มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
ภาพประกอบ

บทที่ 1

ค่ำคืนแรกบนสะพาน

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

บนสะพานหิน ขบวนศพกำลังกระโดดโหยงเหยง

ตุบ ตุบ ทุกตนยืนเท้าชิดกัน เหยียดแขนตรงไปข้างหน้า ใบหน้าซีดขาวแปะยันต์สีเหลือง มีอยู่ไม่ต่ำกว่ายี่สิบตน

“กรี๊ดดด อย่ามาทางนี้นะคะ!”

พลอย มะขาม กอดตะกร้าใบใหญ่ที่ใส่ข้าวไว้แนบอก วิ่งหนีไปทั่วสะพาน

ที่นี่คือปลายสะพานหินที่ทอดจากแหลมทางใต้ออกไปในทะเล จากตรงนี้ไปถึงเกาะลงกาฝั่งตรงข้ามยาวสิบสองกิโลเมตร กองทัพวานรใช้เวลาสร้างมาทั้งวันก็ได้เพียงสามกิโลเมตร พลอยเอาอาหารเย็นมาส่งให้ทหารเวรกลางคืน แต่พอตะวันตกดิน เหล่าปีศาจก็ทะลักมาจากฟากทะเล

เหล่าทหารหนีขึ้นฝั่งไปนานแล้ว เหลือแต่พลอยที่กอดตะกร้าติดอยู่ที่ปลายสะพานเพียงคนเดียว

“นี่แน่ะ แม่ลิงน้อย! เซ็นชื่อหน่อย! แค่เขียนชื่อตรงนี้ก็พอ!”

ชายผิวแดงมีเขาเหมือนแพะ แกว่งกระดาษแผ่นยาวไล่ตามมา

“ไม่เซ็นค่ะ! ฉันลายมือไม่สวย!”

“ข้าจะทำให้พรสามข้อเป็นจริง! แลกกับวิญญาณของเจ้าแค่นิดเดียวเอง!”

“นิดเดียวก็ไม่เอาค่ะ!”

หญิงผมดำยาวในชุดขาวลอยผ่านศีรษะไป พร้อมเสียงกรีดร้องแหลมแทบทำให้หูขาด แสงจากกองไฟสั่นไหวพรึบ

หางยาวของพลอยพันรอบเอวไปสามรอบแล้ว เป็นนิสัยที่ติดมาตั้งแต่เด็กเวลากลัว

ผ่านช่องว่างระหว่างก้อนหินมองเห็นทะเลมืด สะพานอยู่สูงจากผิวน้ำราวห้าเมตร พลอยกลัวที่สูงที่สุดในโลก เธอไม่มองลงไปข้างล่าง มองแต่ข้างหน้า

ตอนนั้นเอง ลมสีดำก็พัดลงมาจากฟ้า

ค้างคาว ค้างคาวเป็นร้อยๆ ตัวส่งเสียงร้องจ๊อกแจ๊กหมุนวนเป็นเกลียว แล้วรวมเป็นกลุ่มก้อนตรงหน้าพลอย

เมื่อกลุ่มก้อนนั้นคลายออก ก็มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น

เขาตัวสูง คอยาวและเรียว ผมหยักศกสีน้ำผึ้งยาวถึงคาง เกี่ยวหูไว้เพียงข้างขวา ที่หูมีไข่มุกเม็ดหนึ่งส่องประกาย ผิวขาวซีดยิ่งกว่าแสงจันทร์ เห็นเส้นเลือดสีฟ้าแลบผ่านขมับ โหนกแก้มสูง จมูกตรง ใต้ขนตายาวดุจหมอกควัน ดวงตาสีม่วงอ่อนจ้องมองมาทางนี้

เสื้อคลุมกำมะหยี่ยาวสีไวน์ตัวนั้นกระดุมทองหลุดไปเม็ดหนึ่ง ข้างในเป็นเสื้อบางสีดำที่ไม่มีทั้งเชือกทั้งกระดุม ซึ่งพลอยไม่เคยเห็นมาก่อน ในมือถือร่มลูกไม้สีดำทั้งที่เป็นเวลากลางคืน

