บทที่ 8
สีเหลืองกับเสียงเดียวกัน
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ซ่า!
คาบศิลปะเช้าวันพฤหัสบดี ในห้อง ป.4/2 ถังสีเหลืองล้มคว่ำลง สีเหลืองไหลเอ้อเอ่อไปทั่วผืนผ้าขาวผืนใหญ่ที่ปูอยู่บนพื้น
“ฮู้ย! ขอโทษ ขอโทษ! เท้าของข้าเต้นระบำเองน่ะ!”
ตอง แก้วคำ กระโดดโลดเต้น มือกดหมวกใบสีแดงไว้
“ว้าย สีเดียวกับที่คาดผมของหนูเลย ใช่ไหมนะ ใช่ไหมนะ?”
แมว ศรีบุญเรือง อดหัวเราะไม่ได้
“เอ่อ... เอ่อ... ผ้าผืนนี้คือธงประจำห้อง ที่จะเอาไปประดับในงานแสดงปลายปีของโรงเรียน วันศุกร์ที่ 18 ธันวาคมค่ะ ตั้งใจว่าจะวาดหน้าทุกคนลงไป แต่ว่า...”
ครูพิมพ์ชนกดันแว่นตาทรงเหลี่ยมขึ้นสามครั้ง
“18 ธันวาคม...”
เสียงของแมวเบาลง นั่นคือวันก่อนย้ายบ้านพอดี
“...หึ ถ้าเป็นสีเหลือง ก็ทำเป็นพระอาทิตย์ตรงกลางสิ ฉันก็ว่างั้นนะ”
ฟ้า บุญมี สะบัดหางม้าพลางพูด
“พระอาทิตย์ สวยจัง นะ นะ!”
“ค่ะ ขอตรวจสอบนะคะ... เป็นความคิดที่ดีมากเลยค่ะ”
ฟ้าหยิบพู่กัน เปลี่ยนรอยเปื้อนสีเหลืองให้กลายเป็นพระอาทิตย์ดวงโตได้ในพริบตา แล้วหันมาทางแมว พูดเสียงอู้อี้
“หน้าของแมวจะวาดตรงไหนดี? ข้างพระอาทิตย์ยังว่างอยู่นะ”
“...ตรงไหนก็ได้ นะ นะ”
“หึ งั้นก็ข้าง ๆ นั่นแหละ ฉันก็ว่างั้นนะ”
ฟ้าหูแดงไปหมด ส่วนแมวได้แต่ยิ้มแป้น พูดอะไรไม่ออก
*
หลังเลิกเรียน แมวเป็นเวรกระดานดำ เธอยืนลบกระดานอยู่คนเดียว
จิ้งจกตัวหนึ่งไต่ลงมาตามขอบกระดานดำ วิ่งเหยาะ ๆ หางสั้น ครึ่งปลายเป็นสีเทา หางนั้นลื่นหายเข้าไปในรูตาข่ายของลำโพงรูปมะม่วง ไฟสีเขียววาบขึ้นมา
“จิ๊ก จิ๊ก กระดานดำวันนี้ก็เงาวับเลยนะครับ”
เป็นเสียงแหบแห้งคล้ายวิทยุ เหมือนเสียงเมื่อวานทุกอย่าง
“ไม่ใช่ตัวเมื่อวานใช่ไหมนะ? หางสั้นนะ”
“จิ๊ก จิ๊ก แล้วไงต่อครับ แล้วไงต่อ?”
เสียงนั้นไม่ตอบเรื่องนั้น แมวหัวเราะคิก แล้วกำแปรงลบกระดานแน่น
“คนแรกที่อยากเล่าให้ฟังคือแม่ ใช่ไหมนะ แต่พอแม่ยิ้มแล้วบอกว่าน่าตื่นเต้นเนอะ หนูก็เลยพูดไม่ออก”
“จิ๊ก จิ๊ก งั้นขอถามข้อเดียวนะครับ ตอนที่แม่บอกว่าน่าตื่นเต้นเนอะ เธอมองหน้าแม่อยู่หรือเปล่า?”
