มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 1

ณัฐเต็มร้อยกับเสียงหลังกระดานดำ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ตุ๊บ

เช้าวันจันทร์ ที่ห้อง ป.4/2 มีของชิ้นเล็ก ๆ หล่นลงมาจากเพดาน ตกลงบนแท็บเล็ตสีฟ้าที่คุณครูกอดอยู่แนบอก

“จิ้งจก!”

ณัฐ อินทวงศ์ร้องลั่น มันคือสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่มีอยู่ทุกบ้านในเมืองไทย

“เอ่อ เอ่อ…!”

ครูประจำชั้น พิมพ์ชนก สายทอง ดันแว่นตาทรงเหลี่ยมขึ้นสามครั้ง ทุกคนเรียกท่านว่าครูพิมพ์ ครูหลังตรงเป็นไม้บรรทัด รวบผมดำด้วยกิ๊บ ดูเย็นชานิด ๆ แต่ตอนนี้ครูตาโตกลมเลย

“ฮู้ฮู! ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง!”

ตอง แก้วคำ เด็กที่สูงที่สุดในห้อง ก้าวขายาวโย่งกระโดดขึ้นไปยืนบนโต๊ะ หมวกสีแดงที่สวมกลับหน้าเป็นหลังเลื่อนหลุดลงมา เขาเสียงดังก็จริง แต่เป็นเพื่อนที่หัวเราะให้เป็นคนแรกเสมอ

“ตอง ลงมาจากโต๊ะเดี๋ยวนี้!”

จิ้งจกกระโดดจากแท็บเล็ต วิ่งไต่ผนัง แล้วหายเข้าไปในช่องว่างหลังกระดานดำ บนหลังสีครีมอ่อนมีรอยด่างสีน้ำตาลรูปหัวใจอยู่หนึ่งจุด ส่วนปลายหางครึ่งหนึ่งเป็นสีเทาและสั้นกุด

บนโต๊ะมีใบตองกับดอกดาวเรือง วัสดุสำหรับทำกระทง ที่จะลอยในแม่น้ำวันเทศกาลลอยกระทง

ตอนนี้กำลังเช็กอารมณ์ตอนเช้าอยู่พอดี แท็บเล็ต AI ดูแลหัวใจจะให้คะแนนอารมณ์ของวันนี้ตั้งแต่ศูนย์ถึงร้อย จากใบหน้าและคำตอบของคำถามบนหน้าจอ ถ้าต่ำกว่าสี่สิบจะขึ้นเครื่องหมายสีแดง

ณัฐกดปุ่มหน้ายิ้มทุกข้อ แล้วยิ้มให้กล้อง ใบหน้าสีแทนแดดกับดวงตากลมสีน้ำตาลเข้ม หูใหญ่กางออกเป็นปีก

“จากข้อมูล วันนี้ณัฐก็ได้ร้อยคะแนนเต็มเช่นเคย ณัฐปลอดภัยดี”

ครูพิมพ์กอดแท็บเล็ตแน่นแล้วยิ้ม

“สบายมากอยู่แล้วครับ!”

ณัฐยิ้มกว้างตอบ ปากที่ฟันหน้าซี่ซ้ายบิ่นไปมุมหนึ่ง

ฟ้า บุญมี ที่นั่งแถวข้าง ๆ กำลังกัดท้ายดินสออยู่ เธอเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่สุดในห้อง ผูกหางม้าสูง หน้าม้าตัดเฉียง ๆ ด้วยฝีมือตัวเอง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น ฟ้าเหลือบมองจอแวบเดียว แล้วรีบกดปุ่มหน้าโกรธ

ปิ๊ง เครื่องหมายสีแดงขึ้น

“ฟ้า ขึ้นเครื่องหมายสีแดงอีกแล้วนะ พักเที่ยงมาหาครูหน่อย”

“…หึ ไม่เห็นเป็นไร”

ฟ้ากอดสมุดสเก็ตช์แล้วหันหน้าหนี เธอเป็นเด็กที่หงุดหงิดอยู่ตลอด แต่วาดรูปเก่งจนน่าตกใจ

*

หลังเลิกเรียน ณัฐกลับมาที่ห้องคนเดียว เขาทำดอกดาวเรืองหล่นไปหนึ่งดอก

ดอกไม้กลิ้งอยู่ใต้กระดานดำ พอย่อตัวลงไปมอง ก็เห็นลำโพงสีส้มซีดรูปมะม่วงอยู่ลึกเข้าไปในช่องว่าง ตาข่ายด้านหน้ามีรูขนาดนิ้วหนึ่งนิ้ว

“จุ๊ จุ๊ เธอน่ะ จริง ๆ แล้วไม่ได้เต็มร้อยใช่ไหม”

เสียงแหบกร้านเหมือนวิทยุ ไฟสีเขียวดวงเล็กด้านบนสว่างวาบจาง ๆ แล้วจิ้งจกที่มีรอยด่างรูปหัวใจก็โผล่หน้าออกมาจากรูตาข่าย

“ใ-ใครน่ะ จิ้งจกพูดได้เหรอ”

