บทที่ 4
ไข่ปลอม
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
แปดโมงเช้าของวันที่สี่ เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น
“อาดี คนจากบริษัทมาแล้ว! รีบไปเปิดเร็วเข้า!”
เสียงดังของนอร์ฮายาตีกับเสียงกำไลกรุ๋งกริ๋งลอยมาจากในครัว เพราะรู้ว่าคนจากบริษัทจะมา เมื่อคืนนอร์ฮายาตีจึงโทรไปที่ร้านอาหารขอเข้างานช้ากว่าปกติ
คุณนายโกยืนอยู่หน้าประตู เอามือหยิบซิงค์ที่หูข้างขวาไว้ เธอสวมแจ็กเก็ตสีเขียวมะนาวเรียบร้อยแล้ว และพันสนับเข่าสีดำไว้ทั้งสองข้าง
〈ก็ต้องใช้แผนที่คิดไว้เมื่อคืนนี้แหละ〉
“ซิงค์ ตัดการเชื่อมต่อเน็ตซะ เดี๋ยวนี้เลย”
เธอสั่งโดยไม่เปล่งเสียง วงแหวนแสงในหูก็หมุนติ้ว
“รับทราบค่ะ! ถ้าตัดจากเน็ต บริษัทคายาจะไม่รู้ตำแหน่งค่ะ! แต่การพูดคุยกับคุณอาดีจะขาดตอนไปด้วยค่ะ! อีกอย่าง ถอดหูฟังออกได้นานที่สุดสิบนาทีค่ะ! เกินจากนั้นจะหมดสติค่ะ!”
“…เรื่องนั้นก็เหมือนกัน เพราะไม่มีใครถามเลยไม่บอกใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ!”
“หึ สิบนาทีก็พอแล้ว”
คุณนายโกถอดหูฟังออก แล้วยัดเข้าไปด้านในสนับเข่าข้างซ้าย ในมือถือกล่องสีขาวรูปไข่ใบหนึ่ง ใต้ลายใบไม้บนฝามีเม็ดสีไข่มุกบรรจุอยู่ มันคือลูกปัดเม็ดใหญ่เท่าถั่วปากอ้า ที่เมื่อคืนเธอแอบยืมมาจากกล่องงานฝีมือของนอร์ฮายาตี
พอเปิดประตู ก็เห็นชายชุดดำยืนอยู่สองคน หน้าต่างจากสองคนที่ไล่ตามมาในลานจอดรถ หน้าจอสี่เหลี่ยมในมือของคนหนึ่งมีจุดสีแดงที่เพิ่งดับไปพอดี
“คายา นิวโรเทคครับ คุณอาดี รอสลี เรามาเก็บซิงค์ทดลองคืน…อ้าว สัญญาณเพิ่งขาดไปเมื่อกี้นี้เอง”
“สวัสดีค่ะ ลำบากมาตั้งแต่เช้าเลยนะคะ ผมเก็บมันไว้ในกล่องตลอด แบตคงหมดน่ะครับ”
คุณนายโกก้มศีรษะอย่างสุภาพ ยื่นกล่องให้ ข้างหลังเสียงในครัวเงียบกริบไปทันที
ชายคนนั้นเปิดฝา เหลือบมองเม็ดสีไข่มุก แล้วปิดทันที
“เรียบร้อย ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ”
แต่แล้วนอร์ฮายาตีก็วิ่งพรวดออกมา พูดรัวเร็วว่าดื่มชาก่อนสิ มีบิสกิตด้วยนะ ลำบากมาตั้งแต่เช้าเลย สองคนนั้นปฏิเสธไม่ลง จึงยืนรับถ้วยชาอยู่ที่หน้าประตู
〈ไอ๊ย่า แม่ของเจ้าหนูใจดีเร็วเกินไปแล้ว〉
เข็มนาฬิกาบนผนังเดินไป ห้านาที เจ็ดนาที ในลึกเข้าไปของหูเริ่มมีเสียงหึ่งแหลมบางๆ ขอบภาพที่เห็นค่อยๆ ขาวขึ้นทีละน้อย
“แม่ผมรั้งไว้ ขอโทษด้วยนะครับ บ้านหลังต่อไปคงรออยู่”
แปดนาที ในที่สุดสองคนนั้นก็คืนถ้วยชา แล้วเดินไปทางลิฟต์
คุณนายโกวิ่งเข้าห้องน้ำ ดึงหูฟังออกจากสนับเข่า แล้วยัดเข้าหู
“ยินดีต้อนรับกลับค่ะ! เก้านาทีสี่สิบวินาทีค่ะ! เชื่อมต่อเน็ตใหม่เรียบร้อยแล้วค่ะ!”