〈เหมือนเทพในภาพจิตรกรรมฝาผนังวัดเลย〉

พลอยโมโหตัวเองที่คิดอย่างนั้น

“สวัสดียามค่ำคืน แม่ลิงน้อย ข้าผู้งดงามนามว่า Aurel Vasilescu เป็นแวมไพร์เอง”

ชายคนนั้นพาดร่มไว้บนไหล่ แล้วโค้งคำนับอย่างสุภาพ

“แว… แวมไพร์เหรอคะ”

“ใช่แล้ว ผู้ที่ดื่มเลือด”

ดวงตาของ Aurel เปล่งแสงสีแดงวาบ ชั่วพริบตาเดียว ใบหน้าของเขาก็มาอยู่ใกล้ซอกคอของพลอย ลมหายใจเย็นเฉียบลูบไล้ขนที่คอ

“กรี๊ด!”

พลอยกอดตะกร้านิ่งแข็งไปทั้งตัว 〈จะถูกกินแล้ว〉 เธอหลับตาปี๋

ได้ยินเสียงสูดดมฟุดฟิด

“กลิ่นมะขามกับเครื่องเทศ ไม่ถูกจริตข้าผู้งดงามเลยแฮะ”

Aurel ถอนหน้าออก แล้วใช้นิ้วเรียวยาวบีบจมูกตัวเอง

“…หา?”

“อ้าว ไม่ได้ยินหรือ ข้าบอกว่าไม่ถูกจริต”

บางอย่างในหัวขาดผึงขึ้นมา

ผมหยิกฟูสีน้ำตาลแดงยาวประบ่าถูกแบ่งเป็นช่อเล็กๆ สิบกว่าช่อ มัดไว้ด้วยเศษผ้าคนละสี มองจากไกลๆ เหมือนมีต้นมะพร้าวเล็กๆ งอกอยู่เต็มหัว ช่อผมทั้งหมดนั้นตั้งชันขึ้นพรึบ

คิ้วหนาเป็นรูปเลขแปดที่ปกติตกลงดูน่าสงสาร บัดนี้เลิกขึ้นสูง ในดวงตากลมเล็กลึกโหล ตาสีทองอมเขียววาบวับ ร่างผอมสูงร้อยห้าสิบเซนติเมตรสั่นระริกด้วยความโกรธ แขนยาวผิดส่วนจนยืนตรงๆ แล้วปลายนิ้วถึงเข่า แขนยาวคู่นั้นสะบัดขึ้นเต็มแรง

“ดะ… ดมแล้วยังจะมาพูดแบบนี้อีกเหรอคะ! ก็ใช่ค่ะ ฉันเป็นแม่ครัว! ยังไงฉันก็เป็นลิงทัพพีอยู่แล้ว! แต่ถูกปฏิเสธเพราะกลิ่นนี่ ฉันไม่ยอมนะคะ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ปฏิเสธอะไรกัน ยังไม่ได้เริ่มอะไรเลยสักนิด”

ที่ปลายสะพานมีหินกองไว้สำหรับใช้ในวันพรุ่งนี้ พลอยวางตะกร้าลง แล้วเอาฝ่ามือแตะหินก้อนบนสุด

เธอสูดลมหายใจ แล้วหุบปากฮัมเพลง เป็นทำนองที่แม่เคยร้องให้ฟังทุกคืนสมัยเด็ก

พลังของตระกูลมะขาม “ขับขานศิลา” หินที่แตะจะลอยอยู่ตราบเท่าที่ยังร้องอยู่ แต่ร้องได้เพียงเท่าหนึ่งลมหายใจ พลอยจึงทำให้หินลอยได้ครั้งละก้อนเดียว

หินขนาดเท่าศีรษะคนลอยขึ้นมาเบาๆ

พลอยสะบัดแขนยาวเต็มแรง หินพุ่งแล่นผ่านอากาศ

โป๊ก

กระทบกลางกระหม่อมของ Aurel เสียงดังสะใจ

“อึก”

ร่มลอยหมุนติ้วกลางอากาศ Aurel กุมศีรษะนั่งยองลง พลอยหมดลม หินหล่นตึงลงบนสะพาน

“…สำเร็จแล้วค่ะ”

