มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 1

จุดเริ่มต้นของน้ำขึ้น

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

เสียงลมคำรามดังกึกก้อง

ที่ทางเชื่อมลอยฟ้าหน้าทางออกฝั่งตะวันออกของสถานีชินจูกุ ซึ่งแน่นขนัดไปด้วยผู้คน Shuhei Takano เงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วยืนแข็งทื่อ ป้ายโฆษณาขนาดใหญ่สูงห้าเมตรหลุดออกจากโคนบนดาดฟ้าตึก

ในป้าย ฮีโร่หนุ่มกำลังยิ้มโชว์ฟันขาว รอยยิ้มนั้นเอนเอียงวูบหนึ่งแล้วร่วงลงมาใส่ฝูงชน ตรงข้างใต้มีรถเข็นเด็กทารก กับคุณตาที่เดินเท้าไม้เท้าอยู่

〈ไม่ทันแล้ว ไม่สิ ต้องทำให้ทัน〉

Shuhei กดปุ่มจับเวลาบนนาฬิกาดิจิทัลราคาถูกที่ข้อมือขวา เพื่อนับสามวินาที

“สามเคานต์!”

เสียงทั้งหมดหายไป

ในรัศมีสองเมตรรอบตัว Shuhei เวลาช้าลงเหลือประมาณหนึ่งในห้า ผมของแม่ที่เข็นรถเข็นเด็กพลิ้วไหวช้าๆ ราวกับอยู่ใต้น้ำ สกรูตัวหนึ่งที่หลุดจากป้ายหมุนติ้วๆ อยู่กลางอากาศตรงหน้า

หนึ่ง จับด้ามจับรถเข็นเด็กแล้วดันไปข้างหน้า

สอง โอบแขนรอบหลังคุณตา อุ้มแล้วกระโดดไปด้านข้าง

สาม

เวลากลับมา ป้ายพุ่งปักลงบนทางเชื่อมลอยฟ้าดังโครม เศษชิ้นส่วนกระเด็นกระจาย ทั้งรถเข็นเด็กและคุณตาปลอดภัย

แล้วเอวของ Shuhei ก็ลั่นเสียงดังกร็อบ

“โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย”

Shuhei ล้มคว่ำหน้าลงกับทางเชื่อมลอยฟ้าทั้งอย่างนั้น

สูง 169 เซนติเมตร ไหล่กับอกกำยำ แต่พุงยื่นป่องออกมา เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากที่กว้างขึ้นเพราะไรผมร่นขึ้นไป คิ้วเข้มขมวดเป็นรูปเลขแปดอย่างลำบากใจ ชุดฮีโร่สีเขียวเข้มแบบรุ่นเก่า โลโก้ ‘3COUNT’ บนอก เลข ‘3’ หลุดลอกจนปลิวพลิ้วตามลม ข้างนอกสวมแจ็กเก็ตกันลมสีเทาที่ซื้อมาจากโฮมเซ็นเตอร์

สามเคานต์ใช้ได้ครั้งเดียว แล้วต้องเว้นไปหกสิบวินาทีถึงจะใช้ครั้งต่อไปได้ และทุกครั้งที่ใช้ก็ส่งผลกับเอว คืนหนึ่งใช้ได้มากสุดห้าครั้ง วันนี้ใช้แค่ครั้งเดียว กลับต้องสภาพนี้

สมาร์ทโฟนรอบตัวหันมาทาง Shuhei พร้อมกันหมด

“ขอโทษครับ ผม ลุกไม่ไหวน่ะครับ ขอโทษด้วย”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา วิดีโอนั้นถูกตั้งชื่อว่า ‘ฮีโร่ลุง เอวพัง’ ยอดชมทะลุหนึ่งล้านครั้ง ช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยอีโมจิหัวเราะ

*

เที่ยง ขณะนอนอยู่บนเตียงในคลินิกกระดูกให้เขาแปะแผ่นประคบที่เอว โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเสียงตอบรับอัตโนมัติจากสมาคมรับรองฮีโร่

