มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 1

กลางสะพานรูปตัววาย

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

สายฝนสาดเฉียงฟาดหมวกกันน็อกไม่ยั้ง

ค่ำคืนในนครโฮจิมินห์ บนถนนใหญ่ ไฟหน้ามอเตอร์ไซค์ส่งอาหารไหลเป็นสายเหมือนแม่น้ำ เหงียน มินห์ขี่มอเตอร์ไซค์คันเล็กสีแดงที่พ่อใช้มาก่อน แทรกตัวเข้าไปในช่องว่างของสายธารนั้น

อายุสิบเจ็ด กลางวันเป็นนักเรียนมัธยม กลางคืนเป็นคนส่งอาหาร รูปร่างผอมบาง แต่แขนที่ไหม้แดดจากการส่งของนั้นยืดหยุ่นแข็งแรง เสื้อกันลมสีส้มซีดจางพลิ้วตีลมดังพึ่บพั่บ ใต้หมวกกันน็อกสีขาวที่แปะสติกเกอร์เต็มไปหมด ผมดำหยิกดื้อแบนติดหัวเพราะฝน เหลือแต่ด้านหลังที่ยังตั้งกระเซิง ที่ข้อมือซ้าย กำไลลูกปัดสีรุ้งที่น้องสาวทำให้เปียกฝนและเป็นประกายวิบวับ

บนสมาร์ทโฟนที่หน้าแฮนด์ มีออเดอร์ขึ้นสว่าง

〈ส่งที่: กลางสะพานรูปตัววาย ค่าส่ง: สองแสนด่ง〉

สิบเท่าของปกติ

〈กลางสะพานเนี่ยนะ ใครมันไปอยู่ตรงนั้นวะ〉

เขาเอียงคออย่างสงสัย แต่ดวงตากลมสีดำหางตาตกกลับยิ้มกริ่ม มีสองแสนด่ง ก็เติมกระป๋องของน้องได้อีกนิด

“โอเคๆ ไปเลยครับ!”

สะพานรูปตัววายที่ข้ามคลองโผล่มาให้เห็น ทันใดนั้นเอง

รถบรรทุกห้องเย็นสีขาวที่วิ่งอยู่ข้างหน้าลื่นไถลอย่างแรงบนพื้นเปียก ตัวรถล้มตะแคง ถูไปกับพื้นสะพานจนประกายไฟกระเซ็น หมุนคว้าง ที่ข้างตัวรถเห็นตราเกลียวสีเงิน

ประตูท้ายกระบะระเบิดหลุดออก ภาชนะสีเงินกลิ้งหลุดออกมาและแตกแยกออกเป็นสองซีก

ของเหลวสีดำทะลักออกมา เป็นเงาวับเหมือนหมึก บนผิวมีเส้นสีรุ้งคล้ายคราบน้ำมันพาดผ่าน ของเหลวนั้นม้วนตัวกลมแล้วยืดยาวในสายฝนราวกับสิ่งมีชีวิต

“ไม่จริงน่า…”

รถสีดำเบรกเอี๊ยดจนหยุด ชายสองคนในชุดป้องกันสีขาวพรวดพราดลงมา ในมือถือปืนกระบอกอ้วน ต่อกับถังที่สะพายหลังด้วยสายยาง พอเหนี่ยวไก ก็มีหมอกเย็นขาวโพลนพ่นออกมา

จากท้ายรถ ผู้หญิงร่างสูงก้าวลงมา ผมสีทองแดงรวบต่ำไว้ด้านหลังอย่างเนี้ยบ มือซ้ายหิ้วกล่องโลหะสีดำ ใบหน้าซีดขาวมีกระเต็มและริมฝีปากบาง ทั้งที่อยู่กลางสายฝน กลับดูไม่มีเหงื่อสักหยด หญิงนั้นชี้มือขวามาทางบนสะพาน นิ้วบนมือนั้นมีเพียงสี่นิ้ว

