มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 2

รอยลุ่ยกับตราประทับ

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

หกโมงเย็น อีกสองชั่วโมงก่อนการแสดงจะเริ่ม

เสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังขึ้นในห้องแต่งตัวของเมซง แวร์มง

“ไม่มี! สร้อยคอหายไปเส้นหนึ่งค่ะ!”

ผู้หญิงในสูทสีเทาจากร้านเครื่องประดับยกกล่องกำมะหยี่เปล่าขึ้นด้วยสองมือ สร้อยคอที่ยืมมาใช้คืนนี้มีทั้งหมดแปดเส้น และเส้นที่แพงที่สุด ซึ่งเป็นเพชรร้อยสามแถว หายไป เมื่อตอนกลางวันมีใครบางคนบอกว่าราคาสามแสนยูโร

คนราวสามสิบคนที่อยู่หน้ากระจกหยุดมือพร้อมกัน เหลือเพียงไอน้ำจากเครื่องหนีบผมที่ลอยขึ้นเป็นสายบางๆ

จัสตินวางกล่องรองเท้าที่ถืออยู่ลงกับพื้น เธอไม่ได้หลับมาตั้งแต่เมื่อคืน แต่หัวสมองยังเย็นอยู่ 〈ไม่มีของที่หายไปหรอก มันแค่ย้ายที่ไปเท่านั้น〉

“ผมเห็นนะครับ”

คนที่ยกมือคือชายหนุ่มที่พันผ้าพันคอลายจุดไว้รอบคอ เป็นผู้ดูแลจากเอเจนซี่นางแบบ ชื่อเฌโรม วาเช

“ผมเห็นเด็กใหม่คนนั้นหยิบมันใส่กระเป๋าตัวเอง นั่นไง คนนั้น”

ปลายนิ้วของเขาชี้ไปที่โซเอ ดาลมาส ซึ่งยืนตัวแข็งอยู่ เธออายุสิบเก้า คืนนี้เป็นการแสดงครั้งแรกของเธอ ตอนเช้าที่ลองชุดจัสตินได้ยินมาอย่างนั้น ใบหน้ายังดูเป็นเด็กอยู่เลย โซเอส่ายหน้า ริมฝีปากขยับ แต่ไม่มีเสียงออกมา

“ประมาณกี่โมงคะ”

“ราวห้าโมงครึ่งมั้งครับ ห้าโมงครึ่งตรงเป๊ะเลย เด็กคนนั้นยืนอยู่ข้างกล่อง แล้วใช้มือขวาฉึบเดียวแบบนี้ หยิบใส่กระเป๋าสีดำ ใบที่สายยาวๆ น่ะครับ ผมเห็นนะ ผมเห็นเด็กคนนั้นใส่ลงไปในกระเป๋า”

จัสตินมองหน้าชายคนนั้น

ยิ่งพูด เสียงก็ยิ่งสูงขึ้นทีละนิด เขาเล่าไปถึงสีของกระเป๋าทั้งที่ไม่มีใครถาม พูดคำว่า “เห็นใส่ลงไปในกระเป๋า” ซ้ำสองครั้ง และระหว่างเล่า มือซ้ายก็กดไปที่อกเสื้อสามครั้ง

ที่ท่าเรือ เธอเคยเห็นผู้ชายแบบนี้มานับไม่ถ้วน คนที่พูดความจริงมักลืมรายละเอียดเล็กน้อย คนที่โกหกมักเติมรายละเอียดเข้ามา ส่วนคนที่ซ่อนของไว้ก็จะเอามือคลำดูมันอยู่เรื่อย เหมือนที่จัสตินเองก็ทำอยู่เสมอกับสายนาฬิกา

พนักงานรักษาความปลอดภัยในสูทสีดำเปิดกระเป๋าของโซเอ ข้างในมีกระเป๋าเครื่องสำอาง ขวดน้ำ และจดหมายจากแม่หนึ่งฉบับ ไม่มีสร้อยคอ

“งั้นก็ซ่อนไว้ในเสื้อผ้าสิ”

