
บทที่ 3
ภาพถ่ายสิบแปดเปอร์เซ็นต์
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ก้อนหินก้อนใหญ่กำลังลอยอยู่กลางอากาศ
เหล่าทหารลิงโยนหินส่งต่อกันจากไหล่หนึ่งไปอีกไหล่หนึ่ง ทหารคนสุดท้ายรับไว้ได้แล้ววางลงที่ปลายสะพานดังตึง วันนี้เป็นวันที่สามแล้ว ทหารทุกคนทำงานกันตั้งแต่เช้า สะพานต่อไปถึงธงหลักเจ็ดกิโลเมตร เหลืออีกห้ากิโลเมตร กว่าจะถึงเวลาจันทร์เพ็ญขึ้นในวันที่ห้า นับรวมวันนี้ก็เหลือเวลาแค่สามวันเท่านั้น
พลอย มะขามกำลังใช้ทัพพีไม้ไผ่คนข้าวในหม้อใบใหญ่บนเตา ข้างกันมีฟาง ลี่หรงยืนตัวตรงแหน็ว เอาจมูกไปจ่อรับไอน้ำ
“วันนี้ข้าวหอมเหมือนเกาลัดนึ่งใหม่ๆ เลยเจ้าค่ะ”
“ตามสัญญาเลยนะคะ หนูเป็นคนดมกลิ่นค่ะ!”
ตอนนั้นเองหนุมานก็เดินมา วันนี้เขาไม่ได้เอาหอกเกาหลังเล่น และไม่ได้หาวด้วย
“ทัพพี กับยัยหนูผีดิบ คืนนี้แอบเข้าลงกาไป ไปสืบดูว่าเพลงที่ทำให้สะพานจมมันมาจากไหน”
“ฮะ... ฮ้าย! หนูเหรอคะ!?”
“ข้าตัวขาวโพลนแถมใหญ่โต เด่นเกินไป พอค่ำแล้วข้าจะกระโดดพาพวกเจ้าไปส่งที่หาดหลังเกาะ ขากลับก็หาทางเอาเองละกัน”
ดวงตาเล็กๆ สีน้ำตาลแดงของเขาเย็นชาราวกับก้อนหิน
“เกาะที่เต็มไปด้วยปีศาจนะคะ!? คนครัวกับผีดิบจะไปทำอะไรได้คะ!”
“หาให้เจอว่าเพลงมาจากไหน แล้วเอากลับมาเล่าให้ข้าฟังทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ แค่นั้น”
หนุมานหันหลังให้ทันที
〈เป็นยามเฝ้าแล้วยังต้องมาเป็นเหยื่อล่ออีกเหรอ〉
ดูเหมือนจะโยนคนที่หายไปก็ไม่มีใครเดือดร้อนเข้าไปก่อน เพื่อดึงความสนใจของศัตรู คิดแล้วหางของเธอก็พันรอบเอวสองรอบ
*
ตอนเย็น ทั้งสองคนมาอยู่ที่ชายหาดตรงแหลม
“เรื่องกระโดดน่ะ ปล่อยให้ข้าเจ้าจัดการเลยเจ้าค่ะ ข้าเจ้าไม่มีหัวเข่า ก็กระโดดมาทุกคืนเลยนี่นา”
“แต่หนู... กลัวที่สูงนะคะ”
“เริ่มจากที่ต่ำก็ได้เจ้าค่ะ ชิดเท้าทั้งสองข้าง ใช้ปลายเท้าเตะทรายออกไป อย่ามองข้างล่าง มองแต่ที่ที่จะไป เหมือนตอนช้อนเต้าหู้เลยเจ้าค่ะ เบามือ แต่ไม่ลังเล”
พลอยมองแต่ที่หมาย แล้วใช้ปลายเท้าถีบตัวจากหินสูงเพียงเข่า ไปยังหินที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งเมตร
ตัวลอยขึ้นเบาหวิว แล้วก็ลงถึงพื้นนิ่มๆ
“กระโดดได้แล้วค่ะ!”
“ไอ๊หยา! เก่งมากเจ้าค่ะ!”
