มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 1

ฝนกับใบหน้าลวดลาย

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

สายฝนกระหน่ำลงบนหลังคาสังกะสี

คืนวันอาทิตย์ เลยสี่ทุ่มไปแล้ว ซอยหลังย่านโกตาตัวอาน้ำท่วมสูงถึงข้อเท้า กำแพงอิฐของโกดังเก่าเปียกชื้น สะท้อนแสงไฟถนนวูบวาบ

บายู ปรานาตา ดึงประตูม้วนหน้าร้านลงมาครึ่งหนึ่ง

อายุห้าสิบสามปี ร่างผอมเอ็นขึ้น ไหล่ห่อไปข้างหน้าเล็กน้อย ผมแข็งสีเทาเหล็กตัดสั้น แนวไรผมที่หน้าผากถอยร่นไปไกล ผิวสีน้ำตาลเข้มที่ไหม้แดด แก้มตอบ หว่างคิ้วมีรอยย่นลึกตามแนวตั้งสองรอย ดวงตาสีน้ำตาลดำใต้เปลือกตาหนักอึ้งดูง่วงงุนอยู่เสมอ ที่มุมขวาของริมฝีปากบนมีรอยแผลเย็บเก่าเป็นเส้นสีขาว

เสื้อบาติกสีแดงเลือดหมูซีดจาง ในกระเป๋าเสื้อมีกล่องบุหรี่กาแร็งสีแดงกับไฟแช็กทองเหลือง มวนของวันนี้สูบไปแล้วหลังเสียงอะซานตอนเย็น ปลายนิ้วยังมีกลิ่นกานพลูติดอยู่

ปลายซอยมีเสียงเครื่องยนต์คำราม

ไม่ใช่คันเดียว แต่สามคัน เสียงตะโกน เสียงเท้าย่ำน้ำกระเซ็น

“ปัก บายู! เปิดหน่อย! ขอร้อง!”

เป็นเสียงของเด็กสาว คงอ่านชื่อจากป้ายหน้าร้านมา

เสื้อกันฝนสีเหลืองดินกลิ้งเข้ามาใต้ประตูม้วน ตามด้วยผู้หญิงร่างใหญ่ในชุดพยาบาลสีขาว และสุดท้ายคือชายชราที่เดินถือไม้เท้า

ใบหน้าของเด็กสาวเต็มไปด้วยลวดลายสีน้ำเงินสลับดำ ลวดลายเรขาคณิตที่ต่อสามเหลี่ยมกับเส้นตรงเข้าด้วยกัน ลากจากหน้าผากลงมาถึงแก้มและคางเหลี่ยม ขอบลายเริ่มเยิ้มเพราะน้ำฝน

ริมฮิญาบสีเทาอมม่วงจางมีเข็มกลัดเรียงเป็นแถวยาว คิ้วหนาตรงเป็นเส้นเดียว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่หางตาชี้ขึ้นเงยมองบายูตรง ๆ ร่างเล็กโครงกระดูกบาง ไหล่ขยับขึ้นลงราวกับอยู่นิ่งไม่ได้ บนไหล่สะพายกล่องอุปกรณ์ตกปลาใสสีเหลือง

〈เด็กนี่นา〉

“…ใคร”

“เดี๋ยวค่อยบอก! มีคนตามมา! คำนวณแล้วอีกสามสิบวินาทีมาถึง!”

บายูไม่ถามอะไรต่อ

“ผู้หญิงไปหลบหลังมอเตอร์ไซค์ ลุงด้วย เธออยู่หลังประตูม้วน”

ผู้หญิงในชุดพยาบาลพันผ้าที่ข้อเท้าขวา คางเป็นเหลี่ยม ผมดำแข็งมัดเป็นมวยแน่นอยู่กลางศีรษะ สเต็ทโตสโคปยังคล้องคออยู่ เธอตาโตสีดำ ดึงแขนชายชราไป

ชายชราหลังค่อม ถือไม้เท้าไม้มะเกลือ ผมขาวสั้น คิ้วขาวยาวห้อยลงมาปรกตา เขากอดถุงผ้าใบหนึ่งไว้กับอกอย่างทะนุถนอม

ทั้งสองหายไปหลังมอเตอร์ไซค์ที่กำลังซ่อม ส่วนเด็กสาวเข้าไปในความมืดหลังประตูม้วน

บายูใช้เท้าเตะถาดรองน้ำมันที่พื้นล้ม น้ำมันเสียสีดำไหลแผ่ไปบนกระเบื้องเปียก มือขวาหยิบโซ่ที่ถอดจากมอเตอร์ไซค์ไว้ ส่วนมือซ้ายเกี่ยวสายไฟหลอดไส้เปลือย

