มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 6

คำถามสุดท้าย และแสงที่ลอยไปตามสายน้ำ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!

พอระฆังเลิกเรียนวันจันทร์ดังขึ้น ตอง แก้วคำ ก็ใช้มือผลักหลังณัฐ อินทวงศ์ดังตุบ

“ไปเลยณัฐ! ข้าผู้ยิ่งใหญ่จะเฝ้าอยู่ที่ระเบียงทางเดินให้เอง!”

“โอ๊ย อย่าผลักสิ!”

“...หึ สู้ ๆ นะ ...ก็คิดว่างั้นแหละ”

ฟ้า บุญมี หน้าแดงไปถึงหู แล้วเบือนหน้าหนี พอทั้งสองคนออกไปที่ระเบียงทางเดิน ในห้องเรียนก็เหลือณัฐอยู่คนเดียว วันที่ยี่สิบสามพฤศจิกายน อีกแค่สองวันก็ถึงลอยกระทงแล้ว นับรวมวันนี้ด้วย

พอชะโงกดูหลังกระดานดำ ไฟเขียวของลำโพงรูปมะม่วงก็สว่างวาบขึ้น แล้วจากรูตาข่าย จิ้งจกหางสั้นที่มีรอยด่างรูปหัวใจบนหลังก็โผล่หน้าออกมา

“จิ๊บ จิ๊บ แล้วไงต่อ แล้วไงต่อ”

“ชอล์ก คืนนี้ฉันจะโทรหาพ่อ ฉันตั้งใจว่าจะบอกให้พ่อกลับมา”

“จิ๊บ จิ๊บ งั้นขอถามแค่ข้อเดียวนะ ถ้าเธอพูดได้แล้ว เธอจะไม่ได้ยินเสียงของฉันอีกเลย แบบนั้นก็ยังจะพูดไหม”

ณัฐกำเส้นด้ายสีขาวที่ข้อมือไว้ ฟ้าเองก็เคยพูดกับคุณครูได้แล้ว หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้ยินเสียงอีกเลย ตองก็เล่าอย่างดีใจว่าบอกพ่อได้แล้วเหมือนกัน ทั้งสองคนหน้าตาดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน

“พูด ...ชอล์ก ขอบคุณนะ”

“จิ๊บ จิ๊บ”

ชอล์กมองณัฐด้วยตากลมดำเหมือนลูกปัด แล้วก็กลับเข้าไปในรูลึก ๆ

*

ในตลาดกลางคืน ไอน้ำจากข้าวซอยลอยขึ้นมา ณัฐนั่งลงบนกล่องเปล่าหลังแผงขายของ โทรศัพท์ชาร์จแบตไว้เรียบร้อยตั้งแต่เช้า คุณยายคำพัน อินทวงศ์ นั่งลงข้าง ๆ ทั้งที่ยังถือทัพพีอยู่

หน้าจอสว่างขึ้น

“โอ้ ณัฐ! วันนี้พ่อเลิกงานเร็วนะ เก่งไหมล่ะ”

ประเสริฐ อินทวงศ์ ผู้เป็นพ่อ ใส่เสื้อเชฟสีขาว ทำตาเหล่ให้ดู ข้างหลังมีเสียงจานชามกระทบกันดังก้อง

ณัฐเกือบจะพูดว่า “สบายดี” แล้วก็หยุด พอจะพูดอีกครั้งก็หยุดอีกรอบ

“พ่อ กลับมาเถอะ ...หนูเหงา”

เสียงเบามาก แต่ก็พูดออกมาได้จริง ๆ

พ่อเงียบไป แล้วก็ลูบจมูกอยู่หลายครั้งหลายหน

“ขอโทษนะลูก พ่อให้ลูกอดทนมาตลอดเลยใช่ไหม ...ที่จริงพ่อเองก็อยากกลับเหมือนกัน”

“จริงเหรอ พ่อก็อยากกลับเหรอ”

“กลับมาเถอะประเสริฐ แม่เองก็พูดไม่ออกมาตลอดเลยนะ”

คุณยายชะโงกมองหน้าจอจากด้านข้าง

“คุณยาย...”

“เอาล่ะ ตัดสินใจแล้ว! คืนนี้พ่อจะขึ้นรถทัวร์ข้ามคืน จากกรุงเทพฯ ประมาณสิบชั่วโมง พรุ่งนี้เช้าก็ถึงเชียงใหม่ สัญญานะ”

“อื้อ สัญญา!”

ณัฐหัวเราะยิ้มกว้างทั้งน้ำตา

*

เช้าวันอังคาร พอไปถึงโรงเรียนก็เจอครูพิมพ์ชนก สายทอง ยืนอยู่หน้าห้องเรียน มีกฎว่าก่อนระฆังห้ามเข้าห้องเรียน

“คุณครูครับ ขอผมเข้าห้องไปคนเดียวสักพักได้ไหมครับ”

“เอ่อ... เอ่อ...”

