บทที่ 6
คำถามสุดท้าย และแสงที่ลอยไปตามสายน้ำ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!
พอระฆังเลิกเรียนวันจันทร์ดังขึ้น ตอง แก้วคำ ก็ใช้มือผลักหลังณัฐ อินทวงศ์ดังตุบ
“ไปเลยณัฐ! ข้าผู้ยิ่งใหญ่จะเฝ้าอยู่ที่ระเบียงทางเดินให้เอง!”
“โอ๊ย อย่าผลักสิ!”
“...หึ สู้ ๆ นะ ...ก็คิดว่างั้นแหละ”
ฟ้า บุญมี หน้าแดงไปถึงหู แล้วเบือนหน้าหนี พอทั้งสองคนออกไปที่ระเบียงทางเดิน ในห้องเรียนก็เหลือณัฐอยู่คนเดียว วันที่ยี่สิบสามพฤศจิกายน อีกแค่สองวันก็ถึงลอยกระทงแล้ว นับรวมวันนี้ด้วย
พอชะโงกดูหลังกระดานดำ ไฟเขียวของลำโพงรูปมะม่วงก็สว่างวาบขึ้น แล้วจากรูตาข่าย จิ้งจกหางสั้นที่มีรอยด่างรูปหัวใจบนหลังก็โผล่หน้าออกมา
“จิ๊บ จิ๊บ แล้วไงต่อ แล้วไงต่อ”
“ชอล์ก คืนนี้ฉันจะโทรหาพ่อ ฉันตั้งใจว่าจะบอกให้พ่อกลับมา”
“จิ๊บ จิ๊บ งั้นขอถามแค่ข้อเดียวนะ ถ้าเธอพูดได้แล้ว เธอจะไม่ได้ยินเสียงของฉันอีกเลย แบบนั้นก็ยังจะพูดไหม”
ณัฐกำเส้นด้ายสีขาวที่ข้อมือไว้ ฟ้าเองก็เคยพูดกับคุณครูได้แล้ว หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้ยินเสียงอีกเลย ตองก็เล่าอย่างดีใจว่าบอกพ่อได้แล้วเหมือนกัน ทั้งสองคนหน้าตาดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน
“พูด ...ชอล์ก ขอบคุณนะ”
“จิ๊บ จิ๊บ”
ชอล์กมองณัฐด้วยตากลมดำเหมือนลูกปัด แล้วก็กลับเข้าไปในรูลึก ๆ
*
ในตลาดกลางคืน ไอน้ำจากข้าวซอยลอยขึ้นมา ณัฐนั่งลงบนกล่องเปล่าหลังแผงขายของ โทรศัพท์ชาร์จแบตไว้เรียบร้อยตั้งแต่เช้า คุณยายคำพัน อินทวงศ์ นั่งลงข้าง ๆ ทั้งที่ยังถือทัพพีอยู่
หน้าจอสว่างขึ้น
“โอ้ ณัฐ! วันนี้พ่อเลิกงานเร็วนะ เก่งไหมล่ะ”
ประเสริฐ อินทวงศ์ ผู้เป็นพ่อ ใส่เสื้อเชฟสีขาว ทำตาเหล่ให้ดู ข้างหลังมีเสียงจานชามกระทบกันดังก้อง
ณัฐเกือบจะพูดว่า “สบายดี” แล้วก็หยุด พอจะพูดอีกครั้งก็หยุดอีกรอบ
“พ่อ กลับมาเถอะ ...หนูเหงา”
เสียงเบามาก แต่ก็พูดออกมาได้จริง ๆ
พ่อเงียบไป แล้วก็ลูบจมูกอยู่หลายครั้งหลายหน
“ขอโทษนะลูก พ่อให้ลูกอดทนมาตลอดเลยใช่ไหม ...ที่จริงพ่อเองก็อยากกลับเหมือนกัน”
“จริงเหรอ พ่อก็อยากกลับเหรอ”
“กลับมาเถอะประเสริฐ แม่เองก็พูดไม่ออกมาตลอดเลยนะ”
คุณยายชะโงกมองหน้าจอจากด้านข้าง
“คุณยาย...”
“เอาล่ะ ตัดสินใจแล้ว! คืนนี้พ่อจะขึ้นรถทัวร์ข้ามคืน จากกรุงเทพฯ ประมาณสิบชั่วโมง พรุ่งนี้เช้าก็ถึงเชียงใหม่ สัญญานะ”
“อื้อ สัญญา!”
ณัฐหัวเราะยิ้มกว้างทั้งน้ำตา
*
เช้าวันอังคาร พอไปถึงโรงเรียนก็เจอครูพิมพ์ชนก สายทอง ยืนอยู่หน้าห้องเรียน มีกฎว่าก่อนระฆังห้ามเข้าห้องเรียน
“คุณครูครับ ขอผมเข้าห้องไปคนเดียวสักพักได้ไหมครับ”
“เอ่อ... เอ่อ...”
