มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 9

กล่องที่ถล่มลง กับลำโพงอุ่น ๆ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

โครม ๆ ๆ!

เช้าวันอาทิตย์ ที่ระเบียงทางเดินในบ้านของแมว ศรีบุญเรือง กองกล่องกระดาษก็ถล่มลงมา กล่องที่ซ้อนกันไว้กลิ้งเกลื่อนเต็มพื้น

“ว้าย กล่องถล่มเป็นหิมะถล่มเลย นะ นะ!”

แมวคลานออกมาจากใต้กล่อง

“โอ๊ย แมว! เจ็บตรงไหนหรือเปล่าลูก?”

ดาว ศรีบุญเรือง แม่ของแมว วิ่งมาจากหน้าจักรเย็บผ้า เข็มหมุดที่ติดอยู่บนผ้ากันเปื้อนสะท้อนแสงวิบวับ

“ไม่เป็นไรค่ะ นะ นะ”

คราวนี้แมวมองหน้าแม่ให้เต็มตา เพราะนึกถึงคำถามของจิ้งจกขึ้นมา

แม่ยิ้มอยู่ แต่ทุกครั้งที่หยิบกล่องขึ้นมาหนึ่งใบ สายตาของแม่ก็เลื่อนไปทางจักรเย็บผ้าเก่า ๆ ข้างหน้าต่าง

〈ก็เหมือนหน้า “ไม่เป็นไร” ของณัฐเลย นะ นะ〉

“เอาล่ะ มาซ้อนกันใหม่! กล่องพวกนี้ต้องช่วยกันทนไปถึงกรุงเทพฯ นะ!”

แม่พูดเสียงดัง แมวอุ้มกล่องไว้ในอ้อมแขน พูดอะไรไม่ออก

*

เช้าวันจันทร์ หลังเช็กอารมณ์เสร็จ ครูพิมพ์ชนกก็เขียนตัวใหญ่บนกระดานดำว่า “วันวาดหน้าลงบนธง วันศุกร์ที่ 4 ธันวาคม”

“เอ่อ... รูปถ่ายของทุกคนครบแล้วนะคะ ค่ะ ขอยืนยันอีกครั้ง วันศุกร์ฟ้ากับเพื่อน ๆ จะช่วยกันวาดให้ค่ะ”

“ธันวาคม... วันที่ 4...”

พอแมวพึมพำ ฟ้า บุญมี ก็หันมา ผมหางม้าแกว่งไปมา

“หน้าของแมวอยู่ข้าง ๆ พระอาทิตย์นะ เราเว้นที่ไว้ให้แล้ว... คิดว่านะ”

“อ๊ะ ขอบใจนะ นะ นะ”

ฟ้าหน้าแดงไปถึงใบหู แล้วกัดปลายดินสอเล่น

พักเที่ยง แมวเดินไปที่โต๊ะของณัฐ อินทวงศ์ ณัฐกำลังนั่งหมุนเส้นด้ายสีขาวที่ข้อมือเล่นอยู่

“ณัฐ พ่อกลับไปแล้วเหรอ?”

“อื้อ ขึ้นรถทัวร์เมื่อคืนไปกรุงเทพฯ แล้ว... เหงานะ แต่ปลายเดือนธันวาคมพ่อจะมาอีก”

ณัฐยิ้มกว้าง ทั้งที่บอกว่าเหงา หน้ากลับสดใสกว่าเมื่อก่อนมาก

*

หลังเลิกเรียน แมวเป็นเวรกระดานดำ เลยอยู่ลบกระดานคนเดียว

ที่ช่องแคบหลังกระดานดำ ไฟสีเขียวของลำโพงรูปมะม่วงสว่างวาบขึ้น จิ้งจกหางสั้นโผล่หน้าออกมาจากรูตาข่าย

“จิ๊ก จิ๊ก แล้ว แล้วล่ะ?”

เสียงแหบแห้งเหมือนวิทยุ

“เราดูหน้าแม่เต็มตาแล้วนะ แม่ยิ้มอยู่ แต่เป็นหน้าที่เหงา เราว่าแม่ก็คงพูดไม่ออกเหมือนกัน นะ นะ”

“จิ๊ก จิ๊ก งั้นขอถามข้อเดียวนะครับ ถ้าทั้งสองคนต่างพูดไม่ออก คิดว่าใครควรพูดก่อนดี?”

