มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 2

อักษรเต้นระบำกับสติกเกอร์มะม่วง

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ!

ในการเช็กอารมณ์เช้าวันอังคาร แท็บเล็ตบนโต๊ะของฟ้า บุญมี ดังขึ้นลั่น บนหน้าจอเต็มไปด้วยเครื่องหมายสีแดงแจ๋ ทั้งห้องเรียนเงียบกริบ

“คุณฟ้าคะ มาข้างหน้าหน่อยค่ะ ข้อมูลบอกว่าต่อจากเมื่อวาน วันนี้ก็เป็นเครื่องหมายสีแดงอีกแล้ว”

ครูพิมพ์ชนก สายทอง กอดแท็บเล็ตสีฟ้าใสแนบอกแน่นแล้วพูด สายตาทุกคู่หันมามองฟ้า

“…ไม่มีอะไร”

ฟ้าเตะเก้าอี้ถอยแล้ววิ่งออกจากห้องเรียนไป หางม้าที่รวบสูงแกว่งไปมาแรงๆ

ตรงหัวมุมทางเดิน ตุ้บ! เธอชนเข้ากับณัฐ อินทวงศ์ ที่เช็กอารมณ์เสร็จก่อนแล้ว และกำลังถือโคมลอยที่ทำค้างไว้ไปวางบนชั้น ใบตองกับดอกดาวเรืองกระจายเกลื่อนพื้น

“โอ๊ย…ไม่เป็นไรๆ!”

ณัฐหูแดงก่ำ แล้วยิ้มกว้างให้ ฟ้าพูดอะไรไม่ออก ได้แต่วิ่งต่อไป

*

หลังเลิกเรียน ฟ้ากลับเข้ามาในห้องเรียนที่ไม่มีใครอยู่ แล้วไปซ่อนตัวในช่องว่างหลังกระดานดำ เธอกอดเข่า กัดปลายดินสอ ลึกเข้าไปข้างในมีลำโพงเก่าสีส้มรูปมะม่วงวางอยู่

“อ้าว ฟ้า เจอแล้ว”

ณัฐชะโงกหน้าเข้ามาในช่องว่าง จากลำโพงมีเสียงร้อง จิ๊ด จิ๊ด

“…หึ ไปให้พ้นเลย”

“อื้อ ไม่เป็นไรๆ ที่นี่เป็นที่ฟังเรื่องที่เธออยากเล่านะ ฉันรออยู่ตรงทางเดินนะ”

พอณัฐออกไป ไฟสีเขียวด้านบนก็สว่างวับขึ้น

“จิ๊ด จิ๊ด ที่นี่ จะเรื่องอะไรก็เป็นความลับนะจ๊ะ”

เสียงแหบกร้านเหมือนวิทยุ จิ้งจกโผล่หน้าออกมาจากรูตะแกรง

“พะ พูดได้!”

“จิ๊ด จิ๊ด แล้วๆ เป็นยังไงต่อ”

ฟ้ากำสร้อยข้อมือลูกปัดสีเขียวแน่น

“ฉันไม่ได้เหงาเพราะที่บ้านหรอกนะ ครูน่ะคิดอย่างนั้น…แต่ฉันอ่านหนังสือช้ามาก ตัวหนังสือมันเต้นระบำให้เห็น ระหว่างที่ฉันอ่านคำถามในแท็บเล็ต ทุกคนก็รออยู่ แล้วฉันก็อาย เลยรีบกดปุ่มหน้าบึ้งไปเลย…ฉันว่านะ”

“จิ๊ด จิ๊ด งั้นขอถามข้อเดียวนะ คำถามพวกนั้น เคยมีใครอ่านออกเสียงให้ฟังบ้างไหม”

“…ไม่เคย”

ฟ้าส่ายหน้าเบาๆ

*

ในตลาดกลางคืน คือตลาดที่เปิดเฉพาะตอนกลางคืน ควันพวยพุ่งขึ้นไม่ขาดสาย แม่ของฟ้า นพ้อย บุญมี กำลังปิ้งไส้กรอกบนเตาถ่าน ผมดำรวบเป็นมัดเดียวไว้ด้านหลัง ดวงตาสีดำตาเรียวเหมือนฟ้า ตัวเล็กผอมบาง พาดผ้าเช็ดตัวไว้ที่คอ เป็นคนมือไวมาก แม่ยุ่งตลอดเวลา แทบไม่ค่อยมีเวลาฟังเรื่องของฟ้า แต่ก็เป็นคนที่แอบยื่นไส้กรอกปิ้งร้อนๆ ให้หนึ่งไม้เสมอ

ข้างๆ กัน ฟ้าเปิดหนังสือภาพให้ภู บุญมี น้องชายดู ภูอายุห้าขวบ หัวกลมเกรียน ตากลมโตดำขลับ พุงกลมป่อง ซนก็ซน แต่เป็นน้องชายที่รอฟังนิทานของฟ้ามากที่สุด ฟ้าไม่อ่านตัวหนังสือ เธอดูแต่รูปแล้วแต่งเรื่องขึ้นมาเอง

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ช้างตัวหนึ่งบอกว่าอยากบินขึ้นไปบนท้องฟ้า”

“พี่ฟ้า นิทานไม่เหมือนเมื่อวานเลย!”

“ก็ไม่เป็นไรนี่ วันนี้รูปมันบอกอย่างนี้นี่นา”

“ฟ้า! นี่ของคุณยายนะ!”