ดวงตาสีเขียวเทาจางๆ จ้องตรงมาทางนี้ แผ่นหลังของมินห์เย็นเยียบยิ่งกว่าสายฝน

ปากกระบอกปืนของพวกผู้ชายหันมาทางนี้

“เอ๊ะ ผมเหรอ ไม่ใช่นะๆๆ ผมเป็นแค่คนส่งของ…”

หมอกกระทบยางรถ ล้อหน้าลื่นเหมือนอยู่บนน้ำแข็ง รถล้มลง ร่างของมินห์ถูกเหวี่ยงไปทางราวกั้นที่หักพัง

ที่สีข้างด้านขวา เจ็บแสบราวถูกไฟเผา แท่งเหล็กที่โผล่ออกมากรีดลึกเข้าไปทั้งผ้าเสื้อกันลมเลย

เลือดไหลปนไปกับน้ำฝน ของเหลวสีดำนั้นค่อยๆ คืบคลานมาตามเส้นสีแดงนั้นราวกับไต่ตามรอย

〈อย่าเข้ามา…〉

บางสิ่งเย็นเฉียบแทรกเข้าไปในแผล ตรงหน้ามืดสนิท

*

“ไงจ๊ะไงจ๊ะ ยุติธรรมต้องฝากไว้กับอุ้งเท้าเนื้อนุ่ม เมี้ยว!”

มีเสียงแจ๋วแหววผิดปกติดังขึ้นในหัว

“…หา?”

“กลิ่นคดีมาแล้วเมี้ยว ผู้ช่วยจ๋า!”

“ใครเป็นผู้ช่วยกันเล่า! แล้วแกเป็นใคร!”

“ไม่ใช่คนที่ต้องแนะนำตัวหรอกเมี้ยว!”

มินห์ลืมตา ยังนอนอยู่กลางสายฝน ความเจ็บที่สีข้างหายไปแล้ว พอมองดู บาดแผลถูกบางสิ่งสีดำปิดไว้สนิท

บนแขนขวามีเส้นสีดำปูดขึ้นมาหลายเส้น ตาขวาของตัวเองที่สะท้อนในแอ่งน้ำ ตาขาวถูกย้อมดำสนิท

เสียงนี้คุ้นหู ตอนอายุหกขวบ รายการพากย์เสียงเก่าที่เคยดูเคียงข้างพ่อ เป็นเสียงของพระเอกใน『คุโระ นักสืบแมวดำ』

ชายในชุดป้องกันสีขาวเล็งปืนเดินเข้ามาใกล้

“เฮ้ย จะทำไงดีเนี่ย!”

“โทรมาเดี๋ยวนี้เลย!”

“โฆษณาหรือไงวะ!”

ใต้ผิวหนังแขนขวา แผ่นเยื่อสีดำทะลักพรวดออกมา ปลายนิ้วแข็งตัว กลายเป็นรูปกรงเล็บแมว กลางฝ่ามือมีดวงตาสีทองกลมโตเปิดขึ้นหนึ่งดวงแล้วกะพริบปริบๆ

ชายคนแรกยิงหมอกมา มินห์ยกแขนขวาขึ้นโดยสัญชาตญาณ แผ่นเยื่อสีดำแผ่ออกเป็นโล่รับหมอกเอาไว้

“เย็นเมี้ยว! เย็นนี่ตรงข้ามกับที่ชอบเมี้ยว!”

โล่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด การเคลื่อนไหวของเยื่อค่อยๆ เชื่องช้าลงเรื่อยๆ

“ทนหน่อย! ฉันก็หนาวเหมือนกัน!”

“ว่าแต่ผู้ช่วยจ๋า ทางนั้นมีกลิ่นหอมๆ เมี้ยว!”

แขนขวาถูกดึงกระชากไปทางตรอกที่ปลายสะพาน กลิ่นไอน้ำร้อน น้ำซุปกระดูกวัวกับสมุนไพร เป็นร้านเฟอข้างทาง

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเว้ย!”

ชายคนที่สองวนมาด้านข้าง มินห์ยื่นแขนขวาออกไป แขนยืดพรวดออกไปสองเมตร ใช้กรงเล็บตัดสายยางของปืนอีกกระบอก หมอกขาวพุ่งขึ้น ชายคนนั้นก้นจ้ำเบ้า

“เยี่ยมมาก จับตัวคนร้ายได้แล้วเมี้ยว!”