“คุณ Shuhei Takano แจ้งผลการตรวจสอบต่ออายุประจำทุกสามปี คะแนนของท่านคือ 41 คะแนน เกณฑ์ผ่านคือ 60 คะแนนขึ้นไป”

“เอ่อ ขอโทษครับ 41 คะแนนนี่ มันผิดพลาดหรือเปล่าครับ”

“การตรวจสอบครั้งนี้ใช้ระบบประเมินการทำนายพฤติกรรมแบบใหม่ ไม่สามารถขอตรวจสอบซ้ำได้ คุณสมบัติของท่านจะสิ้นสุดลงในปลายเดือนหน้า”

สายตัดไป Shuhei จ้องรอยเปื้อนบนเพดานอยู่พักใหญ่

*

ช่วงเย็น เขารัดเข็มขัดพยุงเอวให้แน่นขึ้นอีกครั้ง แล้วไปเยี่ยมพ่อที่สถานดูแล

Kaori Marui พนักงานต้อนรับเงยหน้าขึ้นอย่างเกรงใจ เป็นผู้หญิงตัวเล็กหน้ากลม ผมสีน้ำตาลเกาลัดหยักศก รวบไว้ด้านหลัง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนโยนเสมอ สำหรับ Shuhei การก้มหัวให้คนคนนี้คือสิ่งที่ทุกข์ใจที่สุด

“คุณ Takano คะ ดิฉันพูดยากนะคะ แต่ค่าสถานดูแลค้างอยู่สามเดือนแล้วค่ะ”

“ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ ครับ ผมจะจ่ายให้แน่นอน”

Shuhei ก้มหัวซ้ำแล้วซ้ำอีก ก่อนจะเดินไปที่ห้องของพ่อ

Isao Takano นั่งตัวเล็กอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่าง สูง 160 เซนติเมตร หลังค่อม แต่มือกลับใหญ่และหยาบกร้าน รอบหัวล้านมีผมขาวบางเหมือนปุยฝ้ายเหลืออยู่ ใต้คิ้วขาวยาว ดวงตาสีเทาๆ ขุ่นขาว สวมเสื้อฮันเท็งสีน้ำเงินเข้มลายซาชิโกะที่มีรอยไหม้ ในกระเป๋าเสื้อมีนกหวีดเงินเก่าๆ ส่องประกายอยู่

“โอ้ Shuhei กินข้าวแล้วหรือยัง”

“กินแล้วครับพ่อ”

“โกหกน่า ความจริงมันเขียนอยู่บนหน้าแล้วโว้ย ล้มมาอีกแล้วล่ะสิ”

Isao คิดว่า Shuhei เป็นเด็กอายุสิบขวบ เป็นแบบนี้มาสองปีแล้ว

“…ล้มครับ เอวพังน่ะ ใครๆ ก็หัวเราะผม”

Isao ใช้มือใหญ่ห่อมือของ Shuhei ไว้ เป็นมือที่อบอุ่นเหมือนเมื่อก่อน

“ล้มเข้าไว้ Shuhei พอล้มแล้วจะมองเห็นข้างล่าง”

“พ่อพูดอย่างนี้มาตลอดเลยนะ แปลว่าอะไรกันแน่”

Isao ไม่ตอบ เพียงมองไปยังแสงอาทิตย์อัสดงนอกหน้าต่างแล้วหัวเราะอย่างสบายใจ

*

พอกลับถึงบ้าน ลูกสาว Mana Takano อยู่ในครัว

สูง 165 เซนติเมตร ตอนนี้แทบไม่ต่างจากพ่อแล้ว ผมสีดำย้อมเป็นเขียวเข้มทรงวูล์ฟคัต ทัดหูไว้เฉพาะข้างขวา ใบหน้ารูปไข่แก้มอวบ ตากลมสองชั้นชัดเจน ม่านตาสีน้ำตาลอ่อน มีไฝใต้ตาซ้าย สวมเบลเซอร์สีกรมท่ากับกางเกงสแล็กสีเทา แล้วคลุมทับด้วยแจ็กเก็ตสตาเดียมสีม่วงเก่าที่วันนี้ก็ใส่กลับด้านเหมือนเคย เป็นเด็กที่โกรธอยู่ตลอดเวลา แต่พอหัวเราะ ตาจะโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวเหมือนแม่

