บทที่ 7
ฝาหม้อที่ปลิวหลุด กับจิ้งจกหางยาว
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เคร้ง เคร้ง เคร้ง!
เที่ยงวันพุธ ในห้องเรียน ป.4/2 ฝาหม้อใบใหญ่ตกลงบนพื้น ฝาหมุนติ้วอยู่อย่างนั้น ไอน้ำกลิ่นแกงข้าวซอยลอยขึ้นไปถึงเพดานเป็นปุยๆ
“ว้าว! ข้าวซอยนี่นา! ตองคนนี้จะกินสามชาม!”
ตอง แก้วคำ โบกหมวกสีแดงไปมา
“ว้าย…หอมจังเลย หอมไหมนะ หอมไหมนะ?”
เหมียว ศรีบุญเรือง พูดพลางเล่นกับที่คาดผม สูดจมูกฟุดฟิด
เหมียวมีผมสีดำตัดทรงบ๊อบสั้นเสมอคาง คาดผมสีเหลือง ใบหน้ายาวเรียว คิ้วตก ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสดใส มีกระเล็กน้อยบนแก้ม ตัวสูงกว่าเพื่อน แขนขายาวโย่ง ในสายตาของณัฐ อินทวงศ์ เหมียวเป็นเด็กที่ยิ้มอยู่ตลอดเวลา จนไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“ขอโทษที ขอโทษที! ฝาคงอยากหนีล่ะสิ?”
คนที่ยกหม้อเข้ามาคือพ่อของณัฐ ประเสริฐ อินทวงศ์ ตัวผอมสูงคอยาว สวมเสื้อกุ๊กสีขาวเปื้อนรอยคราบ พ่อเพิ่งนั่งรถทัวร์กลางคืนจากกรุงเทพฯ กลับมาเมื่อเช้าวานนี้ อยากให้ทุกคนในห้องได้กินกัน จึงเอามาให้ตอนเที่ยง พอพ่อทำตาเข ทุกคนก็หัวเราะลั่น
*
เหมียวนึกถึงการเช็กอารมณ์เมื่อเช้านี้ ตั้งแต่เมื่อวาน ครูพิมพ์ชนก สายทอง เริ่มอ่านคำถามออกเสียงทีละข้อ
“การคุยกับคนที่บ้าน สนุกไหมคะ”
เหมียวลังเลอยู่นิดหนึ่ง แล้วกดปุ่มหน้าธรรมดา ปิ๊ง ได้หกสิบแปดคะแนน
“ค่ะ ครูรับทราบนะ…เหมียว ถ้ามีอะไร บอกครูได้ทุกเมื่อเลยนะคะ”
หลังแว่นตาทรงสี่เหลี่ยม ครูมองด้วยแววตาที่ดูเป็นห่วงนิดๆ
*
“เอ้า เชิญเลย นี่เป็นฝีมือของคุณยายกับพ่อนะ อร่อยที่สุดในเชียงใหม่เลยใช่ไหมล่ะ?”
พ่อตักน้ำแกงใส่ชามให้เหมียว
“ขะ ขอบคุณค่ะ…เอ่อ กรุงเทพฯ เป็นเมืองแบบไหนเหรอคะ ไหมนะ ไหมนะ?”
เหมียวถามออกไปโดยไม่ทันคิด
“ใหญ่ รถเต็มไปหมด กลางคืนก็ยังสว่าง แต่นะ ร้านข้าวซอยที่อร่อยขนาดนี้ไม่มีหรอก”
“…อย่างนั้นเองเหรอคะ”
“พ่อน่ะ คืนวันอาทิตย์ก็ต้องกลับกรุงเทพฯ อีกแล้ว”
ณัฐพูดพลางรับชามมา
“ไม่เหงาเหรอ?”
“เหงาสิ เลยบอกพ่อไปว่าเหงา แล้วพ่อก็สัญญาว่าจะกลับมาอีกตอนหยุดปลายเดือนธันวาคม”
ณัฐยิ้มกว้าง ไม่ได้พูดรัวเร็วเหมือนเมื่อก่อน
หัวใจของเหมียวบีบแน่นขึ้นมา
ครอบครัวของเหมียวจะย้ายไปกรุงเทพฯ ในวันเสาร์ที่ 19 ธันวาคม พ่อได้งานใหม่แล้ว ยังไม่มีใครในห้องรู้เรื่องนี้
*
หลังเลิกเรียน เหมียวเป็นเวรกระดานดำ กำลังลบกระดานอยู่คนเดียว
“จิ๊ก จิ๊ก กระดานสะอาดเอี่ยมเลยนะ”
เสียงแหบกร่อนเหมือนวิทยุ ตรงช่องว่างหลังกระดานดำ ไฟสีเขียวของลำโพงรูปมะม่วงสว่างวาบขึ้น มีหัวของจิ้งจกตัวเล็กโผล่ออกมาจากรูตะแกรง
“จิ้งจกพูดได้…ไหมนะ ไหมนะ?”