ทั้งสองยืนเคียงกันมองทะเล แขนเสื้อหลวมโพรกของลี่หรงปลิวพึ่บพั่บตามลม
“เสื้อตัวนั้นใหญ่เกินไปสำหรับคุณลี่หรงหรือเปล่าคะ”
“ไม่ใช่เสื้อของข้าเจ้าหรอกเจ้าค่ะ หมอผีเขาสวมให้ จริงๆ แล้วข้าเจ้าควรจะได้ใส่ชุดเจ้าสาวสีแดง”
ลี่หรงมองปลายแขนที่เหยียดตรง
“ตอนอายุสิบหก อีกสามวันจะแต่งงาน ข้าเจ้าก็ตายเพราะโรคเสียก่อน ในพิธีแต่งงาน เจ้าสาวต้องงอเข่านั่งให้เรียบร้อย แล้วยกน้ำชาถวาย ข้าเจ้าอยากงอเข่านั่งสักครั้งหนึ่งเหลือเกินเจ้าค่ะ”
พลอยหยิบถุงเล็กๆ ใส่ลูกอมมะขามออกมา แล้วเขย่าให้อยู่ตรงปลายจมูกของลี่หรง
“ถ้านั่งได้แล้ว หนูจะหาเบาะที่นุ่มที่สุดมาให้ค่ะ ลูกอมก็จะให้ด้วย ได้แค่กลิ่นก็เถอะค่ะ!”
“กลิ่นเปรี้ยวหวานน่าดมจังเลย สัญญานะเจ้าคะ”
ลี่หรงหยีดวงตาเรียวเล็กสีเทาอย่างมีความสุข
*
ปราสาทของลงกามีหลังคาทองซ้อนกันหลายสิบชั้น
ในท้องพระโรงใหญ่ มีงานเลี้ยงของเหล่าปีศาจจากทั่วโลก ปีศาจเขาแพะกำลังเอาสัญญามายัดใส่มือผีโปร่งใส ผู้หญิงชุดขาวส่งเสียงกรี๊ดแหลมตามจังหวะกลอง ขบวนผีดิบพุ่งชนโต๊ะอาหาร ปลาเผากับผลไม้ลอยว่อนกลางอากาศ
พลอยคลุมผ้าดำทับหัว ซ่อนผมที่เหมือนต้นมะพร้าวไว้ ถือจานผลไม้แกล้งทำเป็นคนเสิร์ฟ เดินเลียบตามเงาเสา ส่วนลี่หรงแอบปะปนอยู่ท้ายขบวนแล้วกระโดดตามไป
บนบัลลังก์ลึกเข้าไปในท้องพระโรง มีทศกัณฐ์ราชาปีศาจนั่งอยู่
สูงสี่เมตร เป็นยักษ์ผิวสีเขียว เหนือใบหน้าใหญ่ด้านหน้า มีใบหน้าเล็กๆ ซ้อนกันสามชั้น รวมเป็นสิบหน้า ทุกหน้าตาแดงก่ำ มีเขี้ยวใหญ่ สวมมงกุฎทองสูง ห่มอาภรณ์สีแดงปักทอง มีแขนทั้งหมดยี่สิบข้าง ข้างหนึ่งโอบกระจกทองแดงกลมไว้
〈นั่นคือกระจกทศทิศ〉
ขาสั่นไปหมด กลัวจับใจ
“สะพานของพวกลิงต่อมาถึงเจ็ดกิโลเมตรแล้วนะเว้ย! ข้าสาบานด้วยสิบหน้าของข้า จะไม่ยอมเด็ดขาด!”
พอหน้าด้านหน้าตะคอก หน้าทางขวาก็เถียงกลับว่าก็จมมันทุกคืนอยู่แล้วไม่ใช่รึ หน้าทางซ้ายบ่นว่าตอนกลางวันก็มาต่อใหม่อีก ส่วนหน้าเล็กบนสุดก็ร้องไห้ฮือขึ้นมา
“...เหมือนเด็กทะเลาะกันเลยค่ะ”
“น้องๆ ของข้าเจ้าก็เป็นอย่างนั้นเหมือนกันเจ้าค่ะ”
“คุณลี่หรงมีน้องชายด้วยเหรอคะ!”
ยังไม่ทันที่ลี่หรงจะตอบ ปีศาจเขาแพะก็สูดจมูกฟุดฟิดแล้วหันมาทางนี้
“กลิ่นนี้... มะขามกับเครื่องเทศ ยัยหนูลิงเมื่อคืนนี้นี่!?”
“ค... คนละคนค่ะ!”
“ไอ๊หยา! ข้าเจ้าเข่าลื่นเสียแล้วเจ้าค่ะ!”
ลี่หรงจงใจกระโดดไปชนโต๊ะอาหาร แกงจานใหญ่สาดใส่หัวปีศาจเต็มๆ ทั่วทั้งท้องพระโรงโกลาหลวุ่นวาย
ทันใดนั้น มือเย็นเฉียบของใครบางคนก็คว้าข้อมือพลอยไว้
“กรี๊ด”
ถูกกระชากเข้าไปหลังม่านหนาเตอะ
*
เป็นห้องที่มืดสนิท ทุกหน้าต่างถูกขึงด้วยผ้าสีดำ
“เงียบหน่อย ในห้องของข้าผู้งดงาม ห้ามกรีดร้องนะ”
“อ... เอาเรลซัง!? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คะ...”