Mana เปิดตู้เย็นค้างไว้ โดยไม่หันมามอง

“เห็นคลิปแล้ว น่าขยะแขยง”

“เอ่อ คือว่า อันนั้นน่ะ พ่อช่วยคนไว้ แล้วก็”

“รู้ แต่ก็ยังน่าขยะแขยง”

“…ขอโทษนะ”

“หา ไม่ต้องมาขอโทษเลย แกน่ะ ช่วยคนอื่นอยู่ตลอดเลยนะ”

Mana ปิดกล่องนมแรงๆ

“คืนที่แม่ตาย แกก็ออกไปทำงานอยู่ …ช่างเถอะ ไม่เป็นไรแล้ว”

เสียงฝีเท้าเลือนหายขึ้นไปชั้นสอง เสียงเคสทรอมโบนสีดำกระแทกผนังทางเดินดังก๊อก

ตั้งแต่คืนนั้นเมื่อสี่ปีก่อน Mana ก็เรียก Shuhei ว่า “แก” Shuhei ใช้นิ้วโป้งลูบแหวนแต่งงานที่นิ้วนางซ้ายเบาๆ

*

สี่ทุ่ม เสียงกริ่งดังขึ้น

ที่หน้าประตูมีชายสวมสูทดำสองคน คนที่ก้าวออกมาข้างหน้าคือ Go Haiya ชายหน้าผอม ผมสีเงินหวีเรียบไปด้านหลัง ดวงตาสีเทาจาง ตัวสูง ยิ้มอยู่แต่มีแค่ดวงตาที่ไม่ยิ้ม Shuhei รู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นถูกเทลงไปตามแผ่นหลัง

“คุณ Takano ค่าชดใช้รถหรูกับร้านค้าที่พังจากการช่วยเหลือเมื่อสามปีก่อน สินเชื่อบ้านหลังนี้ ค่าสถานดูแลคุณพ่อ รวมทั้งหมดเป็นเงิน 98 ล้านเยนครับ”

“ข-ขอโทษครับ ผมจะค่อยๆ ใช้คืนให้แน่นอน”

“หนี้ก้อนนั้นน่ะ ถูกซื้อไปรวมกันแล้วครับ โดยที่ที่ชื่อว่าอาร์ก”

“อาร์ก หรือครับ”

“เป็นเรือที่ลอยอยู่กลางน่านน้ำสากลนอกอ่าวโตเกียว กฎหมายญี่ปุ่นเอื้อมไปไม่ถึง คุณต้องไปแข่งเกมที่นั่น ถ้าไม่ไป เราจะยึดบ้านหลังนี้ และคุณพ่อก็ต้องออกจากสถานดูแล”

Shuhei เงยหน้ามองประตูห้องของ Mana ที่ชั้นสอง ไฟดับไปแล้ว

“…อย่าบอกอะไรลูกสาวผมนะครับ”

*

เรือเร็วสีดำใช้เวลาสองชั่วโมง กลางทะเลยามค่ำคืนมีกลุ่มแสงลอยอยู่

คาสิโนลอยน้ำ ‘อาร์ก’ ตัวเรือสีขาวสาดส่องด้วยแสงสีทองเจิดจ้า เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะลอยมาจากดาดฟ้า แขกในชุดราตรีและทักซิโด้เดินผ่านใต้โคมระย้า

ข้อมือซ้ายของ Shuhei ถูกสวมกำไลสีดำ ไม่มีรอยต่อเลยสักแห่ง ดึงเท่าไรก็ไม่ขยับ

“สวัสดีค่ะ! รุกะสเต็ปมาแล้วค่า!”

