มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
ภาพประกอบ

บทที่ 4

งอเข่า

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

“แม่จ๋า!”

พลอยวิ่งลงบันไดหินไป

“เดี๋ยวก่อน พลอย!”

มือเย็นเฉียบของ Aurel Vasilescu เอื้อมมาจะคว้าแขนเธอ แต่พลอยลอดหลุดจากมือนั้นไปได้

ตรงเชิงประตูทะเลมีขั้นบันไดแคบ ๆ ทอดลงไปอีก เปียกน้ำจนลื่นเป็นมัน เสียงเพลงลอยมาจากเบื้องล่างนั้นเอง

สุดบันไดเป็นถ้ำมืดที่เจาะเข้าไปในหิน น้ำทะเลไหลเข้ามาสูงถึงอก กระเพื่อมเอื่อย ๆ นี่คือคุกหิน

ในน้ำนั้นมีหญิงคนหนึ่งยืนอยู่

เธอสูง แขนขาผอมเป็นโครง ผิวซีดบวมเปื่อยเพราะแช่น้ำ ผมยาวถึงเอวพันกันยุ่งเป็นเกลียวเหมือนเชือก มีเปลือกหอยเล็ก ๆ ติดอยู่หลายชิ้น ผมที่เคยเป็นสีน้ำตาลแดงจางสีลงจนมีสีเทาปน ใบหน้ายาวรี หน้าผากกว้าง สันจมูกมีแผลเป็นเก่าเส้นหนึ่ง รอบดวงตาสีทองที่ลึกโบ๋มีรอยย่นลึก เธอห่มผ้าขี้ริ้วสีส้มแดงซีดจาง หางขาดไปกลางทาง เหลือยาวแค่ครึ่งเดียว

หญิงผู้นั้นหลับตา ร้องเพลงทุ้มต่ำยาวเหยียดผ่านริมฝีปากบางที่แตกแห้ง

〈ไม่รู้จักเลย〉

แม่ที่พลอยรู้จักอวบกว่านี้ และหางก็ยาวกว่านี้

ถึงอย่างนั้น ทุกครั้งที่จบท่อนหนึ่ง เสียงจะสั่นเบา ๆ สองหน

พลอยเกาะขอบหิน หุบปากแล้วฮัมเพลง เพลงกล่อมนอนที่แม่เคยร้องให้ฟังทุกคืนตอนเด็ก ๆ ตามลำดับที่ถูกต้อง

เสียงเพลงของหญิงผู้นั้นหยุดลงทันที

ดวงตาสีทองค่อย ๆ เปิดขึ้น เธอจ้องพลอยอยู่นาน แล้วเริ่มร้องทำนองเดียวกันซ้ำ ตามลำดับเดียวกัน

ไม่ผิดแน่ เป็นเสียงของแม่

“แม่…ใช่ไหมคะ…?”

“แก้วใจของแม่”

เสียงแหบต่ำ แม่แหวกน้ำเข้ามาใกล้ ใช้ปลายนิ้วที่เหี่ยวย่นแตะแก้มพลอย

“ยังมีชีวิตอยู่เหรอคะ! สิบปีเลยนะคะ แม่อยู่ที่ไหนมาคะ!”

“ที่นี่”

“ที่นี่…ทำไมถึงไม่กลับมาล่ะคะ!”

“วันที่พายุมา แม่ถูกคลื่นกลืน พอรู้ตัวอีกที ก็อยู่ในอวนของทหารลงกาแล้ว”

“แล้วก็อยู่มาตลอด…”

“ราชาอสูรบอกว่า ถ้าแม่หยุดร้องเพลง จะเผาหมู่บ้านลิงทั้งหมด”

แก้ว มะขาม มองลงไปที่น้ำมืดใต้เท้า

“แม่เลยร้อง ทุกคืน ถ้าร้องเพลงเดียวกันนั้นย้อนกลับหลัง หินตรงที่ได้ยินจะจม ทั้งสะพานทั้งเรือ”

“งั้นที่สะพานจมก็เพราะเพลงที่แม่ร้องย้อนกลับ…”

มิน่าล่ะ จังหวะทำนองถึงผิดแปลกไป ตัวเพลงเองหันหลังกลับนั่นเอง

พลอยค่อย ๆ หันกลับไปมอง บนขั้นบันไดมีเสื้อโค้ตสีไวน์ยืนอยู่

“คุณ Aurel ในถ้ำ คุณร้องเพลงของแม่ได้โดยไม่ผิดแม้แต่เสียงเดียวใช่ไหมคะ”

