บทที่ 2
ทางไร้ใบหน้า
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ตีสามของวันจันทร์ ฝนยังไม่หยุดตก
ใต้หลอดไฟเปลือยในร้าน ลาติฟะห์โน้มหน้าเข้าไปใกล้กระจกบานเล็ก กล่องเครื่องมือสีเหลืองเปิดอ้าอยู่ เธอใช้พู่กันเส้นเล็กลากเส้นสีดำลงบนแก้ม
“เลิกเลย”
“อ้าว ทำไมล่ะ ลายใหม่นะ! เมื่อคืนยังไม่ใช่แบบนี้เลย รอบนี้ฉันเปลี่ยนมุมเงาแล้ว!”
“ฝนล้างออกหมด”
“คำนวณมาแล้ว อยู่ได้สองชั่วโมง!”
บายูชี้ไปที่ต้นคอของลาติฟะห์ สีฟ้าเมื่อคืนยังเหลือเป็นทางเรียวเล็ก
“เมื่อคืนมันไหลลงมาถึงตรงนั้น”
ลาติฟะห์ชะโงกดูกระจกแล้วเม้มปากยื่น กัดเล็บ
“…ฝนทำให้ตามาตาพร่า แต่ก็ล้างหน้าฉันด้วยนี่นา โกงกันชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ”
“เพราะอย่างนั้นถึงต้องใช้สายตาคน”
บายูคลี่แผนที่กระดาษเก่าบนโต๊ะทำงาน จากโกตาตัวไปทางเหนือ ถึงท่าเรือซุนดาเกอลาปา ถ้าไปตรง ๆ ก็พันสองร้อยเมตร
“คนแรกคือวีนา”
“อาดู๊! ฉันเป็นคนแรกเหรอ ปู่ต้องไปก่อนสิ!”
“ขาไม่ดี ช้าที่สุด ก็เลยต้องปล่อยออกไปก่อน”
“…ไอ้นี่ก็ พูดจาให้มันดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง!”
วีนาถลึงตาโตใส่ แต่ก็ไม่พูดอะไรต่อ
บายูใช้มือถือเครื่องเก่าโทรออกครั้งเดียว เสียงแหบพร่าพูดอะไรสั้น ๆ กลับมา
“…อืม ผู้หญิงคนเดียว ไปกาลิมันตัน”
วางสายแล้ว บายูมองคนทั้งสาม
“เรือออกตามน้ำขึ้นตอนรุ่งสาง ห้าโมง”
“อีกสองชั่วโมง! ฉันบอกแม่ไว้แล้วว่าไปนอนบ้านเพื่อน แม่เองก็เข้ากะดึกทั้งสัปดาห์ กลับดึกอยู่แล้วด้วย เห็นไหม ไม่มีปัญหา!”
“ลุงรออยู่ที่นี่”
“รับทราบขอรับ ค่าตอบแทนไว้คิดกันตอนกลับมาเถอะ”
กูนาวันดึงถุงผ้าเข้ามากอดไว้แนบอก
*
ตีสามครึ่ง เงาร่างเล็กโผล่มาที่หัวมุมซอย
บนหลังสะพายตะกร้าหวายที่มัดด้วยผ้าบาติก ขวดยาจามูในตะกร้ากระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง
มูร์นี ราฮายู อายุหกสิบหกปี ตัวเตี้ยกว่าไหล่บายู แต่เอวยังตรงแข็งแรง ผมขาวรวบตึงไว้ด้านหลังเป็นมวยแน่นขนาดกำปั้น หน้ายาวรีริ้วรอยลึก ดวงตากลมโตโหลลึก ข้างขวาขุ่นขาวจาง ๆ ส่วนตาดำข้างซ้ายคมเหมือนเข็ม เธอสวมเกบาย่าสีเหลืองอ่อน นุ่งผ้าถุงสีน้ำตาลปนดำ เท้าสวมรองเท้าแตะยาง
〈ยายแกเดินทั่วเมืองทุกเช้า ก็เลยเห็นทั่วทั้งเมือง〉
“โอ๊ย ไอ้หนูบายู! ป่านนี้แล้วยังพาเด็กมาด้วยเรอะ”
“…มีเรื่องขอร้อง”
“เอ้า ดื่มก่อนเถอะ ค่อยคุยกันทีหลังนะจ๊ะ”
มูร์นีหยิบขวดออกมาสองขวด เป็นกูนยิต-อาซัมสีเหลือง เครื่องดื่มจากขมิ้นกับมะขาม ลาติฟะห์จิบไปคำเดียวก็หน้าย่นยู่ยี่ ส่วนบายูดื่มรวดเดียวหมดโดยไม่พูดอะไร
“จะไปทางเหนือ ท่าเรือ ขอรู้เรื่องกล้องกับคนเฝ้า”
