้ยว! ไม่เอาของเย็นเมี้ยว! ไม่เอาๆๆๆ!”

“เฮ้ย คุโระ…!”

เสียงกรีดร้องระเบิดขึ้นในหัว แขนขวาสั่นกระตุก แก้วหลุดจากมือ กาแฟสีน้ำตาลกระจายเต็มทางเท้า ฟันกระทบกันกึกๆ ทั้งตัวสั่นราวกับไม่ใช่ของตัวเอง

“เดี๋ยวนะ ไหวหรือเปล่า”

“คุโระ… ดูเหมือนจะทนของเย็นไม่ได้น่ะ ใจเย็นๆ คุโระ ไม่ดื่มแล้ว”

“…ขอโทษที่ทำวุ่นวายเมี้ยว”

“…เหมือนจะสงบลงแล้ว”

ลิญยกกล้องดิจิทัลเก่าสีเงินที่ห้อยคออยู่ ถ่ายแขนของมินห์ที่ยังสั่นอยู่หนึ่งภาพ

“หมอกขาวนั่นก็เย็นใช่ไหมล่ะ งั้นก็แปลว่าความเย็นคือจุดอ่อน จดไว้ก่อน”

ตอนนั้นเอง มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น เป็นออเดอร์จากแอปส่งอาหาร

〈ส่งที่: ตลาดกลางคืนเบนถั่น หน้าร้านเบอร์สิบสอง ค่าส่ง: สามแสนด่ง〉

“สะ สามแสน…!”

“ใช่ กับดัก ยังไงก็เป็นกับดัก”

“แต่สามแสนด่งนะ ถ้าเอาไปใส่กระป๋องของหัวหน้า…”

คิ้วเข้มของลิญขมวดเข้าหากัน เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตรวจชุดไขควงเล็กในกระเป๋า

“…งั้นฉันไปด้วย ถ้าเรื่องตำแหน่งกล้อง ฉันรู้ดีกว่า”

*

ตลาดกลางคืนเบนถั่นยังคงแน่นไปด้วยผู้คนแม้จะดึกแล้ว โคมแดง ควันย่างเนื้อ ผลไม้กองพูน เก้าอี้พลาสติกเตี้ยๆ เรียงเป็นแถวยาว แสงไฟหลากสีสะท้อนบนพื้นถนนที่เพิ่งผ่านฝน

มินห์ถือถุงบั๋นหมี่เดินไปที่ร้านเบอร์สิบสอง เป็นร้านน้ำอ้อย มีเด็กชายอายุราวเจ็ดขวบเฝ้าร้านอยู่

“ส่งของครับ ใครสั่งไว้บ้าง”

เด็กชายเอียงคอ ตอนนั้นเองฝูงชนก็แหวกออก

ชายในชุดป้องกันสีขาวปรากฏตัวขึ้นจากสี่ทิศ รวมสี่คน ถังออกซิเจนที่หลัง ปืนพ่นความเย็นในมือ

“กลิ่นคดีเดาถูกเผงเลยเมี้ยว!”

“ไม่อยากให้ถูกเลย!”

ชายคนหนึ่งผลักแผงร้านที่ขวางทางออกไปอย่างหยาบคาย เด็กชายถูกกระแทกล้มลงในแอ่งน้ำ เข่ามีเลือดซึม เด็กชายร้องไห้ออกมา

บางอย่างในใจมินห์ระเบิดขึ้น

“…ไอ้พวกบ้า”

ในอกร้อนวูบขึ้นมา เส้นสีดำบนแขนขวาหนาขึ้นในพริบตา เยื่อสีดำทะลักถึงหัวไหล่ ไอน้ำสีขาวลอยขึ้นจากเยื่อนั้น

“พลัง พลังพุ่งมาเลยเมี้ยว! ลดราคาพิเศษวันนี้วันเดียวเมี้ยว!”

พวกชายชุดขาวยิงหมอกใส่ มินห์ฟาดแขนขวา โล่ดำที่เมื่อวานยังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด วันนี้ไม่สะทกสะท้านเลย หมอกแตะเยื่อปุ๊บก็กลายเป็นไอน้ำหายไป

“หลีกไป!”

แขนยืดออกไปสองเมตร คว้าเสาเหล็กของกันสาดร้านค้า ดึงตัวเองเข้าไป แล้วถีบอกคนแรกกระเด็น ใช้กรงเล็บปัดปืนของคนที่สอง ฉีกท่อของคนที่สามขาด หมอกขาวพุ่งขึ้นมาบังตาพวกนั้น

คนที่สี่ยกปืนเล็งจากระยะสามเมตร แขนเขายืดได้แค่สองเมตร มินห์คว้ากองเก้าอี้ใต้เท้าแล้วขว้างออกไป เก้าอี้ร่วงลงมาเป็นห่าฝน ชายคนนั้นล้มก้นจ้ำเบ้า

“มินห์! ฉันตัดกล้องแล้ว! ได้แค่สามนาที! ครบสามนาทีก็จะติดอีก!”

