มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 1

น้ำระดับเอว

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

น้ำท่วมถึงเอวแล้ว

อดิตยา ปราตามา ยกเป้สะพายหลังสีเขียวขึ้นเหนือศีรษะ แล้วแหวกน้ำสีน้ำตาลเดินไปข้างหน้า มันเป็นเป้ใบใหญ่ที่ก้นสึกจนเปื่อย ข้างในมีชุดปฐมพยาบาลที่เขาจัดใส่เอง อย่างอื่นเปียกได้ แต่ของในนั้นเปียกไม่ได้เด็ดขาด

ฝนสาดเฉียงมาตามลม น้ำทะเลหนุนดันแม่น้ำย้อนกลับ แล้วฝนห่าใหญ่ตั้งแต่ตอนเย็นก็ซ้ำเข้ามาอีก ตรอกแคบ ๆ ของกัมปงมูอาราจมกลายเป็นแม่น้ำทั้งสายไปแล้ว

“คุณหมอ! ใครเป็นหมอบ้าง! มีหมออยู่ไหม!?”

ข้างหน้า เด็กผู้ชายอายุราวสิบขวบตะโกนอยู่ น้ำท่วมถึงอก เขาร้องไห้พลางโบกมือไปมา

“ฉันเอง! ฉันเป็นหมอ!”

“จริงเหรอ!? พี่สาวผม เลือดไม่หยุดเลย!”

“พาไป วิ่งเลย!”

ร่างหนาล่ำที่อกแน่นคอใหญ่ลุยฝ่าน้ำไป ฝนไหลจากศีรษะที่โกนเกรียนยาวราวสามเซนติเมตรลงมาตามใบหน้ากลมใหญ่ น้ำฝนเข้าตาสีน้ำตาลเข้มที่โปนเล็กน้อยจนแสบ ตัวอักษรที่ปักบนอกเสื้อสครับสีกรมท่าถูกทาทับด้วยปากกามาร์กเกอร์สีดำ ที่คอมีหูฟังตรวจโรคเก่า ๆ ซึ่งสายถูกซ่อมด้วยเทปสีขาวห้อยอยู่

*

เป็นบ้านไม้เก่า ๆ บนพื้นก็มีน้ำท่วมถึงตาตุ่ม หลอดไฟเปลือยดวงหนึ่งแกว่งไกว บนเตียงไม้ หญิงสาวคนหนึ่งหน้าซีดขาวนอนอยู่ ผ้าปูที่นอนย้อมเป็นสีแดง ที่มุมห้อง หญิงสูงวัยคนหนึ่งอุ้มทารกที่ห่อผ้าไว้ ทารกร้องไห้เสียงเล็กบาง เด็กชายวิ่งไปกอดเอวหญิงคนนั้นไว้แน่น ดูท่าจะเป็นแม่ของเขา

ที่ท้องของหญิงสาวบนเตียง มีผู้หญิงอีกคนหนึ่งเอามือทั้งสองกดอยู่ เธอคลุมผมมิดชิดด้วยจิลบับสีแดงเลือดหมูเข้ม ติดเข็มกลัดสีดำไว้ใต้คาง ไหล่และสะโพกแข็งแรงบึกบึน ใบหน้ารูปไข่แก้มอิ่ม ตาชั้นเดียวเรียวยาวหันมามองทางนี้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำ รอยตีนการะหว่างคิ้วลึกขึ้น

〈มือไม่ลังเลเลย ชำนาญนี่〉

อดิตยาคิดอย่างนั้น

“แกเป็นใคร ออกไป”

“กี่นาทีแล้ว ฉีดอะไรไปบ้าง”

“ห๊ะ? …คลอดมาครึ่งชั่วโมงแล้ว รกออกแล้ว ฉีดออกซิโทซินไปสิบยูนิต ใส่ในน้ำเกลือด้วย แต่มดลูกไม่หดตัว”