Aurel หมุนร่มกันแดดเล่นครั้งหนึ่ง

“ตั้งแต่เที่ยงวันที่สอง ฉันถูกสั่งให้เฝ้าคุกนี้ ที่นี่มืดแม้กลางวัน ท่านแม่ของเธอคอยฮัมเพลงที่ถูกต้องเบา ๆ ตลอดช่วงกลางวัน ท่อนที่เธอเคยเขกหัวฉันนั่นแหละ ฉันเลยรู้ว่าเจ้าของเพลงคือท่านแม่ของเธอ”

“รู้แล้วยังเงียบอยู่เหรอคะ!”

เสียงก้องสะท้อนหินอื้ออึง

“ถ้าบอก เธอก็จะกระโจนเข้ามาที่นี่ ทศกัณฐ์พูดไว้ว่า ถ้าเป็นอย่างนั้นจะจมท่านแม่ของเธอ”

“ถึงอย่างนั้นก็…ขี้โกงนะคะ!”

คนที่ตอบคือแม่

“ลิงขาวก็เคยมาที่นี่”

“…ท่านหนุมาน!?”

“เมื่อเดือนก่อน เขาเอาหอกตีกุญแจนี้หลายครั้ง แต่ไม่เปิด”

แม่ยกเท้าขวาในน้ำขึ้นเล็กน้อย ข้อเท้ามีห่วงเหล็กสวมอยู่ โซ่หนายาวไปถึงพื้นหิน ที่ตัวล็อกของห่วงมีอักษรเปล่งแสงสีเงิน เป็นหมึกแห่งจันทรา

“เขาบอกว่า จะพาลูกสาวมาให้ได้แน่ แล้วเขาจะเดิมพันกับเพลงของเด็กคนนั้น”

〈ไม่ใช่เหยื่อล่อเลยสินะ〉

สายตาเย็นชาตอนพูดเรื่องเพลง เสียงที่พูดว่า “แม่เอ็งน่ะ…” แล้วหยุดไป สายตาราวหินตอนสั่งให้ไปลงกาคืนนี้ ท่านหนุมานรู้มาตลอด

น้ำกระเพื่อมซู่ น้ำขึ้นแล้ว น้ำที่เคยอยู่ระดับอกแม่ตอนนี้ขึ้นมาถึงไหล่ ตัวล็อกจมลึกลงเรื่อย ๆ

“คุณลี่หรง! คืนที่สอง ยันต์ละลายผนึกกล่องไม่ใช่เหรอคะ! ถ้าใช้แท่นฝนหมึกกับพู่กันนั้นเขียนอักษรหมึกจันทราก็…”

ลี่หรงกระโดดลงมาจากบันไดข้างบนดังปุ๊ก ปลาย่างบนหมวกหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

“ไอ้หย่า! แท่นฝนหมึกน่ะ ฉันทำตกลงไปในแกงกะหรี่กลางห้องโถงแล้วค่ะ!”

“อะ อะไรกัน”

“แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ บนหน้าผากของฉันยังมีอักษรหมึกจันทราเหลืออยู่ค่ะ”

ลี่หรงแอ่นอก แขนยังเหยียดตรงเหมือนเดิม

“เอายันต์ไปแปะที่กุญแจ…เหรอคะ ไม่ได้นะคะ! อย่างนั้นคุณลี่หรงก็…แล้วตอนนี้มันก็อยู่ใต้น้ำแล้วด้วย!”

“ก็เลยเป็นหน้าที่ของฉันไงคะ ฉันไม่หายใจนี่คะ”

ลี่หรงยิ้มกว้าง

*

ข้างคุกหินมีหาดทรายเล็ก ๆ ลี่หรงกระโดดไปถึงที่นั่นแล้วหันกลับมา

“คุณพลอยคะ ก่อนจะดำลงไป ขอพูดนิดหนึ่งนะคะ”

“…ค่ะ!”

“ช่วยจำชื่อของฉันไว้ด้วยนะคะ ถ้าออกเรือนไป ฉันก็ต้องใช้ชื่อสกุลบ้านอื่น แต่ฉันเป็นลี่หรงแห่งตระกูลฟางตลอดไป ฟาง ลี่หรงค่ะ เป็นชื่อที่อุ่นฟุ้งเหมือนซาลาเปาไส้หมูร้อน ๆ ใช่ไหมคะ”

“ฟาง ลี่หรง…เป็นชื่อที่น่ากินที่สุดเลยค่ะ!”