น้ำตาคลอขึ้นในดวงตาของโซเอ จัสตินไปยืนข้างเฌโรมแล้วพูดเสียงต่ำ

“คุณเฌโรมคะ ขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหมคะ”

เธอพาเขาไปที่หัวมุมทางเดิน ผ้าพันคอของเขาเปียกชื้นด้วยเหงื่อ

“อีกสิบนาที เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะตรวจเสื้อคลุมและกระเป๋าของทุกคน ทั้งผู้ดูแล ทั้งคนช่วยแต่งตัว ทุกคนค่ะ ดิฉันจะเป็นคนขอเอง”

“…แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม”

“ถ้าพบของก่อนหน้านั้น ก็ไม่มีใครเดือดร้อนค่ะ ตกอยู่บนพื้น หรือหล่นเข้าไปในซอกของกล่อง เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยๆ”

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงดังเอื๊อก

“เดี๋ยวนี้ดิฉันจะให้ทุกคนช่วยกันหาของที่พื้น หนึ่งนาที ดิฉันจะไม่มองคุณค่ะ”

จัสตินกลับเข้าห้องแต่งตัวแล้วตบมือ

“ทุกคนคะ ช่วยดูที่พื้นหน่อยค่ะ อาจจะตกอยู่ก็ได้”

คนสามสิบคนก้มลงกับพื้น จัสตินมองแต่นาฬิกาบนผนัง เข็มวินาทีหมุนครบหนึ่งรอบ แล้วเธอจึงลดสายตาลง ชายที่กลับมาจากทางเดินนั้น ถ้าไม่ต้องเข้าไปลึกในห้อง ที่ที่เขาจะวางของได้ก็มีแค่ชั้นข้างประตูเท่านั้น บนสุดของกล่องถุงน่องที่ซ้อนกันอยู่ ฝากล่องเลื่อนออกมาเล็กน้อย จัสตินเดินไปที่ชั้นแล้วเปิดฝานั้น

สร้อยเพชรสามแถวส่องประกายอยู่บนกระดาษบางๆ

“เจอแล้วค่ะ ตกอยู่ในกล่อง”

ผู้หญิงจากร้านเครื่องประดับทรุดลงนั่งกับพื้นตรงนั้น โซเอเอามือทั้งสองปิดหน้า ใบหน้าของเฌโรมขาวซีดเหมือนกระดาษ จัสตินมองเขาครั้งเดียวแล้วหันสายตาไปทันที

ที่ทางเดิน เฌโรมวิ่งตามมา

“รู้ได้ยังไงครับ”

“คุณพูดสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องพูดมากเกินไปค่ะ”

“…ผมเอาไปใส่ให้เด็กของเอเจนซี่เราแล้วถ่ายรูปไว้ ตั้งใจจะเอาไปใช้โปรโมตเอเจนซี่ ว่าจะรีบเอามาคืน แต่แล้วกล่องก็ถูกเปิดขึ้นมา…”

“ไม่มีครั้งที่สองนะคะ ไว้ไปขอโทษคุณโซเอทีหลังด้วย”

เฌโรมพยักหน้าซ้ำๆ

*

ประตูห้องแต่งตัวถูกเปิดออกกว้าง

ชายร่างสูงก้าวเข้ามาโดยก้มศีรษะลอดกรอบประตู แว่นกันแดดทรงเรียวยาวบังดวงตาเขาไว้ จัสตินเตรียมตัวระวัง คนที่ซ่อนดวงตาไว้คืออ่านยากที่สุด

เขาคือวิกตอร์ ล็องแบร์ ผู้อำนวยการ

“ได้ยินว่าเจอแล้วสินะ”

“ค่ะ ท่านผู้อำนวยการ อยู่ในกล่องบนชั้นค่ะ”

“เด็กฝึกตรงนั้น เธอเป็นคนหาเจองั้นหรือ”

“ดิฉันหาที่พื้น แล้วก็เจอค่ะ”

