
บทที่ 2
ยันต์แห่งมิตรภาพ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“ไม่ไหวค่ะ! สูงเกินไปแล้วค่ะ!”
พลอย มะขามเกาะอยู่บนยอดโขดหินที่ยื่นออกไปในแหลม สูงราวสิบเมตร ถึงโขดหินก้อนข้างๆ ก็ยังมีช่องว่างห่างออกไปสามเมตร ข้างล่างนั้นคลื่นสีขาวซัดเข้าใส่โขดหินจนแตกกระจาย
“กระโดดสิ ยายทัพพี! ลิงตระกูลเราจะกระโดดไม่ได้ได้ยังไงวะ!”
หนุมานยืนอยู่บนโขดหินอีกก้อน แกว่งตรีศูลไปมา
วันนี้เป็นวันที่สองแล้ว และตอนนี้เป็นเวลาเที่ยง ทางทะเลมีเหล่าทหารลิงช่วยกันขนก้อนหินใหญ่ไปไม่ขาดสาย สะพานต่อออกไปตั้งแต่เช้าด้วยความพยายามของทุกคน จนยาวถึงธงที่ห้ากิโลเมตรแล้ว ที่เหลืออีกเจ็ดกิโลเมตร
“ยังไงหนูก็เป็นลิงทัพพีอยู่แล้วค่ะ การกระโดดเป็นหน้าที่ของทหารต่างหากค่ะ”
“ถ้าคนเฝ้ายามกลางคืนพลัดตกจากสะพานล่ะ ถ้ากระโดดได้ก็รอด ถ้ากระโดดไม่ได้ก็จม แค่นั้นเอง”
หางของพลอยพันรอบเอวไปสี่รอบ เธอพยายามก้าวไปข้างหน้า แต่เข่าสั่นระรัวจนขยับต่อไม่ได้
“...ไม่ไหวจริงๆ ค่ะ”
หนุมานกระโดดตึงเดียวมาลงบนโขดหินฝั่งนี้ แล้วนั่งลงข้างพลอยอย่างหนักแน่น
“ดูท่าจะมีเรื่องอะไรนะ”
พลอยกำก้อนหินสีขาวที่ห้อยอยู่ที่คอ
“เมื่อสิบปีก่อน วันที่พายุมา หนูอยู่ที่แหลมนี้ค่ะ แม่ตกลงไปในทะเลใต้หน้าผา แล้วยื่นมือมาทางหนูท่ามกลางคลื่นค่ะ”
“แล้วไงต่อ”
“ถ้ากระโดดลงจากหน้าผา หนูอาจเอื้อมไปถึงก็ได้ค่ะ แต่หนูกลับทำได้แค่ยืนมองอยู่เฉยๆ ขาแข็งเป็นหินขยับไม่ได้เลย แม่จมหายไป แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลยค่ะ”
หนุมานไม่หัวเราะ ได้แต่จ้องทะเลด้วยดวงตาเล็กๆ สีน้ำตาลแดง
“ยายทัพพี ที่จริงแล้วนะ แม่เอ็งน่ะ...”
พูดแค่นั้นก็หุบปากไป
“แม่หนูทำไมเหรอคะ”
“...เปล่า แค่อยากบอกว่าแม่เอ็งเป็นนักร้องที่ร้องเพราะมากน่ะ ฮ่าๆๆ!”
เสียงหัวเราะนั้นสั้นกว่าปกติ
*
คืนนั้นเหล่าปีศาจก็มาอีก
ขบวนผีดิบกระโดดโหยงเหยง ปีศาจเขาแพะแกว่งกระดาษไปมา ผู้หญิงชุดขาวลอยหวือผ่านไปพร้อมเสียงกรีดร้อง พลอยยืนถือทัพพีไม้ไผ่อยู่ข้างกองไฟ
〈ยามเฝ้าสะพานแต่อาวุธเป็นทัพพีเนี่ยนะ...〉
“ไอ๊ย่า! คุณพลอย หลบเร็วเจ้าค่ะ!”
มีตัวหนึ่งกระโจนออกมาจากขบวน ผมเปียหนา เกลียวไหมสีแดง ฟาง ลี่หรงนั่นเอง
“คุณลี่หรง!?”
“ร่างกายมันขยับเองเจ้าค่ะ! ขออภัยด้วยนะเจ้าคะ!”
แขนที่เหยียดตรงกระแทกก้อนหินริมสะพานเข้าเต็มแรง หินเอียงโยกเยก บนหน้าผากของลี่หรงมียันต์ติดอยู่ มีตัวอักษรสีเงินเรืองรองจางๆ เขียนว่า “ทำลายสะพาน”
“คุณบอกว่าจะไม่ลืมบุญคุณไม่ใช่เหรอคะ!”