“แล้วก็สัญญาเรื่องเบาะรองนั่งกับลูกอมด้วยนะคะ”

“ไม่ลืมค่ะ!”

“ไอ้หย่า ดีใจจัง งั้นฉันไปล่ะค่ะ”

ลี่หรงยืนชิดเท้าทั้งสองข้าง แล้วกระโดดตูมลงไปในน้ำของคุกหิน

พลอยชะโงกมองน้ำจากขอบหิน ก้นน้ำมืด เห็นใบหน้าซีดเผือดเล็ก ๆ ลี่หรงจมลงไปถึงโคนโซ่ แล้วล้มตัวตรง ๆ ไปข้างหน้า หน้าผากกระแทกตัวล็อกดังโป๊ก

ที่ก้นน้ำ แสงสีเหลืองสว่างวาบแผ่ออก ฟองอากาศผุดขึ้นมาเป็นพรวน แสงค่อย ๆ เล็กลง แล้วดับไป

แม่ชักเท้ากลับทันที โซ่ไหลหลุดลงไปที่ก้นน้ำ

“หลุดแล้ว”

“แม่จ๋า!”

พลอยกระโดดลงน้ำไปกอดแม่ ร่างผอมบางสั่นอยู่ในอ้อมแขน

ซ่า

ลี่หรงกระโดดพรวดขึ้นมาข้าง ๆ ยันต์บนหน้าผากไม่มีแล้ว พอถึงหาดทราย ลี่หรงก้มมองเท้าตัวเองอย่างแปลกใจ

แล้วก็ค่อย ๆ งอเข่า

ตุบ เธอนั่งลงบนพื้นทรายอย่างเรียบร้อย

“ในที่สุด…ก็นั่งได้แล้วค่ะ”

พลอยวิ่งไปที่หาดทราย เปิดถุงเล็กที่เอว ยื่นลูกอมมะขามไปตรงปลายจมูกลี่หรง

“ยังไม่มีเบาะนะคะ!”

“กลิ่นเปรี้ยวหวาน หอมจัง…แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ คุณพลอย”

ร่างของลี่หรงค่อย ๆ เบาลง บางเหมือนกระดาษ สั่นไหวไปตามลมจากทะเล ดวงตาสีเทาขุ่นหยีลงอย่างสุขใจเป็นครั้งสุดท้าย

ลมพัดวูบหนึ่ง ลี่หรงก็หายไป

บนพื้นทรายเหลือเพียงเส้นด้ายแดงที่เคยใช้มัดเปียตกอยู่หนึ่งเส้น พลอยหยิบขึ้นมา มัดแน่นเข้ากับผมกระจุกหนึ่ง น้ำตาเอ่อจนมองอะไรไม่เห็น

*

จากบนบันไดหิน มีเสียงฝีเท้าดังสะเทือนเลื่อนลั่นใกล้เข้ามา

ใบหน้าใหญ่สีเขียวก้มตัวลอดประตูทะเลเข้ามา เหนือหน้าตรงกลางมีหน้าเล็กซ้อนกันอีกสามชั้น รวมเป็นสิบหน้า จ้องมาทางนี้พร้อมกัน ด้านหลังมีทหารถือหอกเรียงกันเป็นแถว

หน้าตรงกลางตะคอกว่าเพลงหยุดแล้ว หน้าด้านขวาโวยว่าบอกแล้วไงให้เพิ่มยาม ส่วนหน้าบนสุดร้องไห้ฮือ

นอกประตูทะเลเริ่มสว่างขึ้นรำไร ใกล้รุ่งแล้ว

Aurel เดินออกไปยืนหน้าประตูคนเดียว ยกร่มกันแดดลูกไม้สีดำขึ้นเหมือนดาบ

“คุณ Aurel ไปด้วยกันเถอะค่ะ!”

“ถ้าฟ้าสางกลางทะเล ฉันผู้งดงามคนนี้ก็จะกลายเป็นเถ้าถ่าน อีกอย่าง ถ้าไม่มีใครขวางตรงนี้ พวกเธอถูกจับได้ภายในสามก้าว”

“คุณกลายเป็นค้างคาวหนีได้ไม่ใช่เหรอคะ!?”