วิกตอร์ดึงแขนเสื้อสูทสีดำคอจีนให้เข้าที่ แล้วหันไปทางคาโรลีนที่เดินตามมา

“ปล่อยข่าวให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์ เพชรสามแสนยูโรหายไปก่อนการแสดง นางแบบใหม่ถูกสงสัย แล้วก็หาเจอ เป็นเรื่องที่งดงาม นักข่าวต้องกระโจนใส่แน่”

คาโรลีนคาบแท่งชะเอมไว้ในปาก และยกโทรศัพท์แนบหูอยู่แล้ว

“แล้วนางแบบใหม่ที่ตรงนั้น คืนนี้ให้ใส่สร้อยเส้นนั้นเดินออกไป ผู้หญิงที่ถูกสงสัยสวมหินที่ถูกสงสัย ตัวเลขไม่โกหกใคร ยอดบทความพรุ่งนี้จะเพิ่มเป็นสองเท่า”

โซเอเอามือขยี้ตา

“อย่าร้อง หน้าร้องไห้ไม่สวย ตัวแทนน่ะมีให้เลือกอีกเท่าไรก็ได้”

จัสตินก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

“ท่านผู้อำนวยการคะ คุณโซเอไม่ได้ทำอะไรเลย ช่วยใส่ข้อนี้ลงไปในบทความด้วยได้ไหมคะ”

วิกตอร์หันกลับมา ที่นิ้วก้อยขวามีแหวนทองสลักตัว V เขาใช้นิ้วโป้งหมุนมันช้าๆ

“เด็กฝึกงานจะมาสอนฉันเขียนบทความงั้นหรือ”

“เปล่าค่ะ เป็นเรื่องของลำดับขั้นตอน ถ้าเดินออกไปทั้งที่ยังถูกสงสัยอยู่ พรุ่งนี้เธอจะไม่มีงานต่อไปเข้ามา และถ้าไม่มี หัวข้อข่าวต่อไปของเมซงก็จะน้อยลงไปหนึ่งเรื่องด้วยค่ะ”

แหวนหยุดหมุน

“…หึ ใส่ไปก็แล้วกัน”

พูดเท่านั้นวิกตอร์ก็เดินออกไป ตอนก้มลอดกรอบประตู ผมสีขาวดั่งหิมะที่ตัดสั้นเรียบเฉียดผ่านแสงไฟ คาโรลีนที่ยังแนบโทรศัพท์อยู่กับหู เหลือบมองจัสตินแวบหนึ่ง

*

สองทุ่มห้านาทีก่อนเวลา ที่ทางเข้าเวที

ทันทีที่เสียงดนตรีเริ่มดังขึ้น เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง ชายกระโปรงชุดของโซเอเกี่ยวเข้ากับตะปูบนแท่น ผ้าไหมสีขาวฉีกขาดยาวราวสี่สิบเซนติเมตร

“แล้วนั่นกี่นาทีล่ะ! อีกสี่นาทีก็ถึงคิวแล้วนะ คุณน่ะ!”

ผมหางม้าของคาโรลีนส่ายจะขาดอยู่แล้ว

“ดิฉันจะไปตามคนที่เย็บได้ค่ะ”

“ขอสามนาที”

เสียงช้าๆ ดังมาจากข้างหลัง เป็นมาน็อง เปียถักสีเทาเงินแกว่งอยู่บนไหล่ขวา เห็นทีคืนนี้จะถูกเรียกมาหลังเวทีเพื่อแก้ชุด

มาน็องคุกเข่าลงกับพื้น คลี่ชายกระโปรงออกบนฝ่ามือ แล้วยื่นข้อมือซ้ายมาทางจัสติน เบาะปักเข็มรูปมะเขือเทศมีเข็มหมุดปักแน่นเต็ม

“เข็มหมุด ทีละเล่ม ใส่ในนิ้วฉัน”

จัสตินคุกเข่าลง ดึงเข็มออกมา ส่งโดยหันหัวเข็มไปทางนิ้วของมาน็อง มือของมาน็องชะงักไปชั่วขณะ

“อ้าว ส่งทางหัวเข็มนี่นะ”

“ดิฉันถูกสอนมาว่าอย่าส่งปลายแหลมให้คนอื่นค่ะ”