“ก็นี่มันห้องของข้านี่นา คืนนี้ข้าไม่ไปที่สะพาน พักผ่อนอยู่ เพราะใครบางคนทำให้หน้าข้าเกิดฝ้าสามจุด”
รอยแผลไหม้ที่แก้มจางลงมากแล้ว
“ไปขอโทษคนที่เป็นมาตั้งแต่เกิดเถอะค่ะ!”
“ฮ่าๆๆ ดูท่าจะสบายดีนะ ยัยลิงน้อย”
“ไม่ใช่ยัยลิงน้อยค่ะ! หนูมีชื่อว่าพลอย มะขามค่ะ!”
“อ้อ ต้องขออภัย”
เอาเรลหมุนร่มกันแดดไปรอบหนึ่ง
“ข้ามีของจะให้เจ้าดู”
เขาหยิบแผ่นสีดำแผ่นนั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอก ด้านหน้าสว่างขึ้น แล้วมีภาพปรากฏ
เป็นเมืองที่สว่างราวกับกลางวันทั้งที่เป็นเวลากลางคืน ตึกสูงเรียวยาวจนเหมือนจะแตะท้องฟ้าเรียงรายอยู่หลายสิบหลัง หน้าต่างทุกบานมีแสงไฟ บนถนนมีกล่องเรืองแสงไหลเป็นสายเหมือนแม่น้ำ เมื่อเอาเรลใช้นิ้วลูบหน้าจอ ภาพก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ลานกว้างที่เต็มไปด้วยผู้คน ป้ายที่เป็นตัวอักษรเรืองแสง
“นี่คือแดนของเทพองค์ไหนคะ... เป็นแค่ภาพแท้ๆ แต่เหมือนของจริงเลย!”
“เรียกว่า ‘ภาพถ่าย’ จับสิ่งที่เห็นมาขังไว้ทั้งอย่างนั้น นี่คือเมืองที่ข้าเคยอยู่”
เอาเรลเงยหน้าขึ้นจากภาพ
“ยัยลิงน้อย ข้ามาจากยุคที่ห่างจากนี้ไปอีกกว่าสองพันปี กระจกของทศกัณฐ์เรียกข้ามา กระจกนั่นเรียกสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์มาได้จากทุกแผ่นดิน ทุกยุคสมัย”
“ส... สองพันปี... ข้างหน้า...?”
“ใช่ ในยุคนั้นข้าเป็นแวมไพร์ที่มีชีวิตมาสามร้อยปี แบตเตอรี่หรือครีมกันแดดน่ะ ที่นั่นเป็นของธรรมดา”
พลอยอ้าปากค้าง ยันต์ที่เรืองแสงได้ คำที่ไม่เคยได้ยิน ทั้งหมดเป็นของจากยุคที่อยู่ไกลออกไปข้างหน้านั่นเอง
“ในยุคของข้า เรื่องราวของสงครามครั้งนี้ก็ยังเหลืออยู่ ทั้งแม่ทัพลิงสีขาว ราชาปีศาจสิบหน้า และพระนางสีดาที่ถูกลักพาตัวไป เรียงรายอยู่บนฝาผนังวัดเป็นจิตรกรรม ข้าเคยดูมาหลายครั้งแล้ว”
“งั้น... งั้นหนูก็ถูกวาดไว้ด้วยหรือเปล่าคะ!?”
“...ไม่มี ลิงสาวที่ชื่อพลอยไม่ปรากฏอยู่ที่ไหนเลย”
ข้างในอกเย็นวาบลงมา
“...ก็ต้องอย่างนั้นอยู่แล้วค่ะ ยังไงหนูก็เป็นแค่ลิงถือทัพพีนี่นา”
“แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง ที่ข้าไปทำลายสะพานน่ะ เป็นข้อแลกเปลี่ยนกับทศกัณฐ์ ถ้าทำให้สะพานพังได้ คืนจันทร์เพ็ญ พอเสร็จพิธีเขาจะใช้กระจกส่งข้ากลับไปยังยุคเดิมด้วย พอพิธีจบ ประตูกระจกก็จะปิด ถ้าเป็นอย่างนั้นก็กลับไม่ได้อีกตลอดไป”
“เพื่อให้คุณเอาเรลกลับบ้านได้ สะพานต้องหายไปงั้นเหรอคะ”
“ก็ต้องเป็นอย่างนั้นแหละ”
พลอยกำหินสีขาวไว้แน่น ถ้าไม่มีสะพาน หัวใจของเจ้าหญิงจะถูกขังอยู่ในกระจก ถ้ามีสะพาน คนตรงหน้าก็จะกลับบ้านไม่ได้
เอาเรลหมุนร่มกันแดดอีกรอบหนึ่ง
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกไว้ ที่ชื่อของเจ้าไม่มี ก็เพราะคนที่เขียนเรื่องราวนี้ไม่มีตาหาความจริง... พลอย”
“เ... เมื่อกี้ เรียกชื่อหนู...”