ชายคนแรกบิดปุ่มที่ถังออกแรง หมอกที่หนากว่าเมื่อครู่พุ่งมาพร้อมเสียงคำราม

“ตรงนี้ให้ฉันจัดการ…ไม่ไหวแฮะ!”

“ถอยทัพก็เป็นแผนของนักสืบเมี้ยว!”

มินห์ยกมอเตอร์ไซค์ที่ล้มอยู่ขึ้นมาแล้วสตาร์ทเครื่อง หนึ่งครั้ง สองครั้ง ติดแล้ว รถของพ่อนี่ดื้อจริงๆ

“หนีไปทางกลิ่นนั่นแหละ!”

“นักสืบไม่ทิ้งลูกความจนวินาทีสุดท้ายเมี้ยว!”

“ไม่เข้าใจหรอกว่าหมายถึงอะไร แต่ตั้งสติหน่อยเว้ย!”

มอเตอร์ไซค์พุ่งเข้าไปในตรอก ลอดใต้ผ้าที่ตากอยู่ เลี้ยวไปสามมุม พอหมอกด้านหลังหายไปจากสายตา แผ่นเยื่อสีดำที่แขนขวาก็ค่อยๆ หดกลับเข้าไปในผิวหนัง

ทันใดนั้นท้องก็ร้องโครกคราก แกนกลางของร่างกายเย็นยะเยือกลงเรื่อยๆ ทั้งที่เป็นอย่างนั้น กลับมีแต่หน้าผากที่ร้อนผิดปกติ

*

พอเปิดประตูบ้าน ก็มีเงาเล็กๆ ยืนกอดอกอยู่

น้องสาว เหงียน บาว เจิว อายุสิบเอ็ดขวบ ข้อมือเล็ก ตัวผอมบาง ปัดผมหน้าม้าขึ้นหมดด้วยกิ๊บติดผมจนเห็นหน้าผาก ผมหางม้าสั้นสองข้างที่มัดไว้เหนือหูตั้งชี้โด่เด่ แต่งตัวด้วยเสื้อยืดตัวเก่าของมินห์ที่ยาวถึงเข่า แก้มของใบหน้ากลมซีดเล็กน้อย เป็นโรคหัวใจ พอวิ่งแล้วริมฝีปากจะม่วงจางๆ

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันตรงกลาง

“พี่ไห่ นั่งตรงนั้นเลย”

“…ครับ”

“ตอนนี้กี่โมงแล้ว”

“สะ สิบเอ็ดโมงครึ่งครับ หัวหน้า”

พอถูกดุ มินห์จะพูดสุภาพขึ้นมาเองอย่างไรไม่รู้ ตัวเล็กนิดเดียว แต่คนที่เก่งที่สุดในบ้านก็คือหัวหน้าคนนี้

“ทำไมกลับดึก”

“รถมันติดน่ะครับ”

“ทีนี้โกหกข้อแรก”

“ไม่ใช่นะ จริงๆ นะ จริงจริงเลยครับ”

มินห์รวบชายเสื้อกันลมด้านหน้าแน่นเพื่อซ่อนสีข้างที่ขาด ดวงตาโตหางตาชี้ขึ้นสีดำของเจิวจ้องพี่ชายนิ่ง มือเล็กๆ แตะลงบนหน้าผากของมินห์

“เปียกอยู่ แล้วก็ร้อนๆ ด้วย”

“เพราะฝนน่ะ เพราะฝน ว่าแต่ มานับกระป๋องกันเถอะ?”