พลอยหอบแฮ่กๆ แล้วแอ่นอกอย่างภูมิใจ

Aurel เงยหน้าขึ้น พลอยคิดว่าเขาต้องโกรธแน่ แต่เขากลับไหล่สั่นแล้วหัวเราะออกมาเสียงดัง จากปากที่อ้ากว้างมีเขี้ยวเล็กๆ สองซี่โผล่ออกมา ใบหน้าที่ดูเหมือนเทพเมื่อครู่ยับยู่ยี่เหมือนเด็กที่แกล้งสำเร็จ

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ผู้ที่กล้าตีหัวข้าผู้งดงาม ในรอบสามร้อยปีมีเจ้าเป็นคนแรก ข้าถูกใจแล้ว แม่ลิงน้อย ตั้งแต่วันนี้เจ้าคือคู่แข่งชั้นดีของข้า”

“คะ… คู่แข่งชั้นดี?”

“คือศัตรูที่ดีน่ะสิ”

ตอนนั้นเอง

จากใต้เท้ามีเสียงเพลงทุ้มต่ำดังขึ้น มาจากก้นทะเล ปนอยู่กับเสียงคลื่น แผ่วเบา ยาว และช้า

ก้อนหินของสะพานสั่นสะท้าน

ครืนนน…

หินก้อนปลายสุดจมลงสู่ทะเล ก้อนถัดมา ก้อนถัดไปอีก

“กรี๊ดดดด!”

พลอยคว้าตะกร้า วิ่งตรงไปทางฝั่ง เสียงหินจมตูม ตูม ไล่ตามมาข้างหลัง ฝ่าเท้ารู้สึกได้ว่าหินเอียงกระเท่เร่ หางรัดเอวจนอึดอัด

เหลือบมองข้างๆ ก็เห็น Aurel กางร่มวิ่งเคียงข้างมาด้วยฝีเท้าเบาเหมือนเต้นรำ

“โอ้ วิ่งเร็วนี่”

“ทำไมตามมาด้วยคะ!”

“ข้าผู้งดงามก็ไม่ชอบน้ำทะเลเหมือนกัน”

รู้ตัวอีกที เสียงจมก็หยุดลงแล้ว

พลอยเอามือเท้าเข่า หันกลับไปมอง ริมสะพานปักธงไว้ทุกห้าร้อยเมตร ธงที่อยู่ใกล้ที่สุดวาดเครื่องหมายหนึ่งกิโลเมตรครึ่งไว้

“สะพานที่ยาวสามกิโลเมตร… เหลือครึ่งเดียวแล้ว”

งานทั้งวันหายไปครึ่งหนึ่งในก้นทะเล เสียงเพลงก็ไม่ได้ยินอีกแล้ว

พลอยกำหินกลมสีขาวที่ห้อยคอ ตรงกลางเจาะรู เป็นของที่ระลึกจากแม่

〈เพลงเมื่อกี้ คล้ายเพลงของแม่นิดหน่อยเลย〉

แต่มีบางอย่างต่างไป อีกอย่าง แม่จมลงทะเลไปเมื่อสิบปีก่อน ไม่มีทางร้องได้ พลอยสั่นหัวดิก 〈หูแว่วไปเองค่ะ เพราะเหนื่อย〉

Aurel หยิบแผ่นสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม ขนาดเท่าฝ่ามือ เคสใสมีรอยร้าว หน้าจอสว่างวาบขึ้นส่องใบหน้าซีดของเขาจากข้างล่าง

“เหลือหกสิบสองเปอร์เซ็นต์สินะ”

〈ยันต์เรืองแสง…?〉 บางทีปีศาจจากแดนตะวันตกอาจพกยันต์แบบนี้ติดตัว

“เพลงเมื่อกี้ ฝีมือคุณหรือเปล่าคะ”

“เปล่า ถ้าเป็นเพลงของข้าผู้งดงาม ต้องไพเราะกว่านั้น แต่เป็นค่ำคืนที่ดี แม่ลิงน้อย พรุ่งนี้ค่ำ ข้าจะมาเอาสะพานนี้ไปพร้อมกับเพลงของเจ้า”

Aurel หมุนร่มเป็นวง ชั่วพริบตาร่างของเขาก็สลายเป็นค้างคาวนับร้อยตัว ฝูงสีดำบินตัดผ่านใต้แสงจันทร์ มุ่งไปยังลงกาฝั่งตรงข้ามทะเล

*

ขอบฟ้าเริ่มขาวจางๆ

เสียงอึกทึกของเหล่าปีศาจก็เงียบลงบ้างแล้ว ตอนกำลังจะกลับขึ้นฝั่ง ก็มีเสียงดังมาจากใต้เท้า

“ไอ๊หย่า! ใครก็ได้ ใครก็ได้ช่วยที!”