“เออ ๆ ไว้ใจยายเถอะ บนสะพานกาลีเบอซาร์มีกล้องสองตัว หันไปทางเหนือทั้งคู่จ้ะ ที่สัญญาณไฟตรงหัวมุมถนนตงกอลอีกตัว ก็หันไปทางเหนือเหมือนกัน คนที่ไปทางเหนือก็ติดแต่แผ่นหลังที่ห่างออกไปนั่นแหละ แล้วก็นะ ที่ร้านกาแฟริมสะพาน มีหนุ่ม ๆ ใส่เสื้อวอร์มดำนั่งอยู่สองคน นั่งมาตั้งแต่เมื่อคืนไม่ลุกเลยจ้ะ กาแฟก็ไม่ดื่ม ก้มดูแต่สมาร์ตโฟน ไม่ใช่ลูกค้าแน่”
“ประตูหน้าท่าเรือล่ะ”
“เหนือประตูมีกล้องหนึ่งตัว หันมาทางนี้ ตรงนั้นแหละที่เห็นหน้าชัดจ้ะ”
บายูพยักหน้า แล้วเดินไปที่ลานจอดรถโอเจ็กในซอย คนขับเสื้อกันฝนสีเขียวหลบฝนอยู่ใต้หลังคาพลาสติก ล้วนเป็นหน้าคุ้นเคย บายูยื่นธนบัตรให้ทั้งสี่คนคนละใบ
“แบ่งเป็นสี่ช่วง ช่วงละสามร้อยเมตร ตรงที่มีกล้องให้วิ่งขึ้นเหนือ เปลี่ยนคนขับทุกครั้ง ไม่ใช้สะพาน ให้ข้ามสะพานยกเก่าริมคลอง”
“…โห เก่งอะ ในสายตามาตา ก็เห็นแค่โอเจ็กแปลกหน้าที่ต่างกันทุกครั้ง ขยับขึ้นเหนือนิดเดียวเท่านั้นเอง! ต่อให้อ่านป้ายทะเบียนได้ ก็เป็นเลขที่ไม่เกี่ยวกับรายชื่อ แล้วคุณวีนาก็ซุกหน้าอยู่กับหลังคนขับ ที่ติดกล้องเลยมีแค่แผ่นหลัง ใช่ไหมคะ”
“ใช่ พวกเราจะไปดักหน้าทางซอย”
“คำนวณแล้ว สมบูรณ์แบบ!”
ลาติฟะห์ยืดอกอย่างภูมิใจ
“…ยังไม่หมด ยังเหลือประตูหน้า”
พอบายูพูดแบบนั้น มูร์นีก็เอื้อมมือมาจิ้มแขนเขา
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกจ้ะ แต่ขอให้เด็กคนนั้นได้กินข้าวเช้าดี ๆ ด้วยนะ”
*
เวลาเดียวกัน ที่ชั้นสี่สิบสองของตึกสูงบนถนนธัมริน
ดิมาส ปราโกโซ ยืนอยู่หน้าจอที่เต็มผนังทั้งด้าน
เขาสูงร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร อกและแขนหนาแน่น ผมดำสั้น ด้านขมับขวามีรอยโกนเป็นเส้นหนึ่ง ใบหน้ากลมอวบแบบเด็กไม่ให้ดูเหมือนคนอายุสี่สิบห้า หลังแว่นสี่เหลี่ยมกรอบทองบางนั้น ดวงตาเล็กสีน้ำตาลอ่อนกำลังขยับ เสื้อบาติกแขนยาวสีขาวติดกระดุมที่ข้อมือเรียบร้อยไม่มีหลุด มือซ้ายถือกระป๋องน้ำอัดลมไม่ใส่น้ำตาลที่เย็นเฉียบ
บนจอ บันทึกของมาตาไหลผ่านไปเรื่อย ๆ
เวลา 04.02 น. ถนนตงกอลฝั่งใต้ ไม่พบใบหน้าผู้โดยสาร
เวลา 04.07 น. สะพานยกริมคลอง ไม่พบใบหน้าผู้โดยสาร
เวลา 04.11 น. ถนนปากิน ไม่พบใบหน้าผู้โดยสาร
ทะเบียนทั้งสามคันต่างกัน ล้วนเป็นข้อมูลจดทะเบียนโอเจ็กธรรมดา
ดิมาสใช้นิ้วกลางดันแว่นขึ้น แล้วพูดกับสมาร์ตวอตช์ดำเรือนใหญ่ที่ข้อมือซ้ายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“คุณริโอ ทั้งสามคันขึ้นจอแค่ครั้งเดียว ไปทางเหนือทั้งหมด ไม่มีใบหน้าของคนที่นั่งมาเลยสักหน้า ตัวเลขไม่โกหกหรอกนะ มีบางอย่างที่ไร้ใบหน้ากำลังเชื่อมซอยต่อซอยแล้วเคลื่อนขึ้นเหนืออยู่”
“ค…ครับ เอ่อ หมายความว่ายังไงครับ”
“ทิศทางของกล้อง ระยะห่างของการเปลี่ยนรถ…คิดถึงจริง ๆ นะ”
ดิมาสจิบน้ำอัดลม
“วิธีของมาสบายูนี่เอง”
“มาสบายู…หรือครับ ท่านนั้นเป็นใครครับ”
“คนที่เคยสอนเรื่องที่ไม่ใช่ตัวเลขให้ผม ไปที่ประตูท่าเรือ ไปดักไว้ก่อน”
“ครับ ไปเดี๋ยวนี้เลย!”
