บทที่ 9
กล่องที่ถล่มลง กับลำโพงอุ่น ๆ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
โครม ๆ ๆ!
เช้าวันอาทิตย์ ที่ระเบียงทางเดินในบ้านของแมว ศรีบุญเรือง กองกล่องกระดาษก็ถล่มลงมา กล่องที่ซ้อนกันไว้กลิ้งเกลื่อนเต็มพื้น
“ว้าย กล่องถล่มเป็นหิมะถล่มเลย นะ นะ!”
แมวคลานออกมาจากใต้กล่อง
“โอ๊ย แมว! เจ็บตรงไหนหรือเปล่าลูก?”
ดาว ศรีบุญเรือง แม่ของแมว วิ่งมาจากหน้าจักรเย็บผ้า เข็มหมุดที่ติดอยู่บนผ้ากันเปื้อนสะท้อนแสงวิบวับ
“ไม่เป็นไรค่ะ นะ นะ”
คราวนี้แมวมองหน้าแม่ให้เต็มตา เพราะนึกถึงคำถามของจิ้งจกขึ้นมา
แม่ยิ้มอยู่ แต่ทุกครั้งที่หยิบกล่องขึ้นมาหนึ่งใบ สายตาของแม่ก็เลื่อนไปทางจักรเย็บผ้าเก่า ๆ ข้างหน้าต่าง
〈ก็เหมือนหน้า “ไม่เป็นไร” ของณัฐเลย นะ นะ〉
“เอาล่ะ มาซ้อนกันใหม่! กล่องพวกนี้ต้องช่วยกันทนไปถึงกรุงเทพฯ นะ!”
แม่พูดเสียงดัง แมวอุ้มกล่องไว้ในอ้อมแขน พูดอะไรไม่ออก
*
เช้าวันจันทร์ หลังเช็กอารมณ์เสร็จ ครูพิมพ์ชนกก็เขียนตัวใหญ่บนกระดานดำว่า “วันวาดหน้าลงบนธง วันศุกร์ที่ 4 ธันวาคม”
“เอ่อ... รูปถ่ายของทุกคนครบแล้วนะคะ ค่ะ ขอยืนยันอีกครั้ง วันศุกร์ฟ้ากับเพื่อน ๆ จะช่วยกันวาดให้ค่ะ”
“ธันวาคม... วันที่ 4...”
พอแมวพึมพำ ฟ้า บุญมี ก็หันมา ผมหางม้าแกว่งไปมา
“หน้าของแมวอยู่ข้าง ๆ พระอาทิตย์นะ เราเว้นที่ไว้ให้แล้ว... คิดว่านะ”
“อ๊ะ ขอบใจนะ นะ นะ”
ฟ้าหน้าแดงไปถึงใบหู แล้วกัดปลายดินสอเล่น
พักเที่ยง แมวเดินไปที่โต๊ะของณัฐ อินทวงศ์ ณัฐกำลังนั่งหมุนเส้นด้ายสีขาวที่ข้อมือเล่นอยู่
“ณัฐ พ่อกลับไปแล้วเหรอ?”
“อื้อ ขึ้นรถทัวร์เมื่อคืนไปกรุงเทพฯ แล้ว... เหงานะ แต่ปลายเดือนธันวาคมพ่อจะมาอีก”
ณัฐยิ้มกว้าง ทั้งที่บอกว่าเหงา หน้ากลับสดใสกว่าเมื่อก่อนมาก
*
หลังเลิกเรียน แมวเป็นเวรกระดานดำ เลยอยู่ลบกระดานคนเดียว
ที่ช่องแคบหลังกระดานดำ ไฟสีเขียวของลำโพงรูปมะม่วงสว่างวาบขึ้น จิ้งจกหางสั้นโผล่หน้าออกมาจากรูตาข่าย
“จิ๊ก จิ๊ก แล้ว แล้วล่ะ?”
เสียงแหบแห้งเหมือนวิทยุ
“เราดูหน้าแม่เต็มตาแล้วนะ แม่ยิ้มอยู่ แต่เป็นหน้าที่เหงา เราว่าแม่ก็คงพูดไม่ออกเหมือนกัน นะ นะ”
“จิ๊ก จิ๊ก งั้นขอถามข้อเดียวนะครับ ถ้าทั้งสองคนต่างพูดไม่ออก คิดว่าใครควรพูดก่อนดี?”