ประตูม้วนถูกยกขึ้นจากข้างนอก

ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ ร่างผอม สวมชุดวอร์มสีดำเงา ทรงโมฮอว์กที่โกนสองข้างถูกฟอกเป็นสีเหลืองซีด ติ่งหูซ้ายมีต่างหูห่วงสีดำขนาดใหญ่ ดวงตาสีดำหางตาตกเรียวเลียมองไปทั่วร้าน ด้านหลังมีลูกน้องอีกสองคน

〈ไอ้หนุ่มเบาปัญญา แต่ตาไวใช้ได้〉

“นี่ บรอ เห็นเด็ก ผู้หญิง แล้วก็คนแก่ไหม”

“ไม่เห็น ปิดร้านแล้ว”

“แย่เลยปะ? ฝนตกแบบนี้ปิดร้านเนี่ยนะ ขอดูข้างในหน่อยดิ”

ลูกน้องคนหนึ่งใช้ไหล่ดันเข้ามา

บายูดึงสายไฟหลอดไส้

มืดสนิท

เท้าของลูกน้องลื่นบนน้ำมันเสีย เสียงหนักดังตึง ชายคนนั้นล้มลงกับพื้น คนที่สองพุ่งเข้ามา บายูเหวี่ยงโซ่ต่ำ พันรอบหน้าแข้งของอีกฝ่ายแล้วกระชาก ชายคนนั้นหน้าคะมำลงในแอ่งน้ำ

แสงไฟจากมือถือส่ายวนไปรอบ ๆ เป็นไอ้หนุ่มคนนั้น

บายูคว้าประแจบนโต๊ะงาน ต่อให้หลับตาก็รู้ว่าในร้านนี้ของอะไรอยู่ตรงไหน เขาจับข้อมือชายหนุ่มบิด แล้วเอาด้ามประแจเย็นเฉียบจ่อที่คอ

“ออกไป”

“เข้าใจแล้ว ๆ บรอ เข้าใจแล้ว”

ทั้งสามคนถอยออกไปในซอยที่ฝนตก เครื่องยนต์สตาร์ตแล้วแล่นห่างออกไป

บายูถอนหายใจ เขาไม่ได้ฆ่าใคร สิบปีแล้วที่เขาเป็นเช่นนี้

*

ที่ปากซอย ริโอ ซาปุตรา จอดสกูตเตอร์คันใหญ่สีแดง

เขาหนีบหมวกกันน็อกสีดำไว้ที่แขน ใช้นิ้วโป้งเลื่อนหน้าจอมือถือ แอปรายชื่อ รูปใบหน้าเรียงเป็นแถว มีตัวอักษรสีเทาอยู่ข้าง ๆ

ไม่พบ

ดวงตาของเมือง มาตา ยังไม่เจอใครเลย

“ริโอ จะกลับไปร้านนั้นไหมครับ”

ลูกน้องที่เปียกโชกถามพลางกุมจมูก

“กลับไปจะทำเชี่ยอะไร มาตาไม่เห็นอะไรเลย พวกมันคงหนีออกทางหลังแล้วไง”

“แล้วเฮียเจ้าของร้านนั่นล่ะครับ”

“ไม่รู้ แค่ลุงหัวร้อนธรรมดาแหละ”

ริโอลูบข้อมือ ยังเจ็บอยู่ วิธีจับแบบนั้นไม่ใช่ฝีมือมือสมัครเล่น

เขาเลื่อนหน้าจออีกครั้ง รอหนึ่งนาที ถ้ามาตาเจอใบหน้า ตำแหน่งก็จะส่งมาทันที

ไม่พบ

บนสุดของหน้าจอ ตัวอักษรสีแดงเรืองอยู่ เส้นตาย เที่ยงวันศุกร์

“เหี้ยเอ๊ย ฝนนี่มันแย่จริง ๆ ปะวะ”

ไม่มีใครตอบ

*

พอเปิดหลอดไฟ ผู้หญิงชุดพยาบาลก็ร้องขึ้นเป็นคนแรก

“อาดู! อะไรของคุณเนี่ย! พื้นเต็มไปด้วยน้ำมันเลยนะ!”

“…เท้าเป็นไง”

“แค่แพลง! ฉันเป็นพยาบาลฉันรู้! แล้วคุณน่ะเป็นใครกันแน่!”