“…เฉียดฉิวจริง”
“คุณป้า! อยู่ๆ เสียงก็หายไป ผมนึกว่าบอสจัดการคุณป้าไปแล้วล่ะ!”
เสียงอาดีเหมือนจะร้องไห้ไปครึ่งหนึ่ง
“หึ ลูกปัดมันไม่มีวงแหวนแสงหมุนนี่นา เดี๋ยวก็ถูกจับได้ แค่เรื่องของเวลา”
พอกลับไปที่ครัว นอร์ฮายาตีก็กอดอกรออยู่
“‘ลำบากแล้วนะครับ’ ว่างั้นเหรอ เธอนี่โตขึ้นมาทันทีเลยนะ”
〈แย่แล้ว เจ้าหนูคงไม่พูดแบบนั้นสินะ〉
“…แ-แปลกไปเหรอ ล่ะ?”
“ไม่แปลกหรอก แค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง”
นอร์ฮายาตียิ้มโชว์เหงือกบน แล้วเอามือสองข้างบีบแก้มอาดีไว้แน่น กำไลกรุ๋งกริ๋ง
“แต่ถึงจะโตแล้ว ก็ต้องกินข้าวฝีมือแม่นะ ซายัง”
“…ครับ แม่”
ในหู ได้ยินเสียงอาดีสูดน้ำมูกดังฟืด
*
หลังเที่ยง แถวหน้าร้านโกกี่ก็สั้นลงเสียที
อาดีดันแว่นขึ้น เช็ดเหงื่อ 〈เหลืออีกหกวัน แต่ฉันดันมาหั่นไก่อยู่นี่〉
แขนยาวเก้งก้างยื่นมาเหนือเคาน์เตอร์ มูทูนั่นเอง ถือถ้วยอะลูมิเนียมสองใบไว้อย่างคล่องแคล่ว
“คุณโก ได้ยินหรือยัง พรุ่งนี้ที่บูโอนาวิสตา จะมีงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัทคายา เขาจะเสิร์ฟอาหารฮอว์เกอร์ด้วย ร้านผมก็ถูกทาบทามนะ บอส! ร้านคุณโกก็มีคนมาขอเมื่ออาทิตย์ก่อนไม่ใช่เหรอ ตอนนั้นคุณโกพูดว่าหึ แล้วไล่เขากลับไป จริงๆ นะ”
“เอ่อ…อ้อ…เหรอ จำไม่ได้แฮะ”
“รับไว้เถอะ เจ้าหนู”
เสียงในหูทำให้อาดีหุบปาก เขาถามกลับโดยไม่เปล่งเสียง
“หมายถึงเอาข้าวมันไก่ไปส่งถึงปราสาทของบอสใหญ่น่ะเหรอ”
“ใช่แล้ว มันเป็นวิธีเข้าไปในห้องวิจัยที่เป็นธรรมชาติที่สุด ใต้ตะเกียงมืดที่สุดไงล่ะ”
“แต่ตำแหน่งหูฟัง บริษัทคายาก็จะรู้น่ะสิ”
“ไม่ต้องกังวลค่ะ! ในงานเปิดตัวจะมีซิงค์ของพนักงานและแขกมารวมกันเป็นร้อยๆ ค่ะ! ถ้ามีเป็นร้อยๆ ในรัศมีห้าสิบเมตร ก็แยกไม่ออกค่ะ! จะซ่อนต้นไม้ ก็ซ่อนไว้ในป่าค่ะ!”
“โอกาสสำเร็จเท่าไหร่”
“สี่สิบสองเปอร์เซ็นต์ค่ะ!”
“ต่ำจัง!”
“ถ้าเอาแต่รอ ก็ศูนย์ ฉันจะไปในฐานะคนส่งของ เอาอาหารเข้าไป เจ้าหนูเป็นพ่อครัว ถ้างานสั่งร้อยจาน ก็เท่ากับยอดทั้งวันของร้านโกกี่”
อาดีสูดหายใจเข้า แล้วหันไปพูดกับมูทู
“มูทู เรื่องนั้น ผมรับไว้ …หึ”
“คุณโกจะรับ!? สัปดาห์นี้คุณโกอ่อนโยนจริงๆ!”
