มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
ภาพประกอบ

บทที่ 5

กระโดดแล้วนะ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

หัวสีขาวขนาดใหญ่ก้มลงลึกตรงหน้าพลอย มงกุฎทองที่สวมเอียงๆ แทบจะไหลหลุดลงมา

“ขอโทษนะ ทัพพี”

เช้าวันที่สี่ ที่หน้าเตาริมแหลม เสียงของหนุมานทุ้มและสั้น

“ท่านหนุมานคะ เงยหน้าขึ้นเถอะค่ะ! มงกุฎจะตกแล้วนะคะ!”

“ตกก็ช่าง ข้ารู้ว่าแม่เอ็งยังมีชีวิตอยู่ มาตั้งแต่เมื่อเดือนก่อนแล้ว”

“ทำไมไม่บอกหนูล่ะคะ”

“ถ้าเอ็งรู้ เอ็งก็จะพุ่งเข้าลงกาทันที ถ้าถูกจับได้ แม่เอ็งก็จะถูกถ่วงทะเล อีกอย่าง ทวนของข้าก็เปิดกุญแจหมึกจันทราไม่ได้ ข้าไม่อยากให้เอ็งต้องร้องไห้สองรอบเพราะเรื่องกุญแจที่เปิดไม่ออก”

“…ที่ให้หนูเป็นยามเฝ้าสะพาน ก็ตั้งใจใช่ไหมคะ”

“ถ้าร้องเพลงบนสะพานทุกคืน เสียงเอ็งก็จะแกร่งขึ้น ทำนองของแม่เอ็ง ตอนนี้ก็เหลือแต่เอ็งคนเดียวที่ร้องได้ ข้าขอโทษที่ทำให้เอ็งคิดว่าเป็นแค่เหยื่อล่อ”

“ขี้โกงที่สุดเลยค่ะ! แต่…ขอบคุณนะคะ”

ข้างๆ กัน แก้วผู้เป็นแม่ไหล่สั่นโดยไม่มีเสียง เธอกำลังหัวเราะ

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ในที่สุดก็ยิ้มได้ซะที ไปกันเถอะ สะพานรออยู่ อีกวันครึ่งก็ถึงเวลาจันทร์เพ็ญขึ้นแล้วนะ”

*

ปลายสะพานหยุดอยู่ที่ธงหกกิโลเมตร

แม่นั่งยองลงตรงหน้ากองหิน

“เรียงเสีย”

“แต่หนู…ทำได้ทีละก้อนเองนะคะ”

“คนเดียว ก็ได้แค่ลมหายใจเดียว สองคน ลมหายใจไม่มีวันขาด”

แม่เริ่มร้อง พลอยร้องซ้อนทับ เมื่อแม่หายใจ พลอยก็ต่อให้ เพลงไม่ขาดสายสักครั้ง หินที่แตะก็ลอยขึ้นทีละก้อน หนึ่งก้อน สองก้อน ห้าก้อน หินสิบก้อนลอยเรียงเป็นแถวกลางอากาศ

“อุ๊ย หินลอยตั้งสิบก้อนเลยค่ะ!”

เหล่าทหารส่งเสียงโห่ร้อง ตกเย็นวันนั้น สะพานก็ไปถึงธงสิบกิโลเมตร

พอตกกลางคืน เหล่าปีศาจก็มาอีก แต่จากก้นทะเลไม่มีเสียงเพลงดังขึ้นมาอีกแล้ว สะพานไม่จมไปสักช่วงเดียว

“คุณหนูลิง! คืนนี้ขอลายเซ็นหน่อยเถอะ!”

“บอกแล้วไงว่าหนูเขียนหนังสือไม่สวย!”

หินที่พลอยทำให้ลอยพุ่งไปกระแทกหัวปีศาจเขาแพะดังโป๊ก หนุมานเหวี่ยงทวนกวาดขบวนผีดิบจีนกระเด็นลงทะเลทั้งแถว จนรุ่งสาง เสียงเพลงของแม่ลูกก็ไม่เคยหยุดเลย

*

เย็นวันที่ห้า หินก้อนสุดท้ายถูกวางลงบนหาดลงกาดังตุ้บ

รวมทั้งหมดสิบสองกิโลเมตร สะพานเชื่อมถึงกันแล้ว

เสียงโห่ร้องก้องสะเทือนจนพื้นดินไหว กองทัพลิงเคลื่อนข้ามสะพานเป็นระลอกเหมือนคลื่น