〈ผู้หญิงเสียงดัง แต่ตายังไม่ตาย〉

“ช่างมอเตอร์ไซค์”

เด็กสาววางกล่องอุปกรณ์ลงดังแกร๊ก

“คนนี้คือคุณวีนา สิเรอการ์ พยาบาลค่ะ ส่วนคนนี้คือคุณกูนาวัน ฮาลิม เจ้าของร้านจำนำ ทั้งสองคนมีชื่ออยู่ในรายชื่อ”

“รายชื่อ”

“รายชื่อคนที่จะถูกฆ่าไงคะ”

เด็กสาวกัดเล็บ ปลายนิ้วเปื้อนสีน้ำเงินกับสีดำ

“หนูช่วยร้านซ่อมมือถือของลุงที่ตลาดโกรด็อกตอนสุดสัปดาห์ค่ะ สัปดาห์ก่อนมีผู้ชายจากองค์กรเอามือถือมา ข้างในมีแอปแปลก ๆ มีชื่อกับรูปใบหน้าเรียงเป็นแถวยาว”

“…แล้ว”

“รู้จักเอไอของกล้องในเมืองไหมคะ มาตา ที่ใช้กล้องเป็นพันเป็นหมื่นตัวตามถนนใหญ่ สถานีรถไฟ ประตูท่าเรือ อ่านใบหน้ากับป้ายทะเบียน ถ้าเจอใบหน้าที่อยู่ในรายชื่อ ภายในหนึ่งนาทีตำแหน่งกับรูปจะส่งเข้าแอป ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็หาเจอ”

“ในซอยมีกล้องน้อย”

“เห็นไหม คุณเข้าใจนี่นา! หนูถึงได้เลือกซอยนี้ไงคะ แถมกลางคืนกับฝนแรงมาตาจะมองหาได้แย่ลง ใช่ไหมคะ”

“ฝนเป็นพวกเรา”

“ใช่เลยค่ะ!”

เด็กสาวแอ่นอกอย่างภูมิใจ

“ลายนี้ก็ทำให้มาตารู้ไม่ได้ว่าเป็นใบหน้านะคะ มันทำลายรูปร่างของเงาที่ตา จมูก ปากให้เพี้ยนไป แม่ของหนูทำงานที่ศูนย์เฝ้าระวังของเมือง เลยได้เรียนรู้ว่ามาตามองเห็นยังไง หนูก็เลยน่าจะเป็นเด็กสิบสี่ที่รู้เรื่องมาตาดีที่สุดในจาการ์ตา”

หยดน้ำสีน้ำเงินหยดหนึ่งไหลลงจากปลายคาง ลวดลายที่เปียกฝนยังไหลเยิ้มอยู่

“ในรายชื่อมีกี่คน”

“ทั้งหมดหกคนค่ะ สองคนตายไปแล้ว ข่าวบอกว่าอุบัติเหตุกับปล้น ในสี่คนที่เหลือ สองคนอยู่ที่นี่”

เด็กสาวมีมือถือสองเครื่อง เธอยื่นเครื่องที่เก่ากว่าให้

“หนูจดรหัสผ่านไว้ค่ะ ดูได้อย่างเดียว แก้ไขไม่ได้”

บายูมองหน้าจอ

มีชื่อเรียงกัน ข้าง ๆ มีตัวเลขเล็ก ๆ โอกาสเก้าสิบสี่เปอร์เซ็นต์ โอกาสแปดสิบแปดเปอร์เซ็นต์ ชื่อของสองคนที่ตายแล้วถูกขีดฆ่า บนสุดเขียนไว้ว่า เส้นตาย เที่ยงวันศุกร์ ก่อนละหมาด ให้ตัวเลขเหลือศูนย์

เขียนความน่าจะเป็นไว้ข้างชีวิตคน กำหนดเส้นตายด้วยเวลาละหมาด

บายูรู้จักวิธีเขียนแบบนี้ดี

ดิมาส ปราโกโซ เคยเป็นน้องรักของเขา เป็นหนุ่มร่างใหญ่ หน้าเด็กกลม ตาเล็กสีน้ำตาลอ่อน เอาแต่จดตัวเลขลงสมุดบัญชี ตัวเลขไม่โกหกหรอกครับ มัส บายู นั่นคือคำติดปากของเขา

〈ไอ้นั่นกลายเป็นหัวหน้าแล้วงั้นหรือ〉

จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงสายตา

กูนาวันกำลังมองหน้าบายู ผ่านใต้คิ้วขาวที่ห้อยลง ด้วยดวงตาเรียวเล็กสีน้ำตาลอมเทา เขาไม่พูดอะไร ได้แต่มองอยู่นานแสนนาน

〈เป็นสายตาของคนที่กำลังคิดบัญชี〉

บายูคว้าเสื้อกันฝน

“รอก่อน”

ที่หัวมุมซอยมีรถเข็นขายข้าวผัด ใต้หลังคาผ้าใบสีน้ำเงิน กระทะเหล็กส่งเสียงดังอยู่ บายูสั่งห่อมาสามห่อ ก้อนร้อน ๆ ห่อกระดาษสีน้ำตาล

พอกลับถึงร้าน ทั้งสามคนก็นั่งกินกับพื้น

เด็กสาวชะงักไปตั้งแต่คำแรก

“เผ็ด…! นอกการคำนวณ…!”