มูทูหัวเราะร่วน วางกระดาษจดเบอร์โทรของฝั่งผู้จัดงานทิ้งไว้ให้
“คุณป้า ผมจะเป็นพ่อครัวได้เหรอครับ”
“หึ ไก่เมื่อวานไม่แข็งนะ”
อาดีออกแรงกำมือที่ถือมีด
*
เย็นวันที่ห้า ฮอลล์ห้องวิจัยที่เป็นกระจกทั้งหลังเต็มไปด้วยผู้คน คนที่ติดซิงค์สีไข่มุกและสีทองที่หูหัวเราะกันอยู่ทั่วไป
อาดีสวมหมวกพ่อครัวสีขาวดึงต่ำลงมาถึงใต้หู ยืนอยู่หลังโต๊ะอาหาร ทำตามที่คุณนายโกบอกเพื่อซ่อนหูฟัง ส่วนคุณนายโกใช้หมวกกันน็อกของคนส่งของปิดหู
〈ภารกิจแฝงตัวเริ่มต้น ถ้าถูกจับได้ก็เกมโอเวอร์ทันที〉
“คุณโก! คุณโก มาให้ได้เจออะเมซิ่งมากเลยค่ะ!”
นาตาลีเดินมาพร้อมชายเสื้อคาร์ดิแกนตัวยาวที่แกว่งไกว มองลึกเข้าไปทะลุกรอบแว่นสี่เหลี่ยมสีดำ จ้องใบหน้าคุณนายโก
“หึ-หึ รีบกินก่อนมันเย็นนะ”
“ข้าวมันไก่ของคุณโก อยากกินมานานแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ คุณโก”
นาตาลีหยิบไปหนึ่งจาน แล้วหายเข้าไปในฝูงชน หัวใจอาดีเต้นเหมือนเพลงตอนสู้บอส
เขาแกล้งทำเป็นพักเบรก ไปยืนอยู่หน้าแผนผังบอกทางข้างห้องน้ำ พอใส่แว่นก็เห็นเส้นชัดขึ้น
〈ถ้าเป็นเกม ทางตันสุดมินิแมปนั่นแหละคือห้องสมบัติ〉
ชั้นใต้ดินหนึ่ง สุดทางเดินฝั่งตะวันออก มีตัวอักษรเล็กๆ เขียนว่า NEST
“คุณป้า เจอแล้ว ชั้นใต้ดินหนึ่ง สุดทางเดินฝั่งตะวันออก ไปได้ทางลิฟต์ขนของ ล่ะ”
“ดี ตอนนี้ฉันอยู่ทางเดินด้านหลัง มีผู้ชายเฝ้าอยู่ พกวิทยุยืนอยู่”
“ซิงค์ วิทยุนั่น ให้ผมฟังด้วยนะ ล่ะ”
“รับทราบค่ะ! จะส่งเสียงวิทยุใกล้คุณนายโกมาให้คุณอาดีฟังค่ะ!”
เสียงซ่าและเสียงทุ้มต่ำไหลเข้ามาในหู มีเสียงสามคน อาดีหลับตา เหมือนกับการฟังที่ทำทุกวันตอนเกณฑ์ทหาร
“เสียงสามคน คนที่มีเสียงซ่าสองครั้งก่อนพูด คือคนที่บันไดฝั่งตะวันออก ยามชั้นใต้ดินรายงานว่าปกติทุกห้านาที เมื่อกี้บอกว่าจะออกไปตรวจ อีกสามสิบวินาที ทางเดินใต้ดินจะว่าง”
“…เจ้าหนู ไปจำเรื่องแบบนี้มาจากไหน”
“ตอนเป็นทหาร ล่ะ ผมเป็นพลสื่อสาร แค่เร็วนิดหน่อยเอง”
“ไม่ใช่นิดหน่อยหรอก”
พูดสั้นๆ แล้วเสียงฝีเท้าของคุณนายโกก็วิ่งออกไป
*
ทางเดินชั้นใต้ดินหนึ่งเต็มไปด้วยแสงสีขาวเย็นเยียบ
คุณนายโกเข็นรถเข็นของไปจนสุดทาง ข้างประตูโลหะหนา มีหน้าจอเล็กๆ อยู่
ใบหน้าอาดีปรากฏขึ้น จอเรืองเป็นสีแดง
〈เปิดได้เฉพาะใบหน้าของพนักงานสินะ ทั้งกุญแจสำรองและรหัสผ่านก็ใช้ไม่ได้〉