ฟ้าหันไปมอง ณัฐถือชามข้าวซอยไว้สองมือ ดูเหมือนว่าแผงของคุณยายจะอยู่ถัดไปไม่ไกลในตลาดกลางคืนเดียวกัน

ณัฐย่อตัวลงนั่งข้างฟ้า แล้วจู่ๆ ก็พูดเสียงเบาลง

“คืออย่างนี้นะ คะแนนเต็มร้อยของฉัน เป็นเรื่องโกหกน่ะ เหตุผลน่ะยังบอกไม่ได้นะ”

“…ทำไมถึงมาบอกฉันล่ะ”

“ฟ้าก็มีความลับเหมือนกันไม่ใช่เหรอ เพราะงั้นเราเป็นเพื่อนลับกัน! ไม่เป็นไรๆ!”

ฟ้าหน้าแดงไปถึงหู

“หึ…ก็ได้…ฉันว่านะ”

〈พรุ่งนี้ ลองบอกดู〉

ฟ้ามองไอจากข้าวซอย แล้วตัดสินใจอย่างนั้น

*

เช้าวันพุธ พอการเช็กอารมณ์เริ่มขึ้น ฟ้าก็ถือแท็บเล็ตไปยืนตรงหน้าครูพิมพ์ชนก

“คุณครูคะ หนู…อ่านหนังสือไม่ออกค่ะ”

เสียงสั่น

“เอ่อ เอ่อ…”

ครูดันแว่นสี่เหลี่ยมขึ้นสามครั้ง แล้วก็ค่อยๆ อ่านคำถามบนหน้าจอออกเสียงทีละข้อ เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม คุยกับเพื่อนสนุกไหม ฟ้าฟังแล้วกดปุ่ม

ปิ๊ง ได้เจ็ดสิบสองคะแนน

“เจ็ดสิบสองคะแนน…ข้อมูลผิดเหรอเนี่ย”

ครูพึมพำ ที่โต๊ะด้านหลัง ณัฐชูนิ้วโป้งให้

*

หลังเลิกเรียน ทั้งสองคนมุดเข้าไปหลังกระดานดำ ลำโพงร้องแค่ จิ๊ด จิ๊ด

“พอมากัน สองคนมันก็ร้องแค่นี้ล่ะนะ”

พอณัฐดึงลำโพงออกมา ฝาครอบแบตเตอรี่ด้านหลังก็เปิดออกดังป๊าก ข้างในว่างเปล่า

“ไม่มีแบตเตอรี่ แต่พูดได้เหรอ”

“จริงด้วย…เอ๊ะ ข้างในฝามีอะไรติดอยู่”

เป็นสติกเกอร์สีซีดจาง ตัวหนังสือเต้นระบำ ฟ้าอ่านไม่ออก

“ณัฐ อ่านให้หน่อย”

“มิถุนายน ปี 2011 ถึงชั้น ป.4 ห้อง 2 มะม่วงของพวกเรา…มะม่วงที่ว่า คือมะม่วงใช่ไหม”

ถึงเวลาที่ฟ้าต้องไปช่วยงานที่ตลาดแล้ว

“ณัฐ ลองฟังคนเดียวนะ ฉันอยู่ตรงทางเดิน”

พอฟ้าออกมาที่ทางเดิน ก็ได้ยินแต่เสียงร้อง จิ๊ด จิ๊ด ดังมาจากในห้องเรียน สักพักณัฐก็เดินออกมา ตาโตเป็นไข่ห่าน

“เขาบอกว่า ฉันอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ตอนนั้นแล้วนะ”

*

เช้าวันพฤหัสบดี ก่อนระฆังเข้าเรียนจะดัง ฟ้าเดินมาแอบมองหลังกระดานดำคนเดียว

“นี่ ได้ยินไหม”

จิ๊ด จิ๊ด ไฟสีเขียวไม่สว่างขึ้น

“…เอ๊ะ”

ณัฐวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พอเห็นหน้าฟ้าก็ดูเหมือนจะเข้าใจทันที

“ฟ้า ก็เพราะเธอบอกครูได้แล้วไงล่ะ พอพูดออกมาด้วยปากตัวเองได้แล้ว ก็จะไม่ได้ยินเสียงอีกต่อไป จิ้งจกบอกอย่างนั้นแหละ”

“…อย่างนี้นี่เอง”

ฟ้ารู้สึกเหงาขึ้นมานิดหน่อย แต่ลึกๆ ในอกกลับเบากว่าเมื่อก่อน เธอจ้องลำโพงอยู่อย่างนั้นแล้วพูดว่า

“นี่ จิ้งจกน่ะ ไม่มีชีวิตอยู่ถึงสิบห้าปีหรอก ฉันเคยเห็นในรูปในหนังสือภาพสัตว์”

“งั้นคนที่อยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ปี 2011 ก็คือ…ใครล่ะ”

ณัฐกำด้ายขาวที่ข้อมือแน่น

“อีกสิบสามวันก็ถึงลอยกระทงแล้วนะ นับวันนี้ด้วย”

ลึกเข้าไปในรูตะแกรง ดวงตาสีดำเหมือนลูกปัดเม็ดเล็กๆ ส่องประกายวาบ

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ณัฐ อินทวงศ์เด็กชายคะแนนเต็มฟ้า บุญมีเด็กหญิงอ่านช้าจิ้งจกเสียงหลังกระดานพิมพ์ชนก สายทองครูที่เชื่อคะแนนคำพัน อินทวงศ์คุณยายแม่ค้าแผงลอยเพื่อนลับคนที่ให้สัญญาครูประจำชั้นNEWคุณยายNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 3

หมวกที่ปลิวไป กับชื่อที่ชื่อชอล์กตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