“ครูดีนะ”

“…ค่ะ”

เข็มหมุดเรียงไปตามรอยฉีก เข็มเย็บของมาน็องแล่นไปตามช่องระหว่างนั้นอย่างลื่นไหล

“ตรงนั้น ดึงอีกหน่อย ใช่ ผ้าน่ะนะ ถ้าเอามือร้อนรนไปจับ มันจะหดนะ เหมือนคนเลย”

“ผ้ารู้ด้วยหรือคะว่าร้อนรน”

“รู้สิ รู้เร็วด้วย”

“มือของดิฉันร้อนรนอยู่ไหมคะ”

“ไม่เลยสักนิด นั่นแหละที่แปลกอยู่หน่อย”

มาน็องไม่เงยหน้า จัสตินก็ไม่พูดอะไร

เสียงที่อ่านป้ายชื่อเมื่อเช้า บัดนี้ไม่เรียกชื่อนั้นสักครั้ง พูดแต่ว่า “เธอ” จัสตินสังเกตเห็นเรื่องนั้นอยู่

มาน็องใช้ฟันกัดเส้นด้ายขาด จัสตินมองนาฬิกา

“สองนาทีห้าสิบวินาทีค่ะ”

“อ้าว เหลือตั้งสิบวินาที”

โซเอก้าวเดินเข้าไปในแสงไฟ แขนขาที่ยาวเก้งก้าง แต่ก็ก้าวตรงไปข้างหน้า สร้อยเพชรสามแถวส่องประกายที่หน้าอก ชายกระโปรงนั้นดูไม่ออกเลยว่าเคยฉีกตรงไหน

มาน็องลุกขึ้นยืน แล้วยัดห่อกระดาษพับเล็กๆ ใส่ฝ่ามือซ้ายของจัสติน ข้างในมีเข็มหมุดราวสิบเล่ม สายตาของมาน็องไล้ไปตามรอยแผลสีขาวบนฝ่ามือเพียงครั้งเดียว ไม่ถามอะไร

“เก็บไว้เถอะ คืนนี้ยังต้องเย็บชายกระโปรงให้ใครต่อใครอีกสองรอบแน่”

มีเรื่องหนึ่งที่เธออยากถาม ว่าเมื่อเช้าทำไมสีหน้าของเขาถึงเปลี่ยนไป แต่คำถามนั้นจะเริ่มต้นอย่างไรดี จัสตินก็ไม่รู้ เธอไม่รู้จักคำพูดใดที่ยากกว่าการพูดคุยเรื่องสัพเพเหระอีกแล้ว

เสียงฝีเท้าของรองเท้าหนังเก่าๆ หายเข้าไปลึกในห้องแต่งตัว แล้วปอลก็ถือแก้วกระดาษสองใบเข้ามาแทน

“โธ่เอ๊ย สร้อยคอ ชายกระโปรง แกเพิ่งมาได้วันเดียวเองนะ”

“ค่ะ ไม่มีปัญหาค่ะ”

“มีแต่ปัญหาทั้งนั้นน่ะสิ”

ปอลหัวเราะ ส่วนจัสตินลิ้นลวกจากกาแฟแก้วที่สองของวันอีกแล้ว ห่อกระดาษในฝ่ามือถูกเก็บไว้ลึกสุดในกระเป๋า

*

สี่ทุ่มครึ่ง การแสดงจบลง เสียงปรบมือเงียบหายไปหมดแล้ว

จัสตินนั่งเขียนเอกสารการจ่ายเงินอยู่ที่โต๊ะฝ่ายควบคุมการผลิต คำสัญญากับติเอร์รี โบดวงคือภายในวันศุกร์

ใบแจ้งหนี้สามเดือน รวมสามใบ 700 ยูโร 800 ยูโร 900 ยูโร รวม 2,400 ยูโร เลขเจ็ดต้องขีดเส้นขวางตรงกลางหนึ่งขีด ตัวเลขยอดรวมต้องวงกลมล้อมไว้ เป็นวิธีเขียนที่ติดตัวมาตั้งนานแล้ว ใต้นั้นเขียนว่า “ออกเงินทดรองไปแล้ว 800 ยูโร” และใต้ลงไปอีกว่า “ยอดจ่ายครั้งนี้ 1,600 ยูโร” อันนี้ก็วงกลมล้อมไว้เช่นกัน