“ไม่ลืมเจ้าค่ะ! แต่ฝืนยันต์ไม่ได้จริงๆ เหมือนซาลาเปาที่หนีออกจากซึ้งนึ่งไม่ได้เลยเจ้าค่ะ!”
ทันใดนั้นคลื่นลูกใหญ่ก็ซัดเข้าใส่สะพาน ละอองน้ำสาดใส่ทั้งสองคนเสียงดังซ่า
ตัวอักษรบนยันต์ค่อยๆ เลือนเป็นรอย ลี่หรงหยุดนิ่งสนิท
“อ้าว? ตัวหนังสือเลือนไปแล้ว ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรเลยเจ้าค่ะ”
“พอเลือนแล้วก็หยุดเหรอคะ”
“ใช่เจ้าค่ะ ท่านหมอผีเลยให้แท่นฝนหมึกกับพู่กันติดตัวไว้ อยู่ในแขนเสื้อขวาเจ้าค่ะ เป็นหมึกแห่งจันทราด้วยนะเจ้าคะ”
พลอยนึกขึ้นได้ทันที
“ขอโทษนะคะ!”
เธอล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ ก็พบแท่นฝนหมึกเล็กๆ กับพู่กันเส้นเรียว หมึกในแท่นเรืองแสงสีเงินจางๆ
“ไอ๊ย่า! จะทำอะไรเจ้าคะเนี่ย!?”
“เขียนทับค่ะ! หนูลายมือไม่สวยนะคะ!”
เธอลากพู่กันทับตัวอักษรที่เลอะเลือน มือสั่นจนเส้นคดไปคดมา แต่ก็เขียนคำว่า “เพื่อน” ได้สำเร็จจนได้
พอเขียนเสร็จ ดวงตาเรียวเล็กของลี่หรงก็กะพริบปริบๆ
“...โอ๊ะ ข้าน้อยกลายเป็นเพื่อนของคุณพลอยไปเสียแล้วเจ้าค่ะ”
*
ยามเที่ยงคืน ความวุ่นวายก็สงบลงเล็กน้อย
พลอยกำลังหุงข้าวอยู่ที่เตาตรงโคนสะพาน เพื่อให้ทหารที่เข้าเวรกลางคืนได้กิน ลี่หรงยืนตัวตรงอยู่หน้าเตา เพราะเข่างอไม่ได้ จึงนั่งไม่ได้
“อา หอมจังเลยเจ้าค่ะ... ข้าวสวยร้อนๆ กลิ่นเหมือนได้กินก้อนเมฆเลยนะเจ้าคะ”
“กินไม่ได้เหรอคะ”
“ก็ตายไปแล้วนี่เจ้าคะ ได้กลิ่นอย่างเดียวก็อิ่มแล้วเจ้าค่ะ”
ลี่หรงหรี่ตาอย่างเคลิบเคลิ้ม ยันต์บนหน้าผากพลิ้วไหวเบาๆ ตามไอน้ำ
“ให้หนูแกะยันต์นั่นออกให้ไหมคะ ตอนนี้ไม่ต้องทำตามคำสั่งใครแล้วนี่คะ”
“ถ้ายันต์นี้ถูกเผา ข้าน้อยก็จะได้หลับใหลเสียที แต่แขนข้าน้อยงอไม่ได้ เลยแกะเองไม่ได้เจ้าค่ะ”
ลี่หรงมองแขนตัวเองที่เหยียดตรงไปข้างหน้า
“อย่าเพิ่งแกะออกนะเจ้าคะ ข้าน้อยอยากเล่นกับคุณพลอยอีกเจ้าค่ะ”
หัวใจของพลอยบีบแน่นขึ้นมา
“งั้นคุณเป็นฝ่ายดมกลิ่นนะคะ พรุ่งนี้หนูก็จะหุงอีกค่ะ”
“ไอ๊ย่า! สัญญาแล้วนะเจ้าคะ!”
ทันใดนั้น เงาสีแดงก็แอบย่องผ่านข้างเตาไปเงียบๆ ปีศาจเขาแพะนั่นเอง มันกอดกล่องดำใบเล็กไว้ รอยแยกที่ฝาถูกทาปิดแน่นด้วยหมึก มีอักษรสีเงินเรืองแสงอยู่
“อ๊ะ นี่! หยุดนะ!”
พอพลอยตะโกน ลี่หรงก็กระโดดไปยืนขวางหน้าปีศาจ ขณะที่ชนกัน ยันต์บนหน้าผากของเธอก็แปะเข้ากับผนึกของกล่องพอดี
ฉ่า!
หมึกบนผนึกมีไอน้ำพวยพุ่งแล้วละลายไปครึ่งหนึ่ง ขอบยันต์ก็ไหม้เกรียมเป็นรอย
“ร้อนเจ้าค่ะ! เสียงเหมือนเอาขนมเผาไปวางบนตะแกรงเลยเจ้าค่ะ!”