“ชื่อของคู่ปรับ ได้ยินครั้งเดียวก็ไม่ลืมหรอก”
ดวงตาสีม่วงอ่อนอยู่ใกล้เหลือเกิน ท่ามกลางความมืด มีแต่ตรงนั้นที่ดูเรืองแสง ลมหายใจหยุดชะงัก ใบหน้าสองใบหน้าค่อยๆ เข้าใกล้กัน
ฮือออออ!
เสียงร้องไห้มหึมาดังมาจากอีกฟากหนึ่งของกำแพง นั่นคือหน้าบนสุดของทศกัณฐ์
พลอยผงะถอยออกไป หางพันรอบเอวหกรอบ
“ม... ไม่ใช่นะคะ! เมื่อกี้น่ะ ไม่นับค่ะ!”
“ฮ่าๆๆ แม้แต่วิธีขัดจังหวะ ยังต้องใช้ถึงสิบคนช่วยกัน ถ้าอย่างนั้นก็ขอถ่ายสักรูปเป็นที่ระลึกแทนแล้วกัน”
เอาเรลหันแผ่นสีดำมาทางพลอย แสงสีขาวแวบขึ้นดังแชะ
แสงจ้าจนเธอหลับตาปี๋ ครั้นค่อยๆ ชะโงกดูแผ่นนั้น ก็เห็นจมูกย่น ริมฝีปากล่างอวบอิ่มยื่นออกมา พลอยในแผ่นนั้นทำหน้าเหมือนเด็กที่เพิ่งกัดผลไม้เปรี้ยว
“ลบไปเลยนะคะ! หน้าตลกมากเลย!”
“ไม่ล่ะ หน้าสวยดี”
ที่มุมแผ่น มีตัวเลขเล็กๆ เรืองแสงอยู่ เหลือสิบแปดเปอร์เซ็นต์
“ยันต์แผ่นนี้ก็เริ่มง่วงเต็มทีแล้วเหมือนกัน”
ตอนนั้นเอง มีเสียงทหารดังมาจากทางเดิน ได้กลิ่นลิงนะ ตามหาให้ทั่ว
“หนีไปทางประตูทะเลเสีย ข้าจะนำทางให้”
*
ทั้งสองวิ่งไปตามทางเดินมืด พอเลี้ยวโค้ง ลี่หรงก็กระโดดตุ๊บๆ เข้ามา บนหมวกมีปลาเผาวางอยู่หนึ่งตัว
“ไอ๊หยา! คุณพลอย ปลอดภัยดีนะเจ้าคะ!”
“คุณลี่หรงต่างหากค่ะ! ปลาอยู่บนหัวแน่ะ!”
“ของฝากเจ้าค่ะ!”
เสียงฝีเท้าจำนวนมากไล่ตามมาข้างหลัง เอาเรลใช้ร่มกันแดดชี้ไปข้างหน้า ทั้งสามวิ่งลงบันไดหินยาว ใต้ปราสาทมีประตูหินใหญ่จมอยู่ในทะเลครึ่งหนึ่ง น้ำสีดำเลียขั้นบันไดดังแผ่วๆ
ทันใดนั้น เสียงเพลงก็ลอยมาจากก้นน้ำใต้เท้า
ชัดเจนกว่าที่ผ่านมามาก เป็นเสียงทุ้มต่ำ ลากยาว และแหบพร่า ขั้นบันไดหินใต้เท้าสั่นสะท้านพรึบ
พลอยสูดลมหายใจเข้า
ทำนองยังคงต่างออกไปบางส่วน แต่ทุกครั้งที่จบวรรค เสียงจะสั่นเบาๆ สองหน นั่นคือการสั่นเสียงที่แม่ทำให้เฉพาะพลอยเวลาร้องเพลงกล่อมเด็ก
“แม่...?”
── จบบทที่ 3 ──