พอหันไป ลิญก็ยืนอยู่ใต้เสาไฟฟ้า เปิดฝากล่องสีเทาแล้วถือไขควงอยู่ แสงแดงของกล้องที่มองลงมายังตลาดดับวูบไปแล้ว

“สามนาทีนะ! โอเคๆ!”

มินห์ยัดถุงบั๋นหมี่ใส่มือเด็กชายที่กำลังร้องไห้เบาๆ ให้ลิญซ้อนท้าย แล้วสตาร์ตมอเตอร์ไซค์สีแดง ลัดเลาะช่องว่างของฝูงชน จากซอยหนึ่งไปอีกซอยหนึ่ง พอทั้งสองคนออกมาถึงถนนริมคลอง แสงแดงของกล้องไกลๆ ก็กลับมาติดอีกครั้ง

ตอนดูมือถือ ออเดอร์ถูกยกเลิกไปแล้ว เงินสามแสนด่งไม่มีอยู่ที่ไหนเลย

*

พอเยื่อที่แขนขวาหดกลับ ท้องก็ร้องโครกครากขึ้นมา แกนกลางของร่างกายเย็นกว่าเมื่อวานมาก

ที่ตีนสะพานข้ามคลองมีแผงขนมหวานตั้งอยู่ มินห์จอดมอเตอร์ไซค์

“จะซื้อขนมไปขอโทษหัวหน้าหน่อย อันที่ยัยนั่นชอบที่สุด…”

คำพูดชะงักไป

〈เอ๊ะ?〉

ซื้อทุกสัปดาห์ จำได้แม้กระทั่งสีหน้าดีใจของเจิวตอนเปิดถุง แต่ว่ามันคืออะไร ทั้งชื่อ สี และรส หลุดหายไปจากหัวจนว่างเปล่า

“…เป็นอะไรไป”

“จำไม่ได้ว่าน้องสาวชอบอะไร ทั้งที่ซื้อทุกสัปดาห์”

“…ผู้ช่วยคุง”

เป็นเสียงเบามาก

“คุโระ?”

“ความโกรธคือของเลิศรสเมี้ยว ค่าตอบแทนฉันรับเป็นความทรงจำเมี้ยว”

“…แกกินความทรงจำฉันเหรอ”

“ถ้าโกรธแล้วใช้พลังของฉัน ฉันจะกินไปหนึ่งอย่าง ห้ามไม่ได้เมี้ยว”

“แล้วมันกลับมาไหม”

“ไม่รับคืนสินค้า ไม่รับเปลี่ยนสินค้าเมี้ยว…”

“หมายความว่าความทรงจำที่ถูกกินไปแล้วจะไม่กลับมาอีกเลยใช่ไหม”

“…ขออภัย ผู้ช่วยคุง”

มินห์พูดอะไรไม่ออกอยู่พักใหญ่ ลิญชะโงกมองอย่างเป็นห่วง

“…เขาบอกว่าถ้าโกรธแล้วใช้พลัง จะถูกกินความทรงจำไปหนึ่งอย่าง และจะไม่กลับมาอีก”

ลิญใช้มือที่เล็บหัวแม่มือยังแตกจากการใช้เครื่องมือ คว้าแขนเสื้อมินห์แน่น

“งั้นก็อย่าโกรธอีกนะ… ถ้านายไม่ใช่นายอีกต่อไป ฉันจะลำบากใจค่ะ”

“…ทำไมถึงใช้สุภาพล่ะ”

“หนวกหูค่ะ”

หูของลิญแดง มินห์หัวเราะนิดหนึ่ง แล้วมองลงไปที่แขนขวาของตัวเอง

“คุโระ สัญญากันนะ ห้ามโกรธแล้วสู้”

“…สัญญาเมี้ยว”

เงียบไปครู่หนึ่ง

“…มินห์”

มินห์ตาโต นักสืบในรายการนั้นไม่เคยเรียกผู้ช่วยด้วยชื่อสักครั้ง

“…อืม ฝากตัวด้วยนะ คุโระ”

จากนั้นมินห์ก็ไล่ตรวจความทรงจำที่เหลืออยู่ทีละอย่าง เสียงหัวเราะของพ่อ ไอน้ำจากซุปของคุณปู่ตู ยังอยู่ ยังมีอยู่