“จิ๊ก จิ๊ก เรื่องที่เล่าที่นี่ ฉันไม่บอกใครหรอก แล้วไงต่อ แล้วไงต่อ?”
เหมียวกำที่ลบกระดานแน่น
“ฉันจะย้ายไปกรุงเทพฯ เดือนธันวาคมนี้ แม่บอกว่าน่าตื่นเต้นเนอะ ฉันก็เลยพูดไม่ได้ว่าไม่อยากไป เพื่อนในห้องฉันก็ยังไม่ได้บอก รู้สึกเหมือนถ้าบอกไปแล้วมันจะกลายเป็นเรื่องจริง”
“จิ๊ก จิ๊ก งั้นขอถามข้อเดียวนะ เรื่องนี้ เธออยากเล่าให้ใครฟังเป็นคนแรกที่สุด?”
เหมียวตอบไม่ได้
ตอนนั้นเอง จิ้งจกตัวเล็กก็วิ่งลื่นออกมาจากรู ไต่ขึ้นไปบนกระดานดำเจี๊ยบๆ บนหลังมีรอยสีน้ำตาลรูปหัวใจ หางยาว ปลายหางเป็นสีครีมตลอด ไฟสีเขียวดับวูบลง
จากรูตะแกรง มีหัวอีกอันที่ใหญ่กว่านิดหน่อยโผล่ออกมา แล้วก็หดกลับเข้าไปทันที
*
“ลืมของ ลืมของ! ฝาหม้อของพ่อ!”
ณัฐวิ่งเข้ามาในห้องเรียน อุ้มฝาหม้อบนชั้นไว้ด้วยสองมือ จากลำโพงได้ยินเพียงเสียงร้องจิ๊ก จิ๊ก
“นี่ ณัฐ จิ้งจกหลังกระดานดำน่ะ หางยาวไหม?”
“หมายถึงชอล์กเหรอ? ไม่นะ ครึ่งปลายเป็นสีเทา แล้วก็สั้น”
“ตัวเมื่อกี้ หางยาวนะ ปลายหางสีครีมตลอดเลย”
ณัฐตาโต
“เหมียว…ได้ยินเสียงเหรอ?”
เหมียวพยักหน้าหงึก ณัฐไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น
“อย่างนี้นี่เอง ฉันน่ะไม่ได้ยินแล้วล่ะ แต่เมื่อคืนวานนี้ มีจิ้งจกอยู่ที่นี่สองตัวนะ ตัวเล็กก็มีรอยรูปหัวใจที่หลังเหมือนกัน”
“งั้นตัวที่คุยกับฉัน…เป็นตัวไหนนะ ตัวไหนนะ?”
“ไม่รู้สิ…แต่ถ้าอยากพูดเมื่อไร ฉันก็ฟังนะ”
ณัฐอุ้มฝาหม้อไว้ แล้วค่อยๆ กำเส้นด้ายสีขาวที่ข้อมือ
*
พอกลับถึงบ้าน มีกล่องกระดาษซ้อนกองอยู่ที่ทางเดิน
“กลับมาแล้วเหรอเหมียว! ดูสิ แม่ไปขอกล่องมาอีกสิบใบ”
ดาว ศรีบุญเรือง แม่ของเหมียว หัวเราะเสียงดัง ผมสั้นดัดลอน หน้ากลม ตาสีน้ำตาลอ่อนเหมือนเหมียว ตัวเล็กป้อม เข็มหมุดปักเต็มผ้ากันเปื้อนสำหรับงานเย็บผ้า เป็นคนร่าเริงตลอด และเป็นคนที่เหมียวรักที่สุด
“โรงเรียนใหม่ที่กรุงเทพฯ น่าตื่นเต้นเนอะ”
“…ค่ะ”
“อ้าว? เหมียว ดูไม่ค่อยสดใสเลยนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่มีอะไร…ไหมนะ ไหมนะ”
แม่ไม่ได้ถามอะไรอีก แต่กอดเหมียวไว้แน่น
“อย่างนั้นเหรอ ถามได้ทุกเมื่อนะ”
ก่อนนอน เหมียวมองเพดาน อีกยี่สิบห้าวันจะถึงวันย้ายบ้าน นับรวมวันนี้
〈คนแรกที่เราอยากเล่าให้ฟัง คือใครกันนะ〉
แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง
〈จิ้งจกหางยาวตัวนั้น คือใครกันนะ〉
นอกหน้าต่าง มีเสียงร้องเบาๆ ว่า จิ๊ก จิ๊ก
── จบบทที่ 7 ──