“กรี๊ด!?”

ในช่องว่างระหว่างหิน มีผีกวางซือติดอยู่ตนหนึ่ง หมวกกลมที่มีพู่แดง ถูกหินสองก้อนหนีบแน่น เข่าและศอกงอไม่ได้ ตัวจึงเอียงทื่อเหมือนไม้ ขยับไม่ได้เลย

เป็นเด็กผู้หญิง ผมดำยาวถึงเอวถักเป็นเปียหนาเส้นเดียว ปลายผูกด้วยด้ายแดง ผิวซีดอมเขียวเล็กน้อย สองแก้มแต้มชาดกลม ใต้คิ้วเรียวเหมือนใบหลิว ตาเรียวชั้นเดียวเป็นสีเทาขุ่นขาว เสื้อผ้าสีกรมท่าตัวโคร่งปักรูปนกกระเรียนที่หน้าอก

“หมวกใบนี้ ถอดไม่ออกเลยเจ้าค่ะ เหมือนซาลาเปานึ่งติดซึ้ง!”

“คะ… คุณ ที่กระโดดอยู่ในขบวนเมื่อกี้…”

“นั่นก็เรื่องหนึ่ง นี่ก็อีกเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ! ถ้าทหารลิงเจอเข้า ข้าต้องถูกเอาไปเป็นฟืนแน่! ช่วยดึงข้าออกให้ทีเถิด เหมือนถอนหัวไชเท้าเลยเจ้าค่ะ!”

“…ก็ได้ค่ะ ช่วยไม่ได้”

พลอยเหยียดแขนยาว ดึงเด็กหญิงทั้งหมวกขึ้นมา ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ครั้งที่สามก็หลุดออกมาดังโพละ

“ไอ๊หย่า! รอดแล้วเจ้าค่ะ! ข้าชื่อ ฟาง ลี่หรง เจ้าค่ะ”

“พลอย มะขาม ค่ะ”

“คุณพลอยสินะเจ้าคะ จำได้แล้ว บุญคุณนี้ไม่ลืมเลย โอ๊ย อยากงอเข่านั่งจังเลย~”

ลี่หรงกระโดดโหยงเหยงไป แล้วโดดลงทะเลจากรอยขาดของสะพาน ตูม แล้วก็ไม่ลอยขึ้นมาอีกเลย

พลอยคิดว่า ไม่เคยเห็นเด็กผู้หญิงที่ตายแล้วแต่พูดเก่งขนาดนี้มาก่อน

*

ตะวันโผล่พ้นทะเล เหล่าปีศาจถอยกลับไปยังฟากทะเลเหมือนน้ำลง

จากทางฝั่ง มีร่างขาวโพลนกระโดดใหญ่เข้ามา

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ยังรอดอยู่สินะ ทัพพี!”

“ท่านหนุมาน! ฉัน ไปเจอแวมไพร์มา แล้วเอาหินตีหัวเขาเข้าให้ด้วยค่ะ”

เป็นหนุมาน แม่ทัพใหญ่ของกองทัพวานร สูงกว่าพลอยตั้งหกสิบเซนติเมตร ทั้งตัวปกคลุมด้วยขนสั้นสีขาวเหมือนเนื้อมะพร้าว อกหนาแต่พุงกลมป่อง สวมมงกุฎทองแหลมเอียงๆ อยู่เสมอ กำลังใช้ตรีศูลทองเกาหลังแกรกๆ เป็นพี่ใหญ่ที่พึ่งพาได้ แต่บางครั้งก็ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หนุมานหาวคำโต จากปากกว้างยาวมีดาวดวงเล็กๆ ร่วงหล่นออกมา ส่องระยิบระยับลอยอยู่รอบสองคน