เจิวจำใจเดินไปหยิบกระป๋องบิสกิตเปล่ามา บนฝาเขียนด้วยปากกามาร์กเกอร์ว่า ‘ผ่าตัด’ ทั้งสองคนนั่งลงที่พื้น นับธนบัตรยับย่นทีละใบ

“สี่สิบสองล้านด่ง”

“ค่าผ่าตัดทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบล้านด่ง ก็แปลว่า…”

“เหลืออีกเจ็ดสิบแปดล้านด่ง ผ่าตัดอีกสามเดือน”

เสียงของเจิวเบาลงเล็กน้อย มินห์จงใจหัวเราะสดใส โชว์ฟันหน้าเหมือนกระรอก

“โอเคๆ ง่ายจะตาย ถ้าพี่ไห่วิ่งทุกคืน ไม่นานก็ครบ”

“…งั้นก็กลับบ้านมาดีๆ นะ คำสั่ง”

มินห์ขยี้หัวน้องสาวพร้อมผมหางม้าจนยุ่ง

〈ถึงสองแสนด่งของคืนนี้จะอด ไม่ได้มาก็เถอะ〉

*

เลยเที่ยงคืนไปแล้ว ท้องก็ยังไม่หยุดร้อง

มินห์มุ่งหน้าไปยังร้านรถเข็นลึกสุดตรอก จากวิทยุเก่าที่แขวนไว้กับเสา มีเพลงเก่าลอยออกมา เลยไอน้ำจากหม้อใบใหญ่ จ่าน วัน ตู คุณตาโบกตะเกียบไม้ไผ่ยาวทักทาย

อายุเจ็ดสิบสอง ร่างเล็ก หลังเริ่มโค้งนิดๆ กลางหัวผมบาง ผมขาวด้านข้างตัดสั้น ใบหน้าเหลี่ยม มีเคราขาวใต้คางยาวประมาณหนึ่งนิ้ว ตาซ้ายขุ่นขาวมองไม่เห็น แต่ตาขวาสีดำที่ยังเห็นนั้นคมกริบน่ากลัว ฟันหน้าหลุดไปสองซี่ ปากเสีย ถึงอย่างนั้น ไม่ว่าจะมาดึกแค่ไหน ก็เป็นคนที่เก็บไว้ให้หนึ่งชามเสมอ

“โอ้โฮ้ เจ้าหนูมินห์ เปียกโชกเลยนี่หว่า กินเข้า กินเข้า”

“คุณตา ขอชามหนึ่ง…”

“ขอเติมเมี้ยว!”

ทั้งที่ชามแรกยังมาไม่ถึง เสียงในหัวกลับร้องขึ้นมาแล้ว คุณตาตูสีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด ดูเหมือนว่าเสียงนั้นมีแต่มินห์ที่ได้ยิน

พอวางชามลง มือขวาก็คว้าตะเกียบขึ้นมาเอง ปากก็อ้ากว้างเองแล้วซดเส้นเข้าไป ชามแรกหมดเกลี้ยงภายในสิบวินาที

“เดี๋ยว รอก่อน ร้อน…เอ๊ะ ไม่ร้อนเหรอ?”

“โอ้โฮ้ กินเก่งดีนี่ น้ำซุปต้องเคี่ยวสามคืนนะ คนที่รู้รสชาติน่ะ ต้องเติมอีก”

มือขวาไม่หยุด กวาดไปถึงชามที่สาม แสงไฟของร้านทำให้เงาของมินห์ทาบลงบนผืนผ้าใบ ตรงส่วนหัว มีหูแมวแหลมสองข้างตั้งชันอยู่ มินห์รีบเกาหัวเพื่อกลบเงา

จ่ายเงินสามชามแล้ว มินห์นั่งลงบนเก้าอี้เตี้ยที่ปลายร้านแล้วกระซิบเสียงเบา

“เฮ้ย แกเป็นตัวอะไรกันแน่ ออกไปจากตัวฉันซะ”

“ถ้านักสืบออกจากที่เกิดเหตุ คดีก็จะกลายเป็นคดีมืดเมี้ยว!”

“พูดให้เข้าใจหน่อย”

“ประตูบานนี้ ฉันกดไว้อยู่เมี้ยว! ถ้าปล่อยเมื่อไร ทุกอย่างจะไหลทะลักออกมาเมี้ยว!”