*
ตีสี่ครึ่ง ที่หมู่บ้านลัวร์บาตัง ก่อนถึงท่าเรือ
คนขับคนที่สี่ปล่อยวีนาลงจากรถ วีนายืนด้วยขาข้างเดียว หอบหายใจแรงอยู่ใต้ฮู้ด
บายูจอดมอเตอร์ไซค์ แล้วชะโงกมองไปปลายซอย
อีกสองร้อยเมตรก็ถึงประตูหน้าท่าเรือ แสงสีแดงซึมอยู่ในแอ่งน้ำหน้าประตู สกูตเตอร์คันใหญ่สีแดงจอดอยู่ ชายหนุ่มในเสื้อวอร์มดำยืนอุ้มหมวกกันน็อกอยู่
ลาติฟะห์สูดลมหายใจเฮือกอยู่หลังบายู
“หมอนั่น…คนเมื่อคืนนี้!”
“อ้อมไป”
บายูพาทั้งสองคนเข้าไปลึกในหมู่บ้าน ลอดผ่านผ้าตากที่แขวนอยู่ใต้หลังคาสังกะสี กลิ่นปลาโชยมา ถ้าเดินเลียบคลองไปสี่ร้อยเมตรจะไปโผล่ข้างท่าเทียบเรือไม้ที่เรียงรายอยู่
ตอนนั้นเอง เสียงอาซานซุบฮ์ก็ดังขึ้น
เสียงสวดเรียกละหมาดยามรุ่งสางจากลำโพงมัสยิดแผ่ข้ามสายฝนไป ประตูบ้านแต่ละหลังเปิดออก ชายในผ้าโสร่งทยอยกันเดินไปมัสยิด
“แทรกเข้าไปในฝูงคน”
“เดี๋ยว”
ลาติฟะห์ดึงแขนเสื้อบายู แล้วชี้ไปที่เสาไฟข้างทางก่อนถึงท่าเทียบเรือ
“ตรงนั้น กล้อง ตัวใหม่ หันมาทางนี้ คุณมูร์นีไม่ได้บอกเลย”
บายูแหงนมองเสา เลนส์สีดำกำลังมองลงมาตรง ๆ ที่กระแสผู้คน วีนาสูงร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตร เดินลากขา ต่อให้อยู่กลางฝูงคนก็ยังเด่น
ลาติฟะห์ไม่รอคำตอบของบายู เธอหยิบหมวกแก๊ปสีดำออกมาจากกล่องเครื่องมือ ขอบปีกหมวกมีหลอดแอลอีดีเล็ก ๆ เย็บติดเต็มไปหมด
“อันนี้ใช้ได้แค่ครั้งเดียวนะ แสงจะทำให้ตรงหน้าขาวโพลนไปเลย แต่ถ้าคนคุมระบบดูออก ก็จะถูกลงทะเบียนไว้ แล้วใช้อีกไม่ได้ แต่ถ้าตอนนี้ไม่ใช้ แล้วจะใช้ตอนไหนล่ะ ใช่ไหม”
ลาติฟะห์เขย่งเท้าสวมหมวกให้วีนา แล้วกดสวิตช์ ใต้ปีกหมวกสว่างขาว
“…ไปเถอะ”
วีนาเดินเข้าไปในกระแสผู้ชาย ลากขาข้างหนึ่งผ่านใต้เสาไป ปีกหมวกที่เรืองแสงทำให้ใบหน้าหายไปในความขาว
บายูเดินผ่านใต้เสาเป็นคนสุดท้าย สายฝนกระทบหน้า
ปลายท่าเทียบเรือ มีเรือปีนีซีลำเก่าจอดรออยู่ หัวเรือโค้งสูง ฝนซึมเข้าไปในลำเรือไม้สีน้ำตาล
ฮัมซา ดาเอ็ง มัปปาตา มองลงมาจากบนดาดฟ้า เขาอายุหกสิบกว่า ตัวเล็กอกหนา หัวล้านเลี่ยนเปียกฝนมันวาว เคราขาวสั้น ตาสีดำหรี่ลง
〈เมื่อก่อนเคยให้ขนของ ไม่เคยถามเลยสักครั้งว่าข้างในคืออะไร〉
“น้ำไม่รอใครนะ บายู”
“คนเดียว ฝากด้วย”
วีนาถอดหมวกคืนให้ลาติฟะห์ จากนั้นก็หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากข้างในเสื้อ
เด็กชายหน้ากลมยิ้มเห็นฟัน
“อาดู๊ ดูสิ ลูกฉันเอง แปดขวบ อยู่บ้านยายที่เมดาน…ฉัน จะได้เจอเขาอีกใช่ไหม”
“…ได้เจอ”
วีนาคว้ามือบายูไว้ แรงจนกระดูกลั่น
“ฉันจะไม่ลืมชื่อแกหรอกนะ ไอ้ช่างซ่อมมอเตอร์ไซค์บายู!”