“เงินทดรองแปดร้อยนี่ เป็นเงินของเธอเหรอ”

คาโรลีนชะโงกมองข้ามไหล่ มีกลิ่นหวานของชะเอมลอยมา

“ค่ะ”

“อยากได้คืนไหม”

“ถ้าส่วนที่เหลือจ่ายได้ในวันศุกร์ ก็เพียงพอแล้วค่ะ”

“ไม่โลภเลยนะเธอ แต่ว่านะ อันนี้ต้องมีตราของท่านผู้อำนวยการ”

คาโรลีนหยิบกล่องหนังสีดำใบเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ต พอเปิดฝาก็มีตราสีทองอยู่ข้างใน เป็นตัวอักษร V รูปทรงเดียวกับที่ส่องประกายอยู่บนนิ้วก้อยของวิกตอร์เมื่อครู่

ตราถูกประทับลงบนเอกสาร

“ไม่ต้องให้ท่านผู้อำนวยการดูหรือคะ”

“ไม่มีเวลาเลยฝากไว้กับฉันน่ะ ถ้ามัวส่งขึ้นไปข้างบนทีละฉบับ เจ้าคนส่งของคนนั้นก็หนีไปได้อีกสามรอบเลย เผื่อไว้ก่อนน่ะ เผื่อไว้ก่อน”

คาโรลีนเก็บกล่องกลับเข้ากระเป๋า แล้วหยิบเอกสารใส่ลงในกล่องของตัวเอง

“แล้วก็นะ เธอ พรุ่งนี้แปดโมงเช้าไปที่อาเตอลิเยร์ ซ็องดร็อง แถวชานเมืองหน่อย งานเย็บชุดสำหรับหนังล่าช้าอยู่ เป็นหนังของมาน็อง เชอวาลิเยร์ เธอเก่งเรื่องจัดลำดับขั้นตอนไม่ใช่เหรอ”

“ค่ะ จะจัดการให้เรียบร้อยค่ะ”

“ดีจริง”

คาโรลีนยิ้มแค่ที่มุมปาก

“เพราะว่านั่นมันที่ทำงานเก่าของเธอนี่นา ซ็องดร็องน่ะ”

ปากกาของจัสตินหยุดนิ่ง

เอกสารประวัติที่ซื้อมา บรรทัดที่สามเขียนไว้ชัดเจนว่า “อาเตอลิเยร์ ซ็องดร็อง ฝึกงาน หกเดือน” จัสตินไม่เคยไปที่นั่นสักครั้ง

คนที่จำใบหน้าของลิซ อาร์โนด์ได้ อาจมีอยู่ที่นั่นก็ได้

ผมหางม้าของคาโรลีนแกว่งไกวห่างออกไป จากปลายทางเดินมีเสียงแผ่วเบาของการแทะแท่งชะเอมดังมา

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

จัสติน คอสต์ผู้ฝึกงานทีมถ่ายทำปอลเลอซูเออร์หัวหน้าทีมถ่ายทำวิกตอร์ล็องแบร์ครีเอทีฟไดเรกเตอร์ของเมซงมาน็องเชอวาลิเยร์นักออกแบบเครื่องแต่งกายภาพยนตร์โซเอ ดาลมาสนางแบบหน้าใหม่คาโรลีน บูเกผู้ประสานงานฝ่ายผลิตหัวหน้าที่คอยดูแลเอาใจใส่NEWไดเรกเตอร์ผู้บังคับบัญชาแสดงความเห็นต่อบทความคนที่ไม่เรียกชื่อเธอเย็บชายเสื้อด้วยกันNEWล้างข้อสงสัยให้เธอหัวหน้าผู้ถือตราประทับสืบประวัติของเธอNEWใหม่ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 3

โซ่กับสี่วินาทีตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