ครูดันแว่นขึ้นสามครั้ง

“...ห้านาทีเท่านั้นนะคะ ครูจะรออยู่ตรงนี้”

ณัฐชะโงกดูหลังกระดานดำ

“ชอล์ก อรุณสวัสดิ์”

จิ๊บ จิ๊บ จากรูตาข่ายเห็นรอยด่างรูปหัวใจ แต่ไฟเขียวไม่สว่างขึ้น

“...อ๋อ ฉันพูดได้แล้วนี่นะ”

น้ำตาร่วงลงมาเผาะหนึ่งหยด แล้วณัฐก็ยิ้มกว้าง

“ไม่เป็นไร ...คราวนี้ไม่เป็นไรจริง ๆ นะ”

จิ๊บ จิ๊บ ชอล์กร้องอีกครั้ง

พอออกไปที่ระเบียงทางเดิน ครูพิมพ์ชนกก็นั่งยอง ๆ รออยู่

“คุณครูครับ ที่ผมได้ร้อยคะแนนน่ะ ไม่ใช่เรื่องจริงครับ ผมซ่อนไว้ตลอดว่าอยากเจอพ่อ แต่เมื่อวานผมบอกได้แล้วครับ”

“...ขอบใจที่เล่าให้ครูฟังนะ ณัฐ”

“บางทีเพราะผมได้ฟังความลับของคุณครู ผมเลยพูดได้ด้วย”

“คะแนนไม่โกหกหรอกนะ แต่ก็บอกได้ไม่หมดทุกอย่างสินะ”

ครูยิ้มนิดหนึ่ง เช้าวันนั้นตอนเช็กอารมณ์ ครูอ่านคำถามออกเสียงทีละข้อ

*

คืนลอยกระทง ริมแม่น้ำปิงมีแสงจากกระทงมากมายไหวเอน

พ่อมาถึงเชียงใหม่ตั้งแต่เช้า ด้วยตัวสูงโย่งคอยาว พ่ออุ้มณัฐขึ้นมาอย่างง่ายดาย

“โอ้ ณัฐ! โตขึ้นเยอะเลยนะ หนักไหมเนี่ย”

“เฮ้ พ่อนั่นแหละที่ผอมลง!”

ฟ้ากับตองก็ถือกระทงใบตองที่ทุกคนช่วยกันเก็บใบมาทำ ตองหยุดยืนอยู่ก่อนถึงริมน้ำ

“อะ อึ๋ย วันนี้แม่น้ำคึกคักจังนะ กระทงก็กำลังฝึกว่ายน้ำอยู่ ข้าผู้ยิ่งใหญ่น่ะ พ่อก็ว่ายน้ำไม่เป็นเหมือนกัน!”

“ตอง ลอยด้วยกันนะ”

“...หึ ถ้าทุกคนนั่งยอง ๆ ด้วยกันก็ไม่น่ากลัวหรอก ...ก็คิดว่างั้นแหละ”

ณัฐ ฟ้า ตอง พ่อ แล้วก็คุณยาย ช่วยกันจุดเทียน ค่อย ๆ วางกระทงลงบนน้ำ แสงเล็ก ๆ ไหวระริกลอยไปตามสายน้ำ

พ่อจับมือณัฐไว้ เป็นมือที่ใหญ่และอบอุ่น

“พ่อร้องไห้เหรอ”

“มะ ไม่ได้ร้องสักหน่อย แค่คันจมูกเฉย ๆ น่า”

“คุณยายก็ร้องไห้นะ”

“นี่! นั่นมันไอน้ำข้าวซอยต่างหาก!”

ทุกคนหัวเราะลั่น ณัฐมองแสงที่ลอยไปไม่วางตา

*

ตอนขากลับ ณัฐนึกได้ว่าลืมหนังสือเรียนไว้ที่ห้องเรียน ประตูโรงเรียนยังเปิดอยู่เพื่อให้คุณครูที่กำลังเก็บของ พ่อรออยู่ที่ระเบียงทางเดิน

ณัฐเข้าไปในห้องเรียนคนเดียว แล้วชะโงกดูหลังกระดานดำ

จากรูตาข่าย ชอล์กโผล่หน้าออกมา มีรอยด่างรูปหัวใจบนหลัง หางสั้นปลายสีเทา

ข้าง ๆ นั้น มีหัวเล็ก ๆ อีกหัวโผล่ขึ้นมาดังปุ๊ก เป็นจิ้งจกตัวเล็กกว่าอีกนิด ในรูที่กว้างแค่นิ้วเดียว หัวสองหัวเบียดกันแน่น

บนหลังตัวที่เล็กกว่าก็มีรอยด่างสีน้ำตาลรูปหัวใจเหมือนกัน

〈ที่คุยกับเรามาตลอด เป็นตัวไหนกันนะ〉

ณัฐคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มกว้าง

〈ตัวไหนก็ได้ ที่นี่มีใครสักคนที่ฟังเราอย่างตั้งใจอยู่แล้วนี่นา〉

“ราตรีสวัสดิ์ ชอล์ก ขอบคุณนะ”

จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ เสียงร้องสองเสียงซ้อนกันตอบกลับมา ณัฐกำเส้นด้ายสีขาวที่ข้อมือเบา ๆ แล้ววิ่งไปที่ระเบียงทางเดินที่พ่อรออยู่

── จบบทที่ 6 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ณัฐ อินทวงศ์ป.4/2 เด็กคะแนนเต็มฟ้า บุญมีเพื่อนร่วมชั้นพวกลับตอง แก้วคำเพื่อนที่เฝ้าระวังจิ้งจกชอล์กเสียงหลังกระดานพิมพ์ชนกสายทองครูพิมพ์ครูประจำชั้นประเสริฐอินทวงศ์พ่อทำงานที่กรุงเทพฯคำพัน อินทวงศ์คุณยายของณัฐเพื่อนลับคอยเป็นกำลังใจNEWเฝ้าที่ทางเดินลอยโคมNEWตอบคำถามสุดท้ายNEWสารภาพเรื่องโกหกคะแนนเต็มNEWพ่อที่บอกได้แล้วว่าให้กลับบ้านNEWคุณยายอยู่ข้างเขาตอนโทรหาพ่อNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 7

ฝาหม้อที่ปลิวหลุด กับจิ้งจกหางยาวตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 7) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