“ยังเหลืออีกหนึ่งครั้ง ฉันจะใช้หลังจากเห็นพวกเธอหนีรอดไปแล้ว”

“สัญญานะคะ!”

Aurel หมุนร่มกันแดดอีกครั้ง

“พลอย ฉันคิดว่าเงียบไว้ยังดีกว่าต้องเห็นน้ำตาของเธอ แต่ฉันคิดผิด ขอให้เธอกลับไปอย่างมีชีวิตพร้อมท่านแม่ นั่นคือความปรารถนาสูงสุดของฉันผู้งดงามคนนี้”

ดวงตาสีม่วงอ่อนมองพลอยตรง ๆ หัวใจเธอบีบแน่น

ใกล้ประตูมีหินที่พังลงมากลิ้งอยู่ พลอยจูงมือแม่ขึ้นไปยืนบนนั้น แนบฝ่ามือแล้วฮัมเพลง หินลอยขึ้น เลื่อนออกสู่ทะเล

เมื่อหันกลับไปมอง หอกของทหารกำลังทะลักเข้าหา Aurel เสื้อโค้ตสีไวน์ถูกแขนยี่สิบข้างของทศกัณฐ์ล้อมเข้ามา

ลมหายใจขาดห้วง หินวูบจมลง

“แต่ว่า คุณ Aurel น่ะ…!”

“ร้องเถอะ”

แม่โอบไหล่พลอย

“…ต้องสู้แล้ว!”

พลอยแก้หางออก สูดหายใจแล้วร้องอีกครั้ง พอหยุดหายใจ แม่ก็ย่อตัววางฝ่ามือบนหิน ร้องทำนองเดียวกันต่อเนื่อง หินไม่จม พลอยร้อง แม่ต่อ แม่ร้อง พลอยต่อ ตราบใดที่เพลงของสองคนสลับกันไปไม่ขาด หินก็แล่นไม่หยุด

เมื่อหันกลับไปอีกครั้ง หน้าประตูไม่เห็นร่มกันแดดแล้ว เห็นแต่แขนมากมายชูบางสิ่งขึ้นสูง ไม่มีฝูงค้างคาวบินอยู่ที่ไหนเลย

*

พวกเธอไปถึงปลายสะพานตอนพระอาทิตย์โผล่พ้นทะเล สะพานหดสั้นลงเหลือแค่หกกิโลเมตรเพราะเพลงย้อนกลับเมื่อคืน

สองแม่ลูกจับมือกันวิ่งข้ามสะพานจนถึงแหลม เหล่าทหารลิงอ้าปากค้างมองมาทางนี้

พลอยหันไปมองทางลงกา เหนือเงามืดของเกาะ แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดจ้า

“คุณ Aurel…หนีไปได้แล้วใช่ไหมคะ…?”

ราวกับตอบเสียงนั้น เสียงกึกก้องดุจฟ้าร้องดังมาจากอีกฟากของทะเล

“เหล่าวานรจงฟัง! เมื่อจันทร์ขึ้นในวันที่ห้า เราจะประกอบพิธี! เมื่อประตูปิดลง เจ้าแวมไพร์ผู้ทรยศจะถูกตากแดดยามเช้า!”

เสียงร้องไห้ของหน้าบนสุดยังดังแผ่วไกลต่อไป

อีกวันครึ่งก็จะถึงเวลาจันทร์เต็มดวงขึ้น

── จบบทที่ 4 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

พลอย มะขามยามของกองทัพลิงฟาง ลี่หรงเจียงซีที่หลับใหลแล้วแก้ว มะขามแม่ที่ถูกจับขังAurelVasilescuแวมไพร์ผู้ปล่อยสองแม่ลูกหนุมานแม่ทัพที่รู้จักแม่ของเธอทศกัณฐ์จอมมารแห่งลงกาเพื่อนผู้ช่วยแม่ด้ายแดงเป็นของฝากใจNEWพบกันอีกหลังสิบปีแม่ที่หนีไปด้วยกันคนที่เงียบไว้เป็นห่วงเขาที่ยังอยู่NEWเดิมพันกับเพลงของลูกสาวไม่ใช่ตัวล่อเลยNEWศัตรูผู้จับแม่ขังNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 5

กระโดดแล้วนะตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 5) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