มินห์เอามือแตะที่สีข้างซึ่งมีสิ่งสีดำปิดอยู่

“…หมายความว่า คนที่ปิดแผลไว้คือแก ถ้าแกออกไปแผลก็เปิด แล้วฉันก็ตาย ใช่ไหม”

“ถูกต้องที่สุด! เชิญรับรางวัลสุดหรูเลย!”

“แล้วแกล่ะ ถ้าออกไปข้างนอกจะเป็นไง”

“โลกภายนอกคือเซลล์สิบนาทีเท่านั้น! รีบหน่อยนะเมี้ยว!”

“สิบนาที? ถ้าออกไปข้างนอก แกจะตายภายในสิบนาทีเหรอ”

“…ถูกแล้วเมี้ยว”

เสียงเบาลงอีกนิดเดียว

“อะไรกันเนี่ย แกไม่มีฉันก็ตาย ฉันไม่มีแกก็ตายงั้นเหรอ”

“ตอนนี้ได้สองอย่างในราคาเดียว!”

“ไม่ขำนะ”

มินห์ถอนหายใจ เพลงเก่าจากวิทยุปนกับเสียงฝน

“…ชื่ออะไร ไว้เรียกจะได้ไม่ลำบาก”

“ชื่อ…”

เงียบไปนาน แล้วเสียงก็ค่อยๆ พูดขึ้น

“นักสืบแมวดำ…คุโระ ฉันคือคุโระเมี้ยว”

ในส่วนลึกของหูมินห์ เสียงจากโทรทัศน์ย้อนกลับมา โทรทัศน์เครื่องเล็ก เสียงหัวเราะของพ่อที่อยู่ข้างๆ

“คุโระเหรอ อย่ามาเอาชื่อจากความทรงจำของคนอื่นตามใจชอบสิ”

“ขอเติมเมี้ยว!”

“ไม่มีเงินแล้วโว้ย!”

*

เช้าวันรุ่งขึ้น มินห์กดสีข้างไว้ทับเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวของโรงเรียน นั่งลงที่โต๊ะในห้องเรียน แทบไม่ได้นอนเลย

มีเงาตกลงบนโต๊ะ

พอเงยหน้าขึ้น เพื่อนร่วมชั้น โว คั้ญ ลิญยืนอยู่ แขนขายาว คอเรียวยาว ผมสีดำเข้มยาวถึงเอวถักเป็นเปียเส้นใหญ่เส้นเดียวแน่นหนา ปลายผมรัดด้วยท่อสีแดงเส้นเล็ก หน้าผากกว้าง คางแข็งแรง หลังแว่นกลมกรอบหนาสีดำ ดวงตาเรียวยาวสีน้ำตาลเจือดำเป็นประกาย ข้างปีกจมูกซ้ายมีไฝเม็ดเล็ก

ลิญซ่อมกล้องวงจรปิดที่ร้านของแม่ จึงช่างสังเกตจนน่ากลัว ทั้งที่เป็นแบบนั้น เวลามีคนเดือดร้อนก็จะเป็นคนยื่นมือเข้าช่วยก่อนใครทั้งหมด มินห์มองว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงแบบนั้น

ลิญยื่นหน้าจอสมาร์ทโฟนจ่อตรงปลายจมูกของมินห์

สะพานในสายฝน ภาพหยาบสีจาง เด็กหนุ่มในเสื้อกันลมสีส้มใช้แขนขวาสีดำที่ยืดออกไปตัดสายยางของชายชุดขาว

“เข้าเรื่องเลยนะ นี่คือเธอใช่ไหม”

── จบบทที่ 1 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

เหงียน มินห์นักเรียนมัธยมปลาย·คนส่งของคุโระสัตว์ประหลาดที่สิงในตัวมินห์เหงียน บาว เจิวน้องสาวของมินห์จ่าน วัน ตูแผงเฝอในตรอกโว คั้ญ ลิญเพื่อนร่วมชั้นเพื่อนร่วมชะตาแบ่งชีวิตกำลังทะเลาะกันน้องสาว (หัวหน้าทีม)เก็บเงินค่าผ่าตัดแผงประจำเพื่อนร่วมชั้นเอาภาพวิดีโอมาให้ดู

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 2

สามนาทีที่ตลาดกลางคืนตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