อดิตยาไม่ได้xบอกชื่อ เขาหยิบน้ำขวดกับสบู่ออกจากเป้ ล้างมือขึ้นไปถึงข้อศอก แล้วสวมถุงมือ

“เลือดออกจากมดลูกหย่อนตัวสินะ มดลูกคลายอยู่ ปากหลอดเลือดเลยเปิดค้าง ถ้านวดแล้วยังไม่หด ก็ต้องกดจากข้างนอกให้แฟบเอา หลีกไป”

“ฉันไม่ยอมให้หมอต่างถิ่นมาแตะต้องแม่ ๆ ของพวกเราหรอกนะ”

“บ้าเหรอ! ระหว่างที่เถียงกันอยู่นี่ เลือดก็ออกไปแก้วละแก้วแล้ว!”

ริมฝีปากของหญิงสาวเม้มแน่น แต่เธอก็ชักมือออก

อดิตยาสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปข้างใน อีกข้างวางบนหน้าท้อง ประกบมดลูกจากสองด้านแล้วทิ้งน้ำหนักลงไป

“นี่ นับไว้ ชีพจร”

“…หนึ่งร้อยสามสิบต่อนาที เร็วมาก”

“ก็คงงั้น”

หญิงสาวบนเตียงลืมตาขึ้นเล็กน้อย ผมยาวแนบติดแก้มด้วยเหงื่อ

เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นต่ำและช้าลงทันที

“ไม่เป็นไรนะ ค่อย ๆ พูดก็ได้ เจ็บตรงไหน?”

“ท้อง… ลูก ล่ะคะ…”

“ร้องเสียงดังเลย มีคนอุ้มอยู่ดีแล้ว ชื่ออะไร?”

“รัตนา… รัตนา เดวี”

“รัตนา อายุเท่าไหร่”

“ยี่สิบสอง…”

เด็กเกินไป อดิตยาคิด

“เอาละ รัตนา จะเจ็บหน่อยนะ ทนไว้”

แล้วเขาก็ตะคอกออกไปโดยไม่เงยหน้า

“สลับมือ! จับมดลูกจากบนท้อง แล้วกดให้สุดแรง!”

ผดุงครรภ์สลับมือเข้ามา อดิตยาเปิดเป้ ข้างในมีน้ำเกลือรวมสามถุง เข็มให้น้ำเกลือ ขวดเล็กของทราเนซามิกแอซิด ยาพ่นขยายหลอดลม สายระบายสำหรับใส่เข้าช่องอกหนึ่งเส้น นอกจากนั้นก็มีถุงมือสำรอง กล่องเล็กของยาสเตียรอยด์ชนิดกิน และอื่น ๆ เขาใช้เข็มเส้นใหญ่แทงให้น้ำเกลือเส้นที่สองที่แขนอีกข้างของรัตนา ต่อถุงน้ำเกลือแล้วเปิดสุด

“ถ้าเลือดไม่พอ อย่างน้อยก็ต้องเอาน้ำเติมเส้นเลือดให้เต็มไว้ แล้วนี่คือยาที่ทำให้เลือดแข็งตัวง่ายขึ้น”

เขาฉีดทราเนซามิกแอซิดหนึ่งกรัมเข้าทางสายน้ำเกลือ ใช้เวลาสิบนาที ค่อย ๆ ฉีดไปพลางนับวินาทีจากนาฬิกาข้อมือ

แขนที่กดอยู่เริ่มสั่นเมื่อผ่านไปสามนาที ทั้งสองคนสลับกันทุกห้านาที ไม่มีคำพูดอื่น มีเพียง “สลับ” กับ “ค่ะ” ที่ไปมาท่ามกลางเสียงฝน

*

มีเสียงน้ำกระเซ็นที่ประตู

“พี่สิติ! ผมยืมเรือมาแล้วครับ!”