แต่แล้ว ดวงจันทร์กลมก็โผล่ขึ้นจากทะเล จันทร์ขึ้นแล้ว

บนยอดหอคอยที่สูงที่สุดของเมือง กระจกกลมสีทองแดงสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกาย ข้างๆ เห็นเสื้อคลุมสีไวน์ Aurel ถูกล่ามโซ่ไว้กับเสา

ที่เชิงหอคอย ทศกัณฐ์กางแขนทั้งยี่สิบออก หน้าตรงตะโกนว่า ถ้าจันทร์ขึ้นมาตรงกลางยอดหอเมื่อใด พิธีก็จะเสร็จสิ้น เราขอสาบานด้วยสิบหน้านี้ ส่วนหน้าบนสุดสะอื้นฮึกว่า เร็วๆ หน่อยเถอะ กลัวแล้วนะ

“ทัพพี ขึ้นไปข้างบน! แขนพวกนั้นข้าจัดการเอง!”

หนุมานกระโจนเข้าใส่ทศกัณฐ์

“ค่ะ!”

แม่นั่งยองลงบนหินก้อนใหญ่ที่เชิงหอคอย แล้วเอาฝ่ามือแตะ

“ขึ้นมา ไปด้วยกันสองคน”

พลอยก้าวขึ้นไปบนหิน เอาฝ่ามือแตะเช่นกัน แม่ร้อง พลอยต่อ หินลอยขึ้นเบาๆ ไต่ไปตามผนังหอคอย ทีละท่อน ทีละขั้น

ลมแรงขึ้น ห้ามมองลงข้างล่าง มองแต่ที่ที่จะไป ตามที่ลี่หรงสอนไว้

ตอนบนของหอคอยแสงจันทร์ส่องไม่ถึง มืดสนิท มองไม่เห็นว่าจะไปทางไหน

ทันใดนั้น ข้างล่างก็มีเสียงหาวดังลั่น ดวงดาวเล็กๆ หลายดวงร่วงออกมา ส่องแสงระยิบระยับลอยขึ้นมาถึงรอบตัวพลอย

“ท่านหนุมานคะ นี่มันเวลามาหาวหรือคะ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! แสงสว่างไงล่ะ ทัพพี!”

ด้วยแสงดาว พลอยมองเห็นราวระเบียงบนยอดหอคอย

อีกนิดเดียว ช่องว่างสองเมตร

เธอสูดลมหายใจเข้า พยายามจะร้อง แต่เสียงไม่ออก ร้องมาตลอดจนไม่มีลมหายใจเหลือแล้ว ข้างๆ เสียงเพลงของแม่ก็แหบพร่าแล้วหยุดไป ลมหายใจของแม่ก็หมดลงในที่สุด

หินใต้เท้าเริ่มค่อยๆ จมลง

เข่าสั่นระริก หางพันรอบเอวเจ็ดรอบ

เหมือนตอนอยู่บนหน้าผาเมื่อสิบปีก่อน เท้าแข็งทื่อเหมือนก้อนหิน

“ไปเถอะ เพชรของแม่”

แม่พูดด้วยเสียงแหบพร่า ด้ายสีแดงที่ผูกผมเป็นกระจุกปลิวไหวตามลม

〈ไม่มองลงข้างล่าง มองแต่ที่ที่จะไป เหมือนตอนตักเต้าหู้ เบามือ แต่ไม่ลังเล〉

ที่อีกฟากของระเบียง มีดวงตาสีม่วงอ่อนคู่หนึ่ง

“…ต้องลุยแล้ว!”

เธอคลายหางออก เอาเท้าสองข้างชิดกัน ถีบด้วยปลายเท้า

ร่างลอยขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน เหยียดแขนยาวออกไป ปลายนิ้วคว้าราวระเบียงได้

กระโดดได้แล้ว ด้วยขาของตัวเอง

เธอเกาะราวระเบียงไว้แน่น แล้วแอบชำเลืองมองลงไปข้างล่าง แม่กำลังร้องทีละน้อยด้วยลมหายใจสั้นๆ ค่อยๆ หย่อนหินที่กำลังจมลงมา หินแตะที่เชิงหอคอยเบาๆ

*

“ฮ่าฮ่าฮ่า…กระโดดได้แล้วนะ พลอย”

Aurel ยังถูกโซ่ล่ามอยู่ แต่กำลังหัวเราะ ที่พื้นข้างเท้า มีร่มกันแดดลูกไม้สีดำกลิ้งอยู่

“คุณ Aurel คะ เดี๋ยวหนูจัดการโซ่ให้…”

“ไม่ต้อง นี่เป็นกุญแจหมึกจันทรา ต่อให้กลายเป็นค้างคาว ก็จะถูกดึงกลับไปพร้อมโซ่ ตอนคืนนั้น ฉันก็ตั้งใจจะแปลงร่างหลังส่งพวกเธอไปแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นก็ถูกใส่โซ่นี้เสียก่อน ขอโทษที่ผิดสัญญา”