“จุ๊ จุ๊ ฟังให้ดีนะ คนที่ได้ยินเสียงของฉัน มีแต่เด็กที่มีเรื่องที่พูดกับใครไม่ได้เท่านั้น สำหรับคนอื่น มันเป็นแค่เสียงร้องธรรมดา ฉันคุยได้แค่ก่อนระฆังเช้าดังกับหลังเลิกเรียน ตอนที่ในห้องมีเด็กอยู่คนเดียวเท่านั้นนะ จุ๊”

“ส-สบายมากครับ! ผมไม่มีเรื่องที่พูดไม่ได้สักหน่อย”

“จุ๊ จุ๊ ความลับของเธอ ฉันจะไม่บอกใคร ถ้าเด็กคนไหนพูดความกลุ้มใจกับใครสักคนออกมาด้วยปากของตัวเองได้ เด็กคนนั้นก็จะไม่ได้ยินเสียงของฉันอีก ฉันจะถามเธอแค่คำถามเดียว ถามเลยนะ คืนวันลอยกระทง เธออยากลอยกระทงกับใคร”

“กับยาย!”

เขาตอบทันที แต่พูดต่อไม่ออก เหมือนมีอะไรติดอยู่ในลำคอ

“จุ๊ จุ๊ แล้วล่ะ แล้วล่ะ”

“…ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร! เจอกันพรุ่งนี้นะ!”

ณัฐกำดอกไม้ไว้แล้ววิ่งออกจากห้องไป

*

ที่ตลาดกลางคืน ไอน้ำของข้าวซอยลอยขึ้นมาเป็นสาย เป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวในน้ำแกงรสกะหรี่

ยายคำพัน อินทวงศ์ กำลังใช้ทัพพีใหญ่คนหม้อ ผมสั้นสีเงิน ใบหน้าเหลี่ยมที่ริ้วรอยตีนกาลึก เสียงดังและดูน่ากลัว แต่เป็นคนที่แอบใส่ไก่ชิ้นใหญ่ที่สุดลงในชามของณัฐ

“ณัฐ หิวหรือยังลูก”

“หิวจะแย่แล้ว!”

ตอนนั้นสมาร์ตโฟนในกระเป๋าก็สั่นขึ้นมา เป็นเครื่องเก่าที่พ่อให้ต่อ หน้าจอมีรอยร้าวที่มุม

“ว่าไง ณัฐ!”

หน้าของพ่อ ประเสริฐ อินทวงศ์ ปรากฏบนจอ ใส่เสื้อเชฟสีขาวที่มีคราบเปื้อน ผมดำยาวรุงรัง แก้มตอบ ดวงตากลมเหมือนณัฐหรี่ปิดไปครึ่งหนึ่งอย่างง่วงงุน พ่อทำงานอยู่ในครัวโรงแรมที่กรุงเทพฯ

“พ่อ! ตอนนี้กำลังจะกินข้าวซอยอยู่!”

“โอ้โห น่ากินสินะ เอ้อ…ปีนี้พ่อคงกลับไปลอยกระทงไม่ได้อีกแล้วล่ะ ขอโทษนะลูก”

พ่อถูจมูกซ้ำแล้วซ้ำอีก

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร! สบายมากครับ!”

ณัฐพูดเร็ว ๆ แล้วหัวเราะ พ่อทำหน้าโล่งใจ ตาเหล่ แล้วขยับหนวดขยุกขยิกให้ดู ณัฐหัวเราะคิกคัก สายก็ตัดไป

ยายไม่พูดอะไรสักคำ ผูกด้ายสายสิญจน์ฝ้ายสีขาวเส้นใหม่ให้ที่ข้อมือซ้ายของณัฐ เป็นด้ายที่ผูกเป็นของขลังที่วัด

“พ่อของแกเอง ตอนเด็ก ๆ ก็เป็นเด็กที่ไม่เคยพูดว่าเหงาเหมือนกันนะ”

ยายพึมพำเบา ๆ อยู่อีกฟากของไอน้ำ ณัฐจ้องด้ายสีขาวที่ข้อมือนิ่ง

*

เช้าวันต่อมา ในห้องเรียนก่อนระฆังเข้าเรียนดัง ยังไม่มีใครอยู่เลย พอเขาชะโงกดูหลังกระดานดำ จิ้งจกก็โผล่หน้าออกมาจากรูตาข่าย ไฟสีเขียววาบสว่างขึ้น

ณัฐประนมมือไว้หน้าอก เป็นการไหว้ คำทักทายของชาวไทย

“ผมสัญญา ก่อนคืนวันลอยกระทง ผมจะบอกพ่อว่าให้กลับมา”

เสียงเบาลงอย่างกะทันหัน คืนวันลอยกระทงคือวันอังคารที่ 24 พฤศจิกายน นับรวมวันนี้ก็เหลือทั้งหมดสิบห้าวัน

“จุ๊”

จิ้งจกร้องขึ้นครั้งเดียว

── จบบทที่ 1 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ณัฐ อินทวงศ์เด็กที่ได้เต็มร้อยเสมอจิ้งจกเสียงหลังกระดานคำพัน อินทวงศ์คุณยายแม่ค้าแผงลอยประเสริฐ อินทวงศ์พ่อทำงานที่กรุงเทพฯพิมพ์ชนก สายทองครูประจำชั้นคนที่ให้สัญญาอยู่ด้วยกันไม่กล้าบอกให้กลับบ้านคะแนนเต็มทำให้วางใจ

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 2

อักษรเต้นระบำกับสติกเกอร์มะม่วงตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