ชายหนุ่มตัวเปียกโชกโผล่หน้าเข้ามา ร่างผอมเส้นเอ็นขึ้น ผิวไหม้แดดดำปี๋ ผมหยิกฟูฟอยฟอกเป็นสีน้ำตาลทองสว่าง โคนผมดำยาวราวสามเซนติเมตร ตาตกโต ลูกตาดำ ตรงกลางคิ้วซ้ายมีแผลเป็นเก่า คิ้วขาดไปตรงนั้น บนหลังแจ็กเก็ตสีเหลืองมีเบอร์โทรศัพท์เขียนด้วยมาร์กเกอร์

เด็กปากไวนี่หว่า อดิตยาคิด แต่มันเอาเรือมาได้ แค่นั้นก็พอ

“เรียกรถพยาบาลหรือยัง”

“เรียกไว้ที่ถนนใหญ่แล้วครับ! …เอ๊ะ ลุงเป็นใครครับ”

“หมอ”

“จริงดิ! งั้นก็เป็นด็อกสิ! โยกาครับ โยกา สาปุตรา เรื่องนี้ไว้ใจผมได้เลย ด็อก!”

พวกเขาอุ้มรัตนาทั้งผ้าห่มขึ้นเรือไม้ลำเล็กของชาวประมง ผดุงครรภ์ สิติ ราฮายู ยังคงจับมดลูกจากบนท้องไว้ไม่ปล่อย อดิตยายกถุงน้ำเกลือชูสูง โยกาพายเรือแหวกน้ำ ส่วนทารกนั้น แม่ของรัตนาจะอุ้มรออยู่ที่บ้าน

เรือที่มีสี่คนแล่นไปตามตรอกมืด ๆ

“หน้าสีเริ่มกลับมาแล้วนะครับ ไม่เป็นไรแล้วมั้ง”

“สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในห้องฉุกเฉินคือรายที่ดูเหมือนเบา อย่าชะล่าใจ พายไป”

“ค-ครับ!”

ระหว่างทางถุงแรกหมด จึงเปลี่ยนเป็นถุงที่สอง พอออกถึงถนนใหญ่ แสงสีแดงก็พร่าเลือนอยู่ในสายฝน

อดิตยารีบรัวรายงานกับเจ้าหน้าที่กู้ชีพ

“ตกเลือดหลังคลอด ประมาณหนึ่งพันห้าร้อยมิลลิลิตร ออกซิโทซินสิบยูนิต ทราเนซามิกแอซิดหนึ่งกรัม น้ำเกลือถุงที่สองแล้ว ถึงโรงพยาบาลให้เตรียมให้เลือดทันที”

อดิตยากับสิติขึ้นรถพยาบาล ส่วนโยกากลับไปคืนเรือ ไปถึงโรงพยาบาลรัฐทางจาการ์ตาเหนือใช้เวลาสี่สิบนาที สิติไม่ปล่อยมือจากท้องเลยสักครั้ง

ที่โรงพยาบาล รัตนาได้รับเลือดรวมสี่ถุง มดลูกจึงหดแข็งในที่สุด แพทย์เวรบอกว่า ปลอดภัยแล้วครับ

*

ในตรอกยามรุ่งสาง น้ำลดเหลือแค่ระดับเข่า

เสียงเรียกละหมาดเช้าดังซ้อนกันมาจากลำโพงหลายแห่ง ทั้งสองเดินเคียงกันกลับไปตามทางโคลนเฉอะแฉะ

“แล้ว? แกเป็นใครกันแน่ คุณหมอ”

น้ำเสียงที่เรียกนั้นเจือประชด

“อดิตยา ปราตามา โรงพยาบาลที่ดีที่สุดในจาการ์ตาไล่ฉันออกมา เพราะทะเลาะกับผู้อำนวยการ”

“ห๊ะ? …สิติ ราฮายู ผดุงครรภ์ประจำย่านนี้”

“ทำหน้าอะไรของเธอ”

สิติไม่ตอบ เธอหยิบสมุดสีน้ำเงินปกขาดออกจากกระเป๋าผ้าสีแดง ในกระเป๋ายังมีสมุดแบบเดียวกันอีกสองเล่ม เธอยืนเขียนด้วยปากกาลูกลื่น

〈20 มกราคม 23.00 น. เด็กหญิง แม่รัตนา เดวี (22 ปี) คลอดครั้งแรก เลือดออกหลังคลอดมาก ส่งโรงพยาบาลรัฐทางเหนือ〉

“นั่นอะไร”

“เด็กที่เกิดในย่านนี้ ฉันจดไว้ที่นี่หมดทุกคน”

ท่าทางตอนปิดสมุด ดูเหมือนกำลังจับของสำคัญอยู่

กระท่อมที่อดิตยาโทรไปเช่าไว้อยู่ลึกเข้าไปในตรอก พอเปิดประตู พื้นไม้ก็ทะลุตรงกลาง เห็นน้ำโคลนข้างล่าง กระเป๋าที่วางไว้เมื่อคืนจมอยู่ก้นน้ำ ขอบพื้นที่ทะลุโยกคลอน เข้าไปใกล้ไม่ได้สักก้าว น้ำก็ลึก เอื้อมมือไปก็ไม่ถึง

“…ฉันจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าไปแล้วนะเนี่ย”

“โอ๊ย เจ้าหนู พื้นทะลุเสียแล้วนะ”

เสียงดังมาจากข้างหลัง ยายตัวเล็กหลังค่อมคนหนึ่งยืนอยู่ คลุมศีรษะด้วยผ้าบางสีขาว สวมเกบาย่าสีฟ้าซีด เท้าเปล่า ใบหน้ากลมย่นลึก ดวงตาเล็กโหลลึก สีน้ำตาลเริ่มขุ่นขาว พอยิ้ม ปากที่เหลือฟันหน้าสองซี่ก็ห่อเข้า มือถือพัดใบมะพร้าว

สิติจับมือยายไว้ แล้วดุเสียงเบาว่า ยายคะ อย่าออกมาเท้าเปล่านะ ยายไม่ได้ฟังเลย

“แล้วกินข้าวหรือยังล่ะ?”

คนนี้เถียงไม่ได้แน่ อดิตยาคิด

*

ยายของสิติชื่อ นูร์ฮายาตี อามิน ในครัวหลังร้านขายของชำที่ปิดไปแล้ว ยายชงกาแฟให้อดิตยา ขณะที่สิติเล่าเรื่องเมื่อคืนสั้น ๆ ผงกาแฟกับน้ำตาลก็จมกองพะเนินอยู่ก้นแก้ว

“…หวานฉิบ น้ำตาลมีกาแฟผสมอยู่นี่ ยายแก่”

“โถ บ่นไปดื่มหมดไปนะ เจ้าหนู”

“เสียดายน่ะสิ”

นูร์ฮายาตีใช้พัดชี้ไปที่ห้องหน้าที่โล่งว่างอยู่นอกครัว บนชั้นไม่มีอะไรเลย

“ห้องหน้านั่น ร้านปิดแล้วนะ เอาไปทำคลินิกเถอะ”

“…จริงเหรอ ยาย”

“จริงสิ ก็เป็นเจ้าหนูที่ช่วยรัตนาไว้นี่”

“ยังแค่คนเดียวเองนะ”

“ใช่ค่ะ ช่วยได้คนเดียวแล้วจะทำไม คุณยาย ผู้ชายคนนี้บอกเองนะว่าโดนไล่ออกจากโรงพยาบาล”

เสียงของสิติเบา แต่เพราะเบานั่นเองจึงรู้ว่าเธอพูดจริงจัง

“เออ บอกเอง ฉันไม่โกหก”

“เห็นไหม ซื่อสัตย์ดีนี่ สิติ เธอนี่ดื้อเหมือนแม่เลยนะ”

“ดื้อไม่ใช่เรื่องเสียหาย ผดุงครรภ์ควรจะเป็นแบบนี้แหละ”

“ชมไปก็เปล่าประโยชน์ ฉันไม่ยอมรับหรอกนะ คุณหมอ”

สิติสะพายกระเป๋าใหม่แล้วเดินออกไป นูร์ฮายาตีพัดช้า ๆ พลางหัวเราะ

*

อดิตยาบอกว่าจะไปกู้กระเป๋าที่จมอยู่ในกระท่อม นูร์ฮายาตีหยิบไม้ไผ่ยาวที่ปลายมีขอจากข้างหลังมาให้ยืม แกพยายามบอกทางด้วย แต่เขาโบกมือปฏิเสธ ตอนออกจากร้าน เสียงนูร์ฮายาตีตะโกนเรียกผู้หญิงบ้านข้าง ๆ ดังตามหลังมา

เขาเดินไปตามตรอกที่ซับซ้อนราวเขาวงกตโดยไม่หลงสักครั้ง เลี้ยวสองมุม แล้วแยกจากเส้นทางกลับกระท่อม เข้าไปในซอยแคบที่พอให้คนเดินผ่านได้ทีละคน

มีบ้านประตูสีน้ำเงินหลังหนึ่ง สีลอกเป็นแผ่น หน้าประตูมีรองเท้าแตะเด็กคู่เล็กลอยอยู่ในน้ำ

อดิตยาหยุดเดินหน้าบ้านหลังนั้นเพียงครั้งเดียว

แล้วก็ก้าวเดินต่อไป

ที่ปากตรอก มีเสียงเท้าเตะน้ำ เป็นโยกา ความร่าเริงเมื่อครู่หายไป หน้าซีดเผือด

“ด็อก! แย่แล้วครับ”

“อะไร เช้าตรู่แบบนี้”

“ยายนูร์ป่าวประกาศไปทั่วละแวกแล้วว่าจะมีร้านหมอเปิด แล้วมันก็ไปเข้าหูลุงผมแล้วครับ ถ้าจะเปิดร้านที่นี่ ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าถิ่น ญาเอลานี ฮาซัน ทุกคนเรียกว่าญาเอ… เป็นลุงผมเองครับ”

“ไม่ใช่ร้าน คลินิก”

“เหมือนกันแหละครับ! พรุ่งนี้เย็น ก่อนละหมาด ให้ไปที่โกดังท่าเรือ ถ้าไม่ไป น้ำไฟโดนตัดหมด ประปากับไฟฟ้าทั้งย่านนี้ ลุงญาเอคุมอยู่คนเดียวเลยนะครับ”

อดิตยามองไปทางท่าเรือ ใต้ท้องฟ้าสีเทา เครนหลายตัวชูคอสูงอยู่

“ฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยนะ”

“ด็อก ผมพูดจริงนะครับ ลุงไม่เคยเรียกคนที่ไม่มาอีกเป็นครั้งที่สองเลย”

เหลืออีกหนึ่งวันครึ่งก่อนถึงเย็นวันพรุ่งนี้ อดิตยาสะพายเป้เปียกขึ้นบ่าอีกครั้ง ข้างในเหลือน้ำเกลืออยู่เพียงถุงเดียว

── จบบทที่ 1 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

อดิตยา ปราตามาหมอฉุกเฉินที่ถูกขับไล่สิติ ราฮายูผดุงครรภ์ประจำย่านนูร์ฮายาตี อามินคุณยายของสิติโยกา สาปุตราคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างญาเอลานี ฮาซันผู้มีอิทธิพลในย่านช่วยชีวิตด้วยกันถูกเธอต่อต้านให้เขาเช่าห้องหนุ่มที่ช่วยด้วยเรือถูกเขาเรียกตัวมา

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 2

เครื่องพ่นยาจากขวดพลาสติกตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