“…ที่ยังมีชีวิตอยู่ หนูให้อภัยค่ะ”

“ขอบใจ แต่ที่สำคัญกว่าคือกระจก”

กระจกอยู่บนแท่นห่างจาก Aurel แค่สองก้าว โซ่สั้นเกินไป มือของเขาเอื้อมไม่ถึง

“ห-หนูหรือคะ”

“ทุบมันซะ ถ้ากระจกแตก ทุกคนที่ถูกเรียกมา จะกลับไปยังสถานที่และยุคสมัยเดิมในพริบตา ทั้งปีศาจ ผีดิบจีน และฉันผู้งดงามคนนี้ด้วย หัวใจของเจ้าหญิงก็จะปลอดภัย”

“ถ้าทุบแล้ว คุณ Aurel ก็ต้องไปอยู่อีกสองพันกว่าปีข้างหน้า…จะไม่ได้เจอกันอีกแล้วใช่ไหมคะ”

“ถ้าไม่ทุบ หัวใจของเจ้าหญิงจะถูกขังไว้ และฉันก็จะกลายเป็นเถ้าถ่านเพราะแสงอาทิตย์ ไม่ว่าทางไหน ฉันก็อยู่ที่นี่ไม่ได้ ถ้าอย่างนั้น ฉันอยากมีชีวิตกลับไป”

ดวงจันทร์ค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้ตรงกลางยอดหอคอย

“…เข้าใจแล้วค่ะ ทุบนะคะ”

Aurel หยิบร่มขึ้นมาหมุนติ้ว

“พลอย ฉันรักเธอ”

“ห-หนูก็…รักค่ะ!”

Aurel ก้มตัวลง ริมฝีปากเย็นเฉียบแตะลงเบาๆ แค่ชั่วพริบตาเดียว

พลอยถอดหินสีขาวที่ห้อยคอออก จับปลายเชือกไว้ แล้วใช้แขนยาวๆ เหวี่ยงเป็นวงใหญ่

“นี่คือหินของแม่ค่ะ!”

หินกระแทกกลางกระจกดังโป๊ก

เปรี๊ยะ รอยร้าวแล่นไป วินาทีต่อมา กระจกก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ พร้อมเสียงดังสนั่น

แสงสีขาวแผ่ออกจากหอคอยไปทั่วเกาะ

ปีศาจเขาแพะที่วิ่งขึ้นบันไดหอคอยมา ถูกแสงห่อหุ้มหายไปพร้อมกับสัญญา กล่องสีดำใบเล็กที่อุ้มอยู่ตกลงบนพื้น ฝาเปิดออก หมึกสีเงินเปล่งประกายไหลเยิ้มออกมา

“อ๊ะ กล่องใบนั้น!”

“กล่องที่แบกมาเมื่อคืนวันที่สองสินะ ข้างในคือหมึกจันทรา หมอผีใช้มันเขียนเส้นพิธีกรรม กับกุญแจของโซ่นี่ไงล่ะ”

หญิงชุดขาวที่กรีดร้องอยู่ และขบวนผีดิบจีนที่กระโดดอยู่บนสะพาน ก็ค่อยๆ หายไปทีละคน

ที่เชิงหอคอย สิบหน้าของทศกัณฐ์อ้าปากค้างพร้อมกัน เป็นครั้งแรกที่พลอยเห็นสิบหน้ามีสีหน้าเหมือนกัน

“แตกแล้วค่ะ…!”

“เก่งมาก ทัพพี! หัวใจของเจ้าหญิง ปลอดภัยแล้ว!”

เสียงของหนุมานดังมาจากข้างล่าง

พอหันกลับไป ร่างของ Aurel ก็ถูกแสงห่อหุ้มและเริ่มจางลง โซ่ตกลงบนพื้นดังกริ๊ง

“คุณ Aurel คะ”

“อย่าร้องไห้เลย ภาพสุดท้ายของฉันผู้งดงามคนนี้ ถ้าเป็นหน้าร้องไห้ของเธอก็แย่แน่”

“งั้นหนูจะยิ้มค่ะ! แต่ขอให้สัญญากันก่อน หนูจะทำให้ได้วาดหนูลงบนจิตรกรรมฝาผนังในยุคของคุณ Aurel ให้ดูเลยค่ะ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

จากปากที่อ้ากว้าง เขี้ยวเล็กๆ สองซี่โผล่ออกมา ใบหน้าที่ดูราวกับเทพเจ้ายับย่นเหมือนเด็กน้อย