ตอนนั้นเอง เสียงเคาะพื้นดังก๊อก ก๊อก ใกล้เข้ามา เป็นเสียงไม้เท้าที่คุ้นหู
คุณนายโกย่อตัวลงหลบหลังรถเข็น
คนที่เลี้ยวมาตรงหัวมุม คือชายชราร่างอ้วนในเสื้อบาติกสีชมพู กับผู้หญิงในคาร์ดิแกนตัวยาว เลนาร์ดกับนาตาลีนั่นเอง
“วันนี้ฟ้าใสดีนะ ไม่มีวี่แววฝนเลย …นี่ของที่สัญญาไว้ มาย เดียร์”
เลนาร์ดยื่นซองจดหมายให้
สิ่งที่นาตาลีหยิบออกมา คือภาพถ่ายขาวดำเก่าๆ หญิงสาวผมเปียยาวยืนอยู่หน้าแสงไฟท่าเรือ
คุณนายโกหยุดหายใจ นั่นคือตัวเธอเองในวัยยี่สิบกว่า
“เจ้าหนู ได้ยินไหม”
“ได้ยิน เมื่อกี้ คุณเลนาร์ดเหรอ”
นาตาลีแนบรูปไว้กับอก พูดว่าอะเมซิ่ง ด้วยเสียงที่ตื่นเต้น เรียกชื่อเลนาร์ด เลนาร์ด สองครั้ง แล้วแตะแขนเขาเบาๆ เลนาร์ดหัวเราะ ท้องที่เหมือนถังไหวสั่น
〈เสียงเดียวกับที่หัวเราะใส่เจ้าหนูที่ร้านแผงลอยคืนนั้นเลย〉
“…หมอนั่น เอารูปฉันไปให้ผู้หญิงคนนั้น”
“เอ๊ะ”
ทั้งสองเดินขึ้นบันไดกลับไปที่ฮอลล์ คุณนายโกขยับตัวไม่ได้จนกว่าเสียงไม้เท้าจะไกลออกไป
*
ไฟในฮอลล์ดับลง เหลือแสงส่องแค่บนเวที
“ทุกท่านคะ มีข่าวอะเมซิ่งมาบอกค่ะ!”
ปากกว้างของนาตาลีเผยให้เห็นฟันขาว
“อีกสี่วัน เราจะอัปเดตซิงค์ทุกตัวด้วยสมองใหม่ค่ะ! ฉลาดขึ้น และใกล้ชิดหัวใจของทุกท่านมากขึ้นค่ะ!”
เสียงปรบมือดังกระหึ่มขึ้น
อาดีมองไปที่ฝาหม้อสแตนเลสบนโต๊ะ ข้างใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนอยู่ ผ่านผ้าสีขาวของหมวกพ่อครัว บริเวณหูมีแสงสีเหลืองกะพริบวิบวับ ไม่ใช่แค่ชั่วครู่ แต่ไม่ดับ กะพริบต่อไปเรื่อยๆ
“ซิงค์? เป็นอะไรไป”
“…ไม่มีในบันทึกค่ะ”
ไม่ใช่เสียงสดใสเหมือนทุกที เป็นเสียงเล็กๆ แหบพร่า
“ซิงค์!”
แสงยังคงเป็นสีเหลืองไม่หยุด ซิงค์ไม่ตอบอีกเลยหลังจากนั้น
“เจ้าหนู ตอนนี้อย่าไปถามอะไรทั้งนั้น”
เสียงของคุณนายโกพูดต่ำๆ
“คุณป้า คุณเลนาร์ดไม่ใช่พวกเดียวกันเหรอครับ ทั้งที่รหัสลับก็ใช้ได้แท้ๆ”
“…ไม่รู้สิ รอยยิ้มของหมอนั่น อ่านไม่ออกมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว”
เสียงปรบมือยังไม่หยุด
ที่แถวหลังสุดของที่นั่งผู้ชม ชายชราในรองเท้าหนังสีขาววางสองมือบนไม้เท้ารูปเป็ดเงิน ตาซ้ายขุ่นมัวกับตาขวาสีเทา จ้องตรงมาทางนี้
〈คุณเลนาร์ดเป็นพวกเดียวกับเราเหรอ หรือเป็นศัตรูกันแน่〉
ข้างหูของอาดี แสงสีเหลืองกะพริบอยู่ไม่รู้จบ
── จบบทที่ 4 ──