ครูดันแว่นขึ้นสามครั้ง
“...ห้านาทีเท่านั้นนะคะ ครูจะรออยู่ตรงนี้”
ณัฐชะโงกดูหลังกระดานดำ
“ชอล์ก อรุณสวัสดิ์”
จิ๊บ จิ๊บ จากรูตาข่ายเห็นรอยด่างรูปหัวใจ แต่ไฟเขียวไม่สว่างขึ้น
“...อ๋อ ฉันพูดได้แล้วนี่นะ”
น้ำตาร่วงลงมาเผาะหนึ่งหยด แล้วณัฐก็ยิ้มกว้าง
“ไม่เป็นไร ...คราวนี้ไม่เป็นไรจริง ๆ นะ”
จิ๊บ จิ๊บ ชอล์กร้องอีกครั้ง
พอออกไปที่ระเบียงทางเดิน ครูพิมพ์ชนกก็นั่งยอง ๆ รออยู่
“คุณครูครับ ที่ผมได้ร้อยคะแนนน่ะ ไม่ใช่เรื่องจริงครับ ผมซ่อนไว้ตลอดว่าอยากเจอพ่อ แต่เมื่อวานผมบอกได้แล้วครับ”
“...ขอบใจที่เล่าให้ครูฟังนะ ณัฐ”
“บางทีเพราะผมได้ฟังความลับของคุณครู ผมเลยพูดได้ด้วย”
“คะแนนไม่โกหกหรอกนะ แต่ก็บอกได้ไม่หมดทุกอย่างสินะ”
ครูยิ้มนิดหนึ่ง เช้าวันนั้นตอนเช็กอารมณ์ ครูอ่านคำถามออกเสียงทีละข้อ
*
คืนลอยกระทง ริมแม่น้ำปิงมีแสงจากกระทงมากมายไหวเอน
พ่อมาถึงเชียงใหม่ตั้งแต่เช้า ด้วยตัวสูงโย่งคอยาว พ่ออุ้มณัฐขึ้นมาอย่างง่ายดาย
“โอ้ ณัฐ! โตขึ้นเยอะเลยนะ หนักไหมเนี่ย”
“เฮ้ พ่อนั่นแหละที่ผอมลง!”
ฟ้ากับตองก็ถือกระทงใบตองที่ทุกคนช่วยกันเก็บใบมาทำ ตองหยุดยืนอยู่ก่อนถึงริมน้ำ
“อะ อึ๋ย วันนี้แม่น้ำคึกคักจังนะ กระทงก็กำลังฝึกว่ายน้ำอยู่ ข้าผู้ยิ่งใหญ่น่ะ พ่อก็ว่ายน้ำไม่เป็นเหมือนกัน!”
“ตอง ลอยด้วยกันนะ”
“...หึ ถ้าทุกคนนั่งยอง ๆ ด้วยกันก็ไม่น่ากลัวหรอก ...ก็คิดว่างั้นแหละ”
ณัฐ ฟ้า ตอง พ่อ แล้วก็คุณยาย ช่วยกันจุดเทียน ค่อย ๆ วางกระทงลงบนน้ำ แสงเล็ก ๆ ไหวระริกลอยไปตามสายน้ำ
พ่อจับมือณัฐไว้ เป็นมือที่ใหญ่และอบอุ่น
“พ่อร้องไห้เหรอ”
“มะ ไม่ได้ร้องสักหน่อย แค่คันจมูกเฉย ๆ น่า”
“คุณยายก็ร้องไห้นะ”
“นี่! นั่นมันไอน้ำข้าวซอยต่างหาก!”
ทุกคนหัวเราะลั่น ณัฐมองแสงที่ลอยไปไม่วางตา
*
ตอนขากลับ ณัฐนึกได้ว่าลืมหนังสือเรียนไว้ที่ห้องเรียน ประตูโรงเรียนยังเปิดอยู่เพื่อให้คุณครูที่กำลังเก็บของ พ่อรออยู่ที่ระเบียงทางเดิน
ณัฐเข้าไปในห้องเรียนคนเดียว แล้วชะโงกดูหลังกระดานดำ
จากรูตาข่าย ชอล์กโผล่หน้าออกมา มีรอยด่างรูปหัวใจบนหลัง หางสั้นปลายสีเทา
ข้าง ๆ นั้น มีหัวเล็ก ๆ อีกหัวโผล่ขึ้นมาดังปุ๊ก เป็นจิ้งจกตัวเล็กกว่าอีกนิด ในรูที่กว้างแค่นิ้วเดียว หัวสองหัวเบียดกันแน่น
บนหลังตัวที่เล็กกว่าก็มีรอยด่างสีน้ำตาลรูปหัวใจเหมือนกัน
〈ที่คุยกับเรามาตลอด เป็นตัวไหนกันนะ〉
ณัฐคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มกว้าง
〈ตัวไหนก็ได้ ที่นี่มีใครสักคนที่ฟังเราอย่างตั้งใจอยู่แล้วนี่นา〉
“ราตรีสวัสดิ์ ชอล์ก ขอบคุณนะ”
จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ เสียงร้องสองเสียงซ้อนกันตอบกลับมา ณัฐกำเส้นด้ายสีขาวที่ข้อมือเบา ๆ แล้ววิ่งไปที่ระเบียงทางเดินที่พ่อรออยู่
── จบบทที่ 6 ──