มีเสียงสดใสดังขึ้น พอหันไปมอง หญิงสาวร่างสูงกำลังโบกมือให้โดรนทรงกลมที่ลอยอยู่เหนือไหล่

Ruka Hayase ฮีโร่ชื่อดังในวงการสตรีมมิง สูง 174 เซนติเมตร แขนขาเรียวยาวเหมือนนักเต้น หัวเล็ก ผมสั้นเสมอใบหูที่โคนเป็นสีดำ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มสดใสยิ่งใกล้ปลาย เหนือหูขวามีรอยโกนเป็นรูปสายฟ้า คิ้วเรียวฟอกเป็นสีทอง ตาแมวหางตาชี้ขึ้น ม่านตาสีเขียวอมเทา กลางริมฝีปากล่างมีต่างหูเงินเล็กๆ สวมชุดสูทเงางามสีขาวมีเส้นสีเหลืองสะท้อนแสง พร้อมผ้าคลุมสั้นถึงเอว โดรนทรงกลมขนาดเท่าฝ่ามือมีจุดแดงเล็กๆ อยู่ข้างเลนส์

เป็นเด็กหนุ่มสาวที่ปากจัดและเจิดจ้าเกินไป Shuhei คิดอย่างนั้น

พอโดรนหันไปทางอื่น รอยยิ้มของ Ruka ก็หายไปจากใบหน้า

“แล้วนี่ลุงเป็นคู่ฉันเหรอ อัตราชนะเท่าไหร่ อย่าถ่วงกันล่ะ”

“เอ่อ ขอโทษครับ ผมยังไม่ได้ดูเลย”

Ruka ขมวดหน้า ใช้นิ้วที่ทาเล็บสั้นสีดำกดริสต์แบนด์สีเหลืองที่ข้อมือซ้ายแน่น

“เลิกพูดว่าขอโทษได้แล้ว ไม่ได้ประโยชน์เลย”

“ข-ครับ”

ในตอนนั้น ไฟทั่วทั้งเรือก็ดับลง

*

ผู้เข้าร่วมรวมทั้ง Shuhei และ Ruka มีทั้งหมด 12 คน ถูกพาลงไปยังห้องโถงใหญ่ใต้ท้องเรือพร้อมกัน ผนังสูงแปดเมตร เพดานเป็นกระจกใส จากที่นั่งผู้ชมด้านบน เหล่าเศรษฐีถือแก้วมองลงมาด้านล่าง

กลางอากาศตรงกลางห้องโถง มีถุงมือหนังสีขาวของเจ้ามือไพ่ลอยอยู่เป็นคู่ซ้ายขวา บนหลังถุงมือมีรูปข้าวหลามตัดสีแดงเล็กๆ ปลายนิ้วขยับอยู่ไม่หยุด ราวกับกำลังสับไพ่ที่มองไม่เห็น รอบๆ มีตัวเลขสีทองหมุนวนเป็นริบบิ้นแสง

“ยินดีต้อนรับสู่อาร์ก ข้าพเจ้าคือเจ้ามือ The House”

เสียงนั้นอยู่ในระดับกลางที่สงบนิ่ง บอกไม่ได้ว่าชายหรือหญิง

“…ถุงมือพูดได้”

“ผู้เข้าร่วมทั้งหมด 6 คู่ 12 คน แข่งเป็นคู่ กำไลถอดไม่ได้ และถอนตัวไม่ได้”

“ถ-ถอนตัวไม่ได้ อะไรกัน”

“คู่ที่แพ้จะถูกคัดออก โดยต้องลงสู่ทะเลยามค่ำคืนโดยไม่มีเสื้อชูชีพ คู่ที่อยู่รอดจนถึงสุดท้ายเพียงคู่เดียวจะได้เงินรางวัล 3 พันล้านเยน การใช้พลังพิเศษและการขัดขวางคู่อื่นเป็นสิ่งที่ทำได้อย่างอิสระทั้งสองอย่าง”