บายูไม่พูดอะไร เพียงปล่อยมือไว้อย่างนั้น
วีนากอดลาติฟะห์ไว้เงียบ ๆ แล้วใช้ขาข้างเดียวก้าวข้ามไปบนเรือ ใบเรือถูกชักขึ้น เรือแล่นออกสู่ทะเลสีเทาอย่างช้า ๆ
*
ขากลับใช้มอเตอร์ไซค์เก่าของบายู
เลือกซอยที่ไม่มีกล้อง ขี่ลงใต้ ฝนแรงขึ้น ลาติฟะห์กอดหลังบายูแน่นอยู่ด้านหลัง แขนเรียวบางกอดล็อกแน่นอยู่ที่หน้าท้อง
“นี่ ปักบายู”
ลาติฟะห์ตะโกนให้ดังกว่าเสียงเครื่องยนต์
“ปักบายูรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงเหรอ ทิศทางกล้อง การเปลี่ยนรถ การแทรกเข้าไปในฝูงคน ช่างซ่อมมอเตอร์ไซค์ธรรมดาเขาไม่รู้กันหรอกนะ”
บายูไม่ตอบ
ข้ามแอ่งน้ำไป น้ำฝนไหลลงจากหลังคาสังกะสีเป็นน้ำตก
“…ก็ได้ ไม่เป็นไร”
ลาติฟะห์เอาหน้าผากซบกับหลังบายู แรงที่แขนไม่ได้คลายลงเลย
*
กลับถึงร้านก็เลยหกโมงไปแล้ว
กูนาวันนั่งอยู่บนเก้าอี้กลมหน้าโต๊ะทำงาน กอดถุงผ้าไว้อย่างนั้น ดูเหมือนจะนั่งอยู่แบบนั้นทั้งคืน
สมาร์ตโฟนเครื่องเก่าในเสื้อโปนโชของลาติฟะห์สั่นขึ้น
“อัปเดต…หรือ แอปรายชื่อ ถูกอัปเดตแล้ว”
ลาติฟะห์เปิดหน้าจอ บายูชะโงกดูจากด้านข้าง
วีนา สิเรอการ์ มีเส้นขีดฆ่าอยู่บนชื่อนั้น
“ทำไมถึงมีเส้นขีด คุณวีนาขึ้นเรือไปเรียบร้อยแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ขึ้นแล้ว ส่งไปกับตา”
ลาติฟะห์ใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอลง แล้วนิ้วก็หยุดนิ่ง
ท้ายรายชื่อ มีชื่อเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งชื่อ คนที่เจ็ด
บายู ปรานาตา
มีรูปใบหน้าแนบมาด้วย ผมสั้นสีเทาเหล็กที่เปียกชื้น เปลือกตาหนัก มีแผลเป็นสีขาวที่ปลายขวาของริมฝีปากบน ด้านหลังเห็นไฟถนนของท่าเรือและเสากระโดงเรือ
ข้าง ๆ ชื่อ มีตัวอักษรสีเทาตัวเล็ก
ผู้เพิ่มรายชื่อ: S-07
ข้างใต้ มีข้อความว่า โอกาสตรงตัว เก้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์
“ปักบายู…นี่คือคุณนะ”
เสียงของลาติฟะห์ดังมาก กูนาวันขยับนิ้วหนึ่งนิ้วอยู่บนถุงผ้า
ที่ด้านบนสุดของหน้าจอ มีตัวอักษรสีแดงเรืองอยู่ กำหนดเวลา เที่ยงวันศุกร์
── จบบทที่ 2 ──