“ฉันจะรอดูนะ คู่ปรับ”

พลอยก็ยิ้มเช่นกัน

แสงระเบิดออก บนราวระเบียงไม่มีใครอยู่อีกแล้ว

*

ก่อนจันทร์ตก กองทัพของพระรามก็บุกเข้าเมือง ทศกัณฐ์ที่สูญเสียกระจกไปถูกปราบ นางสีดาได้รับการช่วยเหลือโดยปลอดภัย แม่กลับสู่หมู่บ้านลิงเป็นครั้งแรกในรอบสิบปี

ผ่านไปหนึ่งฤดู พลอยกับแม่ก็เปิดโรงเรียนสอนร้องเพลงให้หินที่แหลม ลูกลิงตัวเล็กๆ กำลังหุบปากฮัมเพลง พลอยตอนนี้ทำให้หินลอยได้สามก้อนในลมหายใจเดียวแล้ว

บนหาดลงกา เธอวางเบาะนุ่มฟูไว้หนึ่งใบ ตรงกลางมีลูกอมมะขามหนึ่งเม็ด เมื่อลมพัด กลิ่นเปรี้ยวหวานก็ลอยไปทางทะเล

เช้าวันหนึ่ง หนุมานพาช่างเขียนภาพจากวัดมา

“เขาจะวาดสงครามครั้งนี้ลงบนผนัง เล่าให้เขาฟังซะ ทัพพี”

“ค-ค่ะ! เอ่อ ช่วยวาดตรงที่เอาหินฟาดหัวแวมไพร์ด้วยนะคะ!”

เย็นวันนั้น พลอยนั่งยองลงตรงหน้าหินก้อนแรกของสะพาน ใช้สิ่วสลักตัวอักษร

ถึง Aurel กระโดดแล้วนะ พลอย

ข้างล่างนั้น ตัวเล็กๆ อีกบรรทัดหนึ่ง ฟาง ลี่หรง

*

ค่ำคืนในเมืองเมื่อสองพันกว่าปีต่อมา สว่างไสวราวกับกลางวัน

Aurel ตื่นขึ้นในห้องของตัวเอง เป็นห้องเดิมเหมือนคืนนั้นที่ถูกกระจกเรียกไป

แผ่นสีดำที่มีรอยร้าวแบตเตอรี่หมด เมื่อเสียบไฟ หน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมา

สาวลิงที่ย่นจมูกและยื่นริมฝีปากล่าง กำลังมองมาด้วยสีหน้าเปรี้ยวปี๊ด

คืนต่อมา Aurel ไปเยือนวัดเก่าแห่งหนึ่ง เขายืนอยู่หน้าจิตรกรรมฝาผนังที่เคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน

แม่ทัพลิงขาว จอมมารสิบหน้า เจ้าหญิงผู้ถูกลักพา

ข้างๆ นั้นมีภาพที่ไม่เคยมีมาก่อน สาวลิงถือทัพพี ร้องเพลงให้หิน ผมมัดเป็นกระจุกเหมือนต้นมะพร้าว และปีศาจหน้าซีดถือร่มลูกไม้ที่กำลังถูกเธอเอาหินฟาดหัว

พลอยกระโดดไป เล่าเรื่องไป และเรื่องราวก็ถูกเขียนใหม่

Aurel หมุนร่มติ้ว

“ฮ่าฮ่าฮ่า…ช่างวาดตาถึงจริงๆ นะ พลอย”

น้ำตาไหลออกจากดวงตาสีม่วงอ่อน แต่เขาก็ยังยืนหัวเราะอยู่หน้าจิตรกรรมฝาผนังเหมือนเด็กน้อย

── จบบทที่ 5 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

พลอย มะขามพ่อครัวของกองทัพลิงฟาง ลี่หรงเพื่อนที่หลับใหลแล้วแก้ว มะขามแม่ของพลอยAurelVasilescuแวมไพร์ที่กลับสู่อนาคตหนุมานแม่ทัพกองทัพลิงทศกัณฐ์จอมมารแห่งลงกาเพื่อนที่เธอสลักชื่อไว้NEWแม่ที่ร้องเพลงด้วยกันNEWใจตรงกันแล้วข้ามกาลเวลาNEWแม่ทัพที่ขอโทษNEWศัตรูที่เธอทำกระจกแตกNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📚

อ่านภาคต่อ

สะพานฮัมเพลง 2: เพลงกล่อมเด็กที่ร้องย้อนกลับ

เรื่องนี้จบแล้ว หากต้องการเขียนใหม่ในแบบที่ชอบ โปรดไปยังบทที่ต้องการเขียนใหม่

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