“แวมไพร์งั้นรึ ปีศาจเมื่อคืนน่ะ เป็นฝีมือกระจกทศทิศของทศกัณฐ์”

“กระจก… ทศทิศ เหรอคะ”

“เป็นกระจกทองแดงกลมๆ เรียกสิ่งที่ไม่ใช่คนมาจากแผ่นดินไหนก็ได้ ไอ้จอมมารนั่นมันเรียกปีศาจมาจากทั่วโลกเลย”

“แล้ว จะทำยังไงให้หายไปคะ”

“ตราบใดที่กระจกยังอยู่ ปีศาจที่ถูกเรียกมาก็ไม่หายไป แถมยังมีอีก คืนที่ห้า ตอนจันทร์ขึ้น คืนพระจันทร์เต็มดวง ทศกัณฐ์ตั้งใจจะใช้กระจกนั้นขังใจของนางสีดา ก่อนถึงตอนนั้นเราต้องสร้างสะพานสิบสองกิโลเมตรให้เสร็จ”

“คือ ตอนสะพานจม ฉันได้ยินเสียงเพลงจากก้นทะเลค่ะ!”

ดวงตาเล็กสีน้ำตาลแดงของหนุมานเย็นเยียบเหมือนหินไปชั่วขณะ

“…อย่างนั้นรึ”

เสียงทุ้มต่ำและสั้น แต่เขาก็กลับมามีสีหน้าตามปกติทันที

พลอยกำหินสีขาวแน่น

เมื่อสิบปีก่อน พลอยอายุสิบสองปี วันที่พายุเข้า แก้ว มะขาม แม่ของเธอถูกทะเลที่คลั่งอยู่ใต้หน้าผากลืนไป ถ้ากระโดดลงมาจากบนหน้าผา อาจเอื้อมถึงก็ได้ แต่เท้าของพลอยไม่ขยับเลยสักก้าว แม่จมลงไปและไม่กลับมาอีก

〈ฉันกระโดดไม่ได้ในวันนั้น〉

มือใหญ่สีขาววางลงบนศีรษะของพลอยเบาๆ

“คืนนี้ คนที่ยืนอยู่ได้ มีแค่เจ้าคนเดียว ทัพพี”

“…คะ?”

“พวกทหารหนีกันหมด เจ้าไม่หนี แถมยังตีหัวแวมไพร์ด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า! ตั้งแต่คืนนี้ เจ้าเป็นผู้เฝ้ายามกลางคืน”

“กรี๊ด!? ไม่ไหวค่ะ! ฉันกลัวที่สูงด้วย แล้วยังไงก็เป็นลิงทัพพีอยู่แล้ว!”

“เหลืออีกสี่วันก็ถึงตอนจันทร์เต็มดวงขึ้น ฝากด้วยนะ”

มือของหนุมานอบอุ่น คล้ายกับตอนที่แม่ลูบหัวอยู่นิดๆ

พลอยหลับตา สูดลมหายใจ

“…ต้องทำให้ได้!”

เธอตะโกนออกมา แล้วคลายหางที่พันรอบเอว

เหนือแสงตะวันยามเช้า เงาของลงกาลอยดำเด่นอยู่ ในส่วนลึกของหู เสียงนั้นดังย้อนกลับมา

“พรุ่งนี้ค่ำ ข้าจะมาเอาสะพานนี้ไปพร้อมกับเพลงของเจ้า”

── จบบทที่ 1 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

พลอย มะขามพ่อครัว・ยามกลางคืนAurel Vasilescuแวมไพร์ผู้พังสะพานฟาง ลี่หรงเจียงซีที่ถูกเรียกมาหนุมานแม่ทัพกองทัพลิงแก้ว มะขามแม่ที่จมหายในทะเลถูกเรียกว่าคู่ปรับเอาหินเคาะหัวเขาดึงหมวกช่วยไว้แม่ทัพผู้เป็นพี่ใหญ่ตั้งให้เป็นยามหินขาวที่เป็นของฝากใจ

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 2

ยันต์แห่งมิตรภาพตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