น้ำตาคลอ บายูยื่นขวดน้ำให้

“…ดื่มซะ”

วีนาหัวเราะเสียงดัง

“อาดู! ซื้อแบบเผ็ดจัดให้เด็กกินเนี่ยนะ! จะใส่ใจหรือไม่ใส่ใจกันแน่!”

“…ร้านแถวนี้เผ็ดหมดทุกร้าน”

กูนาวันพับกระดาษอย่างประณีต แล้วหยิบเหรียญจากกระเป๋า

“เท่าไรหรือครับ”

“ไม่ต้อง”

“อย่างนั้นบัญชีก็ไม่ลงตัวสิครับ”

ชายชราพูดช้า ๆ แล้ววางเหรียญไว้บนโต๊ะงาน

“…ตามใจ”

เด็กสาวดื่มน้ำจนหมด แล้วชี้ไปที่ผนังด้านในร้าน มีหมวกกันน็อกเด็กสีชมพูแขวนอยู่ แม้จะเปื้อนฝุ่น แต่ไม่มีรอยขีดข่วนสักแห่ง

“นี่ ปัก บายู นั่นของใครคะ ของใหม่เอี่ยมเลย”

“…ไม่ได้ขาย”

“อืม แปลกจัง”

“เธอล่ะ ชื่อ”

“อ้อ หนูเหรอคะ”

เด็กสาวเช็ดปาก ลุกขึ้นยืน แอ่นอก

“ลาติฟะห์ ดาร์มาวัน อายุสิบสี่ปีค่ะ เรียกว่าลาติก็ได้”

ดาร์มาวัน

มือของบายูหยุดนิ่ง

ลาติหยิบมือถืออีกเครื่องออกมา เป็นเครื่องของเธอเอง เธอหันภาพหน้าจอล็อกมาให้

“นี่พ่อค่ะ ส่วนตัวเล็ก ๆ บนตักคือหนูเอง”

เป็นชายผอมสวมแว่นกลม มีหนวดบาง ๆ ยิ้มแล้วตาหยี บนตักมีเด็กหญิงตัวน้อยกำลังเอื้อมมือออกมา

“พ่อถูกโจรฆ่าตอนหนูอายุสามขวบค่ะ”

ลาติพูดราวกับไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร มีเพียงน้ำเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย

“เพราะอย่างนั้นแหละค่ะ หนูถึงไม่มีวันให้อภัยมาตาที่กลายเป็นเครื่องมือของคนเลว”

บายูละสายตาจากภาพไม่ได้

สิบเอ็ดปีก่อน คืนฝนตก

แว่นกลม หนวดบาง ๆ เขายืนยันชื่อก่อนแล้วจึงลงมือ สายฝนทำให้แว่นของชายคนนั้นเปียก

เฮนดรา ดาร์มาวัน

〈คนที่ข้าฆ่า〉

มีเสียงวีนาพับห่อกระดาษ กูนาวันยังคงมองมาทางนี้

“นี่ ปัก บายู”

ลาติยิ้มทั้งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยลวดลาย เห็นฟันหน้าบนโผล่นิด ๆ

“อีกสี่วันครึ่งก็เที่ยงวันศุกร์ คำนวณแล้วเป็นแบบนั้น…ช่วยพวกเราได้ใช่ไหมคะ”

บายูเอื้อมมือไปที่กระเป๋าเสื้อ กล่องสีแดง มวนของวันนี้สูบไปแล้ว

“…อืม”

เขาพูดได้เพียงเท่านั้น

ชื่อของชายในภาพยังคงติดอยู่ลึกในลำคอ

── จบบทที่ 1 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

บายู ปรานาตาช่างมอเตอร์ไซค์อดีตมือสังหารลาติฟะห์ ดาร์มาวันเด็กสาวที่ใช้ลายพรางหน้าวีนา สิเรอการ์พยาบาลในรายชื่อกูนาวัน ฮาลิมเจ้าของโรงรับจำนำในรายชื่อริโอ ซาปุตราผู้ตามล่าขององค์กรเด็กสาวที่เขาให้ที่พักพิงลูกสาวของคนที่เขาฆ่าพยาบาลที่เขาให้ที่พักพิงเจ้าของโรงรับจำนำที่เขาซ่อนไว้จ้องมองเขาไม่วางตาผู้ตามล่าที่เขาไล่กลับไป

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 2

ทางไร้ใบหน้าตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