ลี่หรงรีบกระโดดถอยหนี ปีศาจกอดกล่องใหม่แล้ววิ่งไปตามสะพานข้างหน้า
“คุณลี่หรง เฝ้าข้าวอยู่ตรงนี้นะคะ!”
พลอยวิ่งตามปีศาจไปบนสะพาน
*
เลยธงกิโลเมตรที่ห้าไป ปีศาจกางปีกบินหนีไปทางลงกา
แทนที่จะเป็นปีศาจ ฝูงค้างคาวกลับบินลงมา ฝูงนั้นคลายตัวออก เผยให้เห็นเสื้อคลุมสีไวน์
“สวัสดียามค่ำ น้องลิง ตามสัญญา ข้ามารับสะพานแล้วนะ”
“ไม่ให้ค่ะ! คืนนี้หนูเป็นยามเฝ้าสะพานนะคะ!”
“ฮะฮะฮ่า เจ้าจะเอาทัพพีมาสู้กับข้าผู้งดงามนี้หรือ”
“อย่ามาดูถูกทัพพีนะคะ! โจ๊กร้อนๆ ก็ใช้อันนี้แหละคนค่ะ!”
ในตอนนั้นเอง เสียงเพลงทุ้มต่ำก็ดังมาจากก้นทะเลอีกครั้ง
ก้อนหินใต้เท้าสั่นสะท้าน หินเริ่มจมลงเป็นทอดๆ จากปลายสะพานมาทางฝั่ง พื้นที่พลอยยืนเอียงกระเท่เร่ ร่างของเธอถูกเหวี่ยงลอยกลางอากาศ
ทะเลมืดสนิทพุ่งเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
〈ตกแล้ว〉
ชั่วพริบตา ลมสีดำก็โอบพลอยไว้ ค้างคาวหลายร้อยตัวช่วยกันคว้าแขน เสื้อผ้า และหางของเธอ แล้วยกขึ้นไป ฝูงนั้นวางพลอยลงบนก้อนหินก้อนหนึ่งที่กำลังจะจม
พลอยเอามือแนบลงไปแล้วฮัมเพลงทันที ก้อนหินหยุดนิ่งอยู่บนผิวคลื่น ฝูงค้างคาวคลายตัวออก แล้ว Aurel Vasilescu ก็ลงมายืนข้างๆ
เมื่อเสียงเพลงหยุดลง สะพานก็หดสั้นลงเหลือแค่ธงสี่กิโลเมตร ก้อนหินของทั้งสองคนอยู่โดดเดี่ยวห่างออกไปอีกหนึ่งกิโลเมตร ถึงฝั่งยังมีระยะห้ากิโลเมตร
เธอร้องเพลงได้แค่ลมหายใจเดียว ทุกครั้งที่สูดลมหายใจสั้นๆ ก้อนหินก็จมวูบลง คลื่นกระเซ็นมาโดนหลังมือของ Aurel Vasilescu
“โอ๊ย ร้อน!”
หลังมือของเขาแดงเปื่อยไปหมด
“เจ็บเหรอคะ!?”
“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ถูกกับน้ำทะเล มือของข้าผู้งดงามเสียหมดแล้ว”
“ทำไมคุณไม่แปลงเป็นค้างคาวบินกลับไปล่ะคะ”
Aurel Vasilescu หมุนร่มกันแดดไปรอบหนึ่ง
“แปลงเป็นค้างคาวได้แค่คืนละสองครั้งน่ะ ขามาครั้งหนึ่ง ขากลับอีกครั้ง เมื่อครู่เป็นของขากลับแล้ว ข้าทนมองเจ้าตกลงไปไม่ได้”
ท้องฟ้าด้านตะวันออกเริ่มสว่างขึ้น
“ถ้าฟ้าสางแล้วจะเป็นยังไงคะ”
“กลายเป็นเถ้าถ่าน และไม่มีวันกลับมาอีก”
ถึงฝั่งยังอีกห้ากิโลเมตร ยังไงก็ไม่ทัน พอมองไปรอบๆ ก็เห็นโขดหินใหญ่สีดำยื่นออกมาห่างไปราวสามร้อยเมตร ที่โคนมีโพรงเปิดกว้างอยู่
“ถ้ำค่ะ!”
ขยับได้ทีละก้อนเท่านั้น และได้เพียงเท่าความยาวของหนึ่งลมหายใจ พลอยหลับตาแล้วคลายหางออก
“ต้องสู้แล้ว!”