แมวกำแปรงลบกระดานแน่น คำตอบอยู่ในอกอยู่แล้ว
จิ้งจกลื่นออกมาจากรูอย่างว่องไว ไฟสีเขียวดับวูบลง
แมวเอานิ้วแตะตาข่ายของลำโพงเบา ๆ มันอุ่นนิด ๆ แต่พอรอสักครู่ก็กลับเป็นพลาสติกเย็นเฉียบธรรมดา
〈ถ้ามีจิ้งจกอยู่ มันถึงจะอุ่นเหรอ นะ นะ〉
ที่ขอบกระดานดำ จิ้งจกตัวเล็กหางยาวตัวหนึ่งกำลังจ้องแมวนิ่ง ๆ
*
คืนนั้น แม่กำลังเย็บชื่อของแมวลงบนเสื้อนักเรียนตัวใหม่
แมวไปนั่งข้างแม่ แล้วมองหน้าแม่โดยไม่หลบตา
“แม่คะ หนูไม่อยากไปกรุงเทพฯ... หนูเหงา”
เข็มหยุดนิ่งกึก
แม่เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นวางเสื้อไว้บนตัก แล้วพูดเสียงเบา
“...แม่ก็เหมือนกันจ้ะ จริง ๆ แล้วแม่เหงามากเลย”
“แม่ก็เหรอคะ?”
“ที่แม่บอกว่าน่าสนุกนะ ไม่ได้พูดให้แมวฟังหรอก แม่พูดให้ตัวเองฟังต่างหาก”
น้ำตาของแม่ร่วงเผาะลงมา น้ำตาของแมวก็ร่วงเผาะลงมาเหมือนกัน แม่กอดแมวไว้แน่น พลางขยับผ้ากันเปื้อนไปด้านข้างไม่ให้เข็มหมุดทิ่ม
“เรื่องย้ายบ้าน เลิกไม่ได้นะลูก ขอโทษนะ แต่ถ้ามีคนที่พูดกันได้ว่าเหงา ก็คงไม่เป็นไรหรอก ความเหงาของแม่ ให้แมวช่วยฟังด้วยได้ไหม?”
“ได้ค่ะ ฟังเยอะ ๆ เลย นะ นะ”
“แล้วบอกเพื่อน ๆ ในห้องหรือยัง?”
“ยังค่ะ... วันศุกร์ วันวาดหน้าลงบนธง หนูจะบอก นะ นะ”
“โอ้โฮ เก่งมาก! งั้นแม่จะเย็บริมธงผืนนั้นให้เอง งานชิ้นสุดท้ายของจักรเย็บผ้าตัวนี้ในเมืองนี้เลยนะ”
แม่หัวเราะเสียงดังเหมือนเคย คราวนี้เป็นรอยยิ้มจริง ๆ
*
เย็นวันอังคาร แมวแอบไปมองหลังกระดานดำคนเดียว
“สวัสดี ได้ยินไหม นะ นะ?”
จิ๊ก จิ๊ก จิ้งจกหางสั้นโผล่หน้าออกมาจากรูตาข่าย แต่ไฟสีเขียวไม่สว่างขึ้น
“...อย่างนี้นี่เอง เพราะเราบอกแม่ได้แล้วนี่นา”
ลึกในอกแปลบขึ้นนิดหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้แตกสลาย อย่างที่เคยคิดตอนเห็นณัฐกับพ่อ
แมววางนิ้วบนตาข่ายเบา ๆ มันอุ่นนิด ๆ จิ้งจกยังอยู่ข้างในแน่ ๆ แต่เสียงพูดไม่ได้ยินอีกแล้ว
〈ถึงจะไม่ได้ยิน แต่ก็ยังอยู่ตรงนี้ใช่ไหม นะ นะ〉
“ขอบคุณนะ นะ นะ”
จิ๊ก จิ๊ก เสียงร้องเล็ก ๆ ตอบกลับมา
วันที่ 1 ธันวาคม ถึงวันย้ายบ้าน นับรวมวันนี้ก็เหลืออีก 19 วัน วันศุกร์ที่จะวาดหน้าลงบนธงอยู่อีกสามวันข้างหน้า
〈จะพูดต่อหน้าทุกคนได้ไหมนะ นะ〉
แมวนึกถึงที่ข้างพระอาทิตย์ที่ฟ้าเว้นไว้ให้ แล้วกดที่คาดผมสีเหลืองแน่น
── จบบทที่ 9 ──