Shuhei กลืนน้ำลายเอื๊อก

“เกมแรก น้ำขึ้น ห้องโถงนี้จะเต็มไปด้วยน้ำทะเลจนถึงเพดานในเวลา 20 นาที บนผนังมีประตูทั้งหมด 5 บาน และกุญแจทั้งหมด 5 ดอก”

มีเสียงคล้ายเสียงร้องดังขึ้นว่า กี๊ก ที่เบื้องบน โดรนเงินรูปนกนางนวล 5 ตัวบินวนเป็นวงกลม กุญแจสีทองส่องประกายอยู่ที่ขาของมัน

“กุญแจอยู่ที่นกนางนวล นกนางนวลจะหนีตามการทำนายของข้าพเจ้า”

“ขอโทษครับ การทำนาย หมายถึงอะไรหรือครับ”

“ข้าพเจ้าอ่านข้อมูลทั้งหมดของทุกท่าน ทั้ง SNS ประวัติการไปโรงพยาบาล บันทึกการซื้อของ ไปจนถึงสตรีมมิง ทำนายทีละก้าวว่าท่านจะเคลื่อนไหวอย่างไรต่อไป แล้วเสนออัตราต่อรองให้แขกผู้ชม ตัวเลขไม่โกหก”

ประวัติการไปโรงพยาบาล Shuhei เผลอเอามือกุมเอว

“กุญแจ 1 ดอกเปิดประตูได้ 1 บาน ประตูที่เปิดแล้วจะปิดใน 10 วินาที และไม่เปิดอีกเลย ผู้ที่ออกไปนอกประตูไม่ทันก่อนน้ำเต็ม จะถูกคัดออก”

เมื่อมองขึ้นไปบนผนัง ประตูมีหมายเลข 1 ถึง 5 กำกับอยู่ ทั้งความสูงและตำแหน่งต่างก็กระจัดกระจาย

“ขอโทษครับ หลังประตูทั้งหมดปลอดภัยใช่ไหมครับ”

“ไม่มีกฎให้ตอบ”

จากที่นั่งผู้ชม เสียงหัวเราะคิกคักหล่นลงมา

กำไลที่ข้อมือซ้ายเปล่งแสง ตัวเลขสีทองขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น

อัตราชนะ 0.3%

“0.3…”

ข้างๆ Ruka โน้มตัวมองกำไลแล้วหัวเราะหึ

“โห แย่สุดๆ แปลว่าเล่นพันครั้งชนะแค่สามครั้งงั้นเหรอ”

“เอ่อ คือ แปลว่าชนะได้สามครั้ง… ไม่สิ พันครั้งก็คงรอดไม่ไหวหรอก ขอโทษครับ”

บนไหล่ของ Ruka จุดแดงข้างเลนส์โดรนกะพริบวาบ ทันทีหลังจากนั้น ตัวเลขสีทองรอบถุงมือก็เปลี่ยนใหม่พร้อมกันหมด

“ปิดรับเดิมพัน”

นิ้วของ The House ดีดดังเป๊าะ

น้ำทะเลสีดำทะลักออกมาจากรอยแยกของพื้นใต้เท้าดังโครกคราก เย็นเฉียบ ซึมเข้าไปถึงในรองเท้าในพริบตา

อีก 20 นาทีน้ำจะเต็ม

บนกำไลของ Shuhei ตัวเลข 0.3% ยังคงส่องแสงอยู่

── จบบทที่ 1 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Shuhei Takanoฮีโร่ที่ติดขอบเหวRuka Hayaseฮีโร่สตรีมมิงสุดฮิตThe HouseAI ดีลเลอร์Mana Takanoลูกสาวของชูเฮย์Isao Takanoพ่อของชูเฮย์ทีมเดียวกันถูกดูถูกผู้ดำเนินเกมลูกสาวยังไม่ให้อภัยพ่อถูกมองเป็นเด็ก

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 2

ฮีโร่ขี้แยตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