แมวกำแปรงลบกระดานแน่น คำตอบอยู่ในอกอยู่แล้ว

จิ้งจกลื่นออกมาจากรูอย่างว่องไว ไฟสีเขียวดับวูบลง

แมวเอานิ้วแตะตาข่ายของลำโพงเบา ๆ มันอุ่นนิด ๆ แต่พอรอสักครู่ก็กลับเป็นพลาสติกเย็นเฉียบธรรมดา

〈ถ้ามีจิ้งจกอยู่ มันถึงจะอุ่นเหรอ นะ นะ〉

ที่ขอบกระดานดำ จิ้งจกตัวเล็กหางยาวตัวหนึ่งกำลังจ้องแมวนิ่ง ๆ

*

คืนนั้น แม่กำลังเย็บชื่อของแมวลงบนเสื้อนักเรียนตัวใหม่

แมวไปนั่งข้างแม่ แล้วมองหน้าแม่โดยไม่หลบตา

“แม่คะ หนูไม่อยากไปกรุงเทพฯ... หนูเหงา”

เข็มหยุดนิ่งกึก

แม่เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นวางเสื้อไว้บนตัก แล้วพูดเสียงเบา

“...แม่ก็เหมือนกันจ้ะ จริง ๆ แล้วแม่เหงามากเลย”

“แม่ก็เหรอคะ?”

“ที่แม่บอกว่าน่าสนุกนะ ไม่ได้พูดให้แมวฟังหรอก แม่พูดให้ตัวเองฟังต่างหาก”

น้ำตาของแม่ร่วงเผาะลงมา น้ำตาของแมวก็ร่วงเผาะลงมาเหมือนกัน แม่กอดแมวไว้แน่น พลางขยับผ้ากันเปื้อนไปด้านข้างไม่ให้เข็มหมุดทิ่ม

“เรื่องย้ายบ้าน เลิกไม่ได้นะลูก ขอโทษนะ แต่ถ้ามีคนที่พูดกันได้ว่าเหงา ก็คงไม่เป็นไรหรอก ความเหงาของแม่ ให้แมวช่วยฟังด้วยได้ไหม?”

“ได้ค่ะ ฟังเยอะ ๆ เลย นะ นะ”

“แล้วบอกเพื่อน ๆ ในห้องหรือยัง?”

“ยังค่ะ... วันศุกร์ วันวาดหน้าลงบนธง หนูจะบอก นะ นะ”

“โอ้โฮ เก่งมาก! งั้นแม่จะเย็บริมธงผืนนั้นให้เอง งานชิ้นสุดท้ายของจักรเย็บผ้าตัวนี้ในเมืองนี้เลยนะ”

แม่หัวเราะเสียงดังเหมือนเคย คราวนี้เป็นรอยยิ้มจริง ๆ

*

เย็นวันอังคาร แมวแอบไปมองหลังกระดานดำคนเดียว

“สวัสดี ได้ยินไหม นะ นะ?”

จิ๊ก จิ๊ก จิ้งจกหางสั้นโผล่หน้าออกมาจากรูตาข่าย แต่ไฟสีเขียวไม่สว่างขึ้น

“...อย่างนี้นี่เอง เพราะเราบอกแม่ได้แล้วนี่นา”

ลึกในอกแปลบขึ้นนิดหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้แตกสลาย อย่างที่เคยคิดตอนเห็นณัฐกับพ่อ

แมววางนิ้วบนตาข่ายเบา ๆ มันอุ่นนิด ๆ จิ้งจกยังอยู่ข้างในแน่ ๆ แต่เสียงพูดไม่ได้ยินอีกแล้ว

〈ถึงจะไม่ได้ยิน แต่ก็ยังอยู่ตรงนี้ใช่ไหม นะ นะ〉

“ขอบคุณนะ นะ นะ”

จิ๊ก จิ๊ก เสียงร้องเล็ก ๆ ตอบกลับมา

วันที่ 1 ธันวาคม ถึงวันย้ายบ้าน นับรวมวันนี้ก็เหลืออีก 19 วัน วันศุกร์ที่จะวาดหน้าลงบนธงอยู่อีกสามวันข้างหน้า

〈จะพูดต่อหน้าทุกคนได้ไหมนะ นะ〉

แมวนึกถึงที่ข้างพระอาทิตย์ที่ฟ้าเว้นไว้ให้ แล้วกดที่คาดผมสีเหลืองแน่น

── จบบทที่ 9 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ณัฐ อินทวงศ์ชั้น ป.4/2 อดีตเด็กที่ได้เต็มแมวศรีบุญเรืองเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังย้ายบ้านฟ้า บุญมีเพื่อนลับจิ้งจกเสียงหลังกระดานพิมพ์ชนกสายทองครูประจำชั้นประเสริฐอินทวงศ์พ่อทำงานที่กรุงเทพฯดาวศรีบุญเรืองแม่ของแมวเพื่อนร่วมชั้นที่เป็นห่วงNEWเพื่อนลับไม่ได้ยินเสียงอีกแล้วNEWครูประจำชั้นพ่อ กลับมาอีกช่วงสิ้นปีNEWแม่ของแมว

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

มาเขียนต่อจากตอนล่าสุดของเรื่องนี้กันเถอะ!

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