เธอเอามือแตะหินแล้วร้องทำนองของแม่ ก้อนหินเริ่มไถลไปบนคลื่น หายใจ จมวูบ Aurel Vasilescu เกาะไหล่พลอยแล้วเขย่งปลายเท้า ร้องอีก หินลอย ไถลไป
พอมาได้ครึ่งทาง ขอบของพระอาทิตย์ก็โผล่พ้นขอบฟ้า
“โอ้ ลืมเอาครีมกันแดดมาเสียได้”
“อะไรคะนั่น!”
Aurel Vasilescu กางร่มกันแดดออก แต่ลูกไม้เต็มไปด้วยรู จุดแสงตกลงบนแก้มซีดขาว มีควันบางๆ ลอยขึ้นมาดังฉู่
พลอยจับชายโจงกระเบนของตัวเอง ซึ่งเป็นผ้าผืนยาวที่นุ่งพันไว้ เธอแก้ผ้าชั้นนอกสุดออกหนึ่งรอบ แล้วกางออกกว้างด้วยแขนที่ยาว ผ้าสีครามคลุมตั้งแต่หัวจรดไหล่ของ Aurel Vasilescu มิด บังแสงอาทิตย์ยามเช้าไว้
มือหนึ่งกดผ้า อีกมือแตะหิน แล้วร้อง หายใจ ร้อง
ตอนที่ไถลเข้าสู่ความมืดของถ้ำ ลมหายใจของพลอยก็หมดจนเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่โน้ตเดียว
*
ส่วนลึกของถ้ำมืดและเย็นเยียบ
Aurel Vasilescu ปลดผ้าออก แล้วนั่งพิงโขดหิน บนแก้มมีรอยไหม้เล็กๆ เหลืออยู่สามจุด
“...เจ็บไหมคะ”
“รู้สึกเหมือนใบหน้าของข้าผู้งดงามมีกระขึ้นมาเลย”
“กระของหนูเป็นมาแต่กำเนิดนะคะ!”
Aurel Vasilescu หัวเราะคิกแล้วเริ่มฮัมเพลงเบาๆ
พลอยหยุดหายใจ นั่นคือเพลงของแม่ ไม่มีผิดแม้แต่โน้ตเดียว เพลงจากก้นทะเลนั้นมีบางตอนเพี้ยนไป แต่เพลงนี้ไม่เพี้ยนเลย เป็นทำนองเดียวกับที่แม่เคยร้องให้ฟังข้างหมอนทุกคืนไม่ผิดเพี้ยน
“เพลงนั้น คุณไปจำมาจากไหนคะ”
Aurel Vasilescu เกือบจะหมุนร่มอีกครั้งแต่หยุดกลางคัน
“เป็นเพลงบ้านเกิดของข้าน่ะ”
“บ้านเกิดคุณอยู่ที่ไหนคะ!”
“ไกลแสนไกลเลย ราตรีสวัสดิ์ น้องลิง สิ่งมีชีวิตแห่งราตรีน่ะ กลางวันก็ง่วงเป็นธรรมดา”
แล้วเขาก็หลับตาลง ดูยังไงก็เป็นแค่แกล้งหลับ
*
พอสายแล้ว เงาสีขาวก็ลงมายืนบนโขดหินใหญ่
“ยายทัพพี! ยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า!”
หนุมานชะโงกมองเข้าไปในถ้ำ เห็น Aurel Vasilescu หลับตาอยู่ในที่มืด ดวงตาเล็กๆ เย็นชาลงเหมือนหิน
“เอ็งปกป้องไอ้ผีดูดเลือดนั่นจากแสงแดดเรอะ”
“ก็เขาช่วยหนูไว้นี่คะ!”
“ยายทัพพี”
เสียงต่ำและสั้น
“ถ้าไปหลงรักผีดูดเลือด ระวังหางจะโดนเผานะ”
“ห-หลงรักที่ไหนกันคะ!”
หางพันรอบเอวห้ารอบ
“ฮ่าๆๆ! ถ้างั้นก็ดี สะพานถอยกลับมาเหลือสี่กิโลเมตรแล้ว สาวผีดิบน้อยรออยู่หน้าเตา อีกสามวันก็ถึงพระจันทร์เต็มดวงขึ้นแล้ว”
พลอยถูกหนุมานอุ้มไว้ในแขน แล้วหันกลับไปมองถ้ำ
เพลงของผู้ขับขานศิลา ทำนองจะต่างกันไปตามผู้ร้อง ทำนองของพลอยเป็นสิ่งที่เรียนมาจากแม่ตั้งแต่เล็ก สำเนียงทำนองนั้น คนที่รู้จักก็มีแค่แม่กับพลอยที่เรียนจากแม่เท่านั้น ไม่มีทางเป็นเพลงจากแดนตะวันตกอันไกลโพ้นได้
〈โกหก เขาโกหกหนู〉
ถ้าอย่างนั้น Aurel Vasilescu ไปได้ยินเพลงของแม่มาจากที่ไหนกันนะ
── จบบทที่ 2 ──