“ได้ยินว่าห้องวิจัยของบริษัทโอเวนอยู่ในนิคมไฮเทคนะ”

คำพึมพำของลิญทำให้ความทรงจำเลือนรางอย่างหนึ่งผุดขึ้นมา

“นิคมไฮเทค… เคยไปส่งของครั้งหนึ่ง ตึกที่รั้วสูง มียามตั้งสองคน คนที่ออกมารับของหน้าซีดผิดปกติ ฉันแถมปอเปี๊ยะให้หนึ่งชิ้น… หน้าเขา นึกไม่ค่อยออกแล้วนะ”

“แปลว่าเป็นความทรงจำที่ไม่ถูกกินใช่ไหม ก็ดูแลมันให้ดีล่ะ”

*

พอกลับถึงบ้าน เจิวยังไม่นอน ใส่เสื้อยืดตัวยาวถึงเข่า กอดกระป๋องไว้

“พี่ไห่ วันนี้ได้เท่าไหร่”

“…ศูนย์ครับ หัวหน้า”

“ค่ะ โกหก… ไม่ใช่สินะ เขียนอยู่เต็มหน้าเลย”

เจิวเคาะฝากระป๋องเบาๆ

“งั้นก็ยังเป็นสี่สิบสองล้านด่ง แล้วอีกสามวันมีตรวจที่โรงพยาบาลนะ ได้ยินว่าจะนานถึงกลางคืน กลับมาก็มารับด้วย คำสั่ง”

“รับทราบครับ หัวหน้า”

หลังเจิวหลับไป มินห์ถือเสื้อวินด์เบรกเกอร์เปียกๆ ขึ้นไปบนดาดฟ้าอพาร์ตเมนต์

อากาศเย็นลงอย่างฉับพลัน

“หนาว… หนาวเมี้ยว…”

“คุโระ เป็นอะไร”

ที่ขอบแท็งก์น้ำ มีเด็กหนุ่มร่างเล็กยืนอยู่ ตัวผอมจนกระดูกโปน สวมเสื้อกันฝนสีขาวตัวโคร่ง ข้างในเห็นเสื้อกั๊กสีดำที่มีท่อสีน้ำเงินพาดผ่านหน้าอก ผมสีเทาเงินตัดสั้นที่ท้ายทอย เหลือแต่ผมหน้าม้าที่ปรกตรงลงมาถึงใต้คิ้ว ใบหน้ารูปข้าวหลามตัดที่โหนกแก้มเด่น ดวงตากลมเล็กสีเทาจางเหมือนมีน้ำค้างแข็งเกาะ ปลายขนตามีน้ำแข็งสีขาวติดอยู่ ริมฝีปากซีดเขียว มือในถุงมือสีขาวเทน้ำแข็งออกจากกระติกเล็กๆ แล้วเคี้ยวดังกรอบแกรบ ที่คอมีป้ายโลหะสลักว่า ‘K-7’

ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่สีหน้านั้นไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย มินห์รู้สึกว่า น่ากลัว

“เหงียน มินห์ …ยืนยันตัวแล้ว”

“แกเป็นใคร”

เด็กหนุ่มตอบช้าไปครู่หนึ่งหลังถูกถามชื่อ

“…ฟาม ก๊วก ซุย”

“มาทำไม”

“ภายในสามวัน ก่อนสี่ทุ่มคืนนั้น ส่งมันมาซะ”

“มันที่ว่านี่ คือคุโระเหรอ อย่ามาล้อเล่น ใครสั่งมา”

“คำสั่ง ไม่อย่างนั้น เราจะไปที่โรงพยาบาลของน้องสาวนาย”

ซุยถีบขอบแท็งก์ กระโดดไปยังดาดฟ้าตึกข้างๆ โดยไม่มีเสียง เสื้อกันฝนสีขาวกลืนหายไปในความมืดของค่ำคืน

มินห์ขยับตัวไม่ได้

คืนที่สามจากนี้ คือวันที่เจิวต้องไปตรวจ

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

เหงียน มินห์พนักงานส่งของ / เจ้าของที่พักคุโระสัตว์ประหลาดที่สิงในตัวมินห์โว คั้ญ ลิญเพื่อนร่วมชั้น·พันธมิตรเหงียน บาว เจิวน้องสาวของมินห์ฟาม ก๊วก зуйเด็กหนุ่มที่ตามล่าคุโระเพื่อนร่วมชะตาแบ่งชีวิตสัญญาว่าจะไม่โกรธNEWพวกที่รู้ความลับNEWพี่ชายกับน้องสาว(หัวหน้าทีม)NEWขีดเส้นตายให้เด็กหนุ่มลึกลับใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 3

ขวาหรือซ้ายตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