แมวนึกย้อน ตอนที่แม่พูดแบบนั้น แมวมองกล่องกระดาษในโถงทางเดินทุกที
“...ไม่ได้มอง”
*
คืนวันเสาร์ แมวมากับแม่ ดาว ศรีบุญเรือง เพื่อซื้อด้ายที่ตลาดนัดกลางคืน จากหลังไอควันของข้าวซอย มีเสียงดังลั่นเรียกมา
“โอ้ หนูแมว! กินข้าวซอยไหมล่ะ?”
ประเสริฐ อินทวงศ์ พ่อของณัฐ โบกกระบวยอยู่
“จะ จะดีเหรอคะ นะ นะ?”
แมวประนมมือไว้หน้าอกแล้วไหว้ ที่เก้าอี้ของร้านมี ณัฐ อินทวงศ์ นั่งอยู่
“แมว! พ่อฉันพรุ่งนี้ตอนกลางคืนจะกลับกรุงเทพฯ แล้ว... เหงาจัง”
ณัฐพูดออกมาตรง ๆ อย่างนั้น
“บอกว่าเหงาได้ เก่งจังเลย นะ นะ”
“พ่อก็เหงาเหมือนกันนะ เพราะงั้นปลายเดือนธันวาคมจะกลับมาให้ได้ สัญญาแล้วนี่!”
พ่อถูจมูกหลายที แล้วทำตาเหล่ให้ดู ณัฐยิ้มแฉ่ง
〈บอกว่าเหงา ก็ไม่ได้พังนี่นา〉
แมวเงยหน้ามองแม่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แม่กำลังยิ้ม แต่ดวงตานั้นดูเหมือนจะชื้นขึ้นนิด ๆ
*
คืนนั้น แม่ปักชื่อแมวลงบนเสื้อนักเรียนของโรงเรียนใหม่ที่กรุงเทพฯ บนผ้ากันเปื้อนมีเข็มหมุดปักอยู่มากมาย
จู่ ๆ มือของแม่ก็หยุดชะงัก แม่มองจักรเย็บผ้าเก่าข้างหน้าต่าง เป็นจักรที่ทำงานร้านอยู่ในเมืองนี้มาตลอด
“จักรตัวนี้ก็ใกล้จะต้องลากันแล้วนะ ลูกค้าทุกคนด้วย”
“...แม่?”
“...เหงานิดหน่อยแฮะ ล้อเล่นจ้ะ!”
แม่หัวเราะเสียงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แมวจ้องหน้าแม่ นั่นไม่ใช่สีหน้าของคนตื่นเต้น เป็นสีหน้าเดียวกับตอนที่ณัฐเคยพูดรัว ๆ ว่า “ไม่เป็นไร” ครั้งก่อน
〈แม่ก็พูดไม่ออกเหมือนกันสินะ นะ นะ〉
แมวจับชายผ้ากันเปื้อนของแม่เบา ๆ พอจะเอ่ยปาก ในลำคอก็ตีบตันขึ้นมา
“อ้าว ถึงเวลานอนแล้วนะจ๊ะ”
“...ค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ แม่”
พอขึ้นเตียง แมวก็นับนิ้ว อีกยี่สิบสองวันจะถึงวันย้ายบ้าน นับรวมวันนี้ด้วย วันที่จะได้วาดหน้าไว้ข้างพระอาทิตย์บนธงก็ใกล้จะมาถึงแล้ว
〈ถ้าบอกแม่ว่าไม่อยากไป แม่จะทำหน้าแบบไหนนะ〉
นอกหน้าต่าง มีเสียงร้องเบา ๆ ว่าจิ๊ก จิ๊ก
── จบบทที่ 8 ──
