มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 1

ตัวประกันสิบสองชุด

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

ตีสาม เสียงเครื่องยนต์ของรถบรรทุกแล่นห่างออกไปตามซอยหลังย่านแฟชั่นของปารีส

ที่ท่าขนของหน้าเมซง แวร์มง เหลือไว้เพียงรอยยางสีดำกับสายรัดของที่ขาดอยู่เส้นเดียว

“โธ่เอ๊ย ไปซะแล้ว ไปทั้งชุดเดรสเลย”

ปอล เลอซูเออร์ หัวหน้าทีมถ่ายทำ เอามือสองข้างกุมผ้าโพกหัวสีแดงซีดที่พันอยู่บนหัวแล้วครางออกมา ตาที่ดูง่วงเหงาอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้เบิกกว้างเป็นลูกกลมๆ

จัสติน คอสต์ ยืนเงียบอยู่ข้างๆ มองไปตามถนนข้างหน้า เธอสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเจ็ดเซนติเมตร หลังแว่นตากรอบดำหนา มีแต่ดวงตาเท่านั้นที่กวาดไปมา 〈คนคนนี้ ยังไม่ทันโกรธก็ลำบากใจก่อนแล้ว〉 เธอคิดขณะมองด้านข้างใบหน้าของปอล

“กี่ชุดคะ หัวหน้า”

“สิบสองชุด ชุดที่สำคัญที่สุดของโชว์คืนพรุ่งนี้ ถ้าส่งไม่ทันฟิตติ้งรอบสุดท้ายหกโมงเช้า พวกเราโดนไล่ออกกันหมดแน่”

“คนขับชื่ออะไรคะ”

“ติเอร์รี โบดวง เป็นคนขับรับจ้างอิสระ เมื่อกี้ตะโกนอยู่นั่นแหละว่าใบแจ้งหนี้ค้างจ่ายมาสามเดือนแล้ว แล้วนี่ก็เป็นอย่างที่เห็น”

ปอลใช้นิ้วดีดม้วนเทปหลายสีที่เรียงอยู่ที่เข็มขัดไปอย่างไร้จุดหมาย

จัสตินไล่ย้อนเหตุการณ์เมื่อสามสิบนาทีก่อนทีละขั้น ตรงหน้าท้ายรถ ชายในเสื้อกั๊กทำงานตะโกนใส่โทรศัพท์ ตาแดงก่ำ กลั้นหาวอยู่หลายครั้ง เขายังตะโกนด้วยว่าแม้แต่บัตรน้ำมันก็ถูกระงับแล้ว

“เขาบอกว่าบัตรน้ำมันถูกระงับค่ะ เข็มถังน้ำมันอยู่ที่หนึ่งในสี่ บ้านเขาอยู่ที่ไหนคะ”

“น่าจะเป็นโอแซร์นะ ลงใต้ไปสองชั่วโมงได้”

“ถ้างั้น เขาจะขึ้นทางด่วน แล้วไปจอดที่จุดพักรถใหญ่จุดแรกค่ะ”

“รู้ได้ไง”

“คนที่กำลังโกรธไม่ไปไกลหรอกค่ะ คนที่อยากได้เงินยิ่งไม่ไปไหนเลย ชุดเดรสคือตัวประกัน และตัวประกันต้องวางไว้ในที่ที่มือเอื้อมถึงค่ะ”

ปอลอ้าปากค้าง จัสตินสะพายกระเป๋าผ้าใบขึ้นบ่าใหม่

“อีกอย่าง เขาไม่ได้นอนตั้งแต่เช้าวานนี้ เขาจะเติมน้ำมัน แล้วนั่งดื่มกาแฟในร้านที่เปิดทั้งคืน รอโทรศัพท์จากทางเรา ขอยืมกุญแจรถหน่อยค่ะ นี่เป็นแค่เรื่องของการวางแผนงาน”

“เธอเพิ่งเริ่มงานวันนี้วันแรกใช่ไหม ลีซ”

“ใช่ค่ะ ไม่มีปัญหา”

ปอลทำท่าจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็หยุดไว้ เขาควักกุญแจรถตู้คันเล็กของทีมถ่ายทำออกมาจากกระเป๋า แล้วหย่อนลงบนฝ่ามือของเธอ

ที่อกเสื้อแจ็กเก็ตทำงาน ตัวอักษรบนป้ายชื่อ ‘ลีซ อาร์โน’ ส่องประกายขาวรับแสงไฟถนน จัสตินใช้นิ้วลูบชื่อนั้นหนึ่งครั้ง แล้วขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัย

*

ทางด่วนยามค่ำคืนโล่งว่าง

มุ่งลงใต้สี่สิบกิโลเมตร ในกระจกมองหลังสะท้อนเส้นผมที่ย้อมเป็นสีน้ำตาลเข้ม มัดรวบเป็นมวยเล็กๆ ที่ท้ายทอยแน่นด้วยยางรัดผมสีดำเส้นเดียว ไม่มีปอยผมหลุดออกมาสักเส้น

ในกระเป๋าที่วางบนเบาะข้างคนขับ มีเทปกาวผ้า กล่องเข็มกลัดซ่อนปลาย ผ้าหนังชุบน้ำมันของแม่ที่เหลือไว้เป็นที่ระลึก และสมุดบันทึกเก่าที่ห่อด้วยผ้า ห่อสมุดนั้นไม่เคยถูกแกะเลยตั้งแต่สามปีก่อน ข้างใต้นั้นมีซองสีน้ำตาลอยู่หนึ่งซอง ข้างในมีเงินหนึ่งพันสองร้อยยูโร เป็นค่าเช่าบ้านเดือนนี้และค่าอาหารของเธอ

หลังตีสี่ไม่นาน แสงไฟของจุดพักรถก็โผล่ขึ้นมา

ในเงามืดที่ห่างจากแถวตู้เติมน้ำมันเล็กน้อย มีรถบรรทุกสีขาวจอดอยู่ ประตูท้ายปิดสนิท จัสตินลงจากรถตู้

กลิ่นน้ำมันดีเซลกระแทกจมูก

ชั่วขณะหนึ่ง เธอรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าโคลงเคลงเพราะคลื่น ท่าเรือยามค่ำคืน กลิ่นเกลือทะเลกับกลิ่นน้ำมัน เชือกที่เปียกชื้น เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายที่กำลังขนลังไม้ ‘จัดการให้เรียบร้อยซะ’ ใครคนหนึ่งพูดขึ้น

จัสตินใช้นิ้วโป้งกดสายหนังกว้างของนาฬิกาที่ข้อมือขวา เป็นนิสัยเก่าแก่ จากนั้นเธอก็ผลักประตูร้านที่สว่างไสว

ติเอร์รี โบดวง นั่งอยู่ที่ปลายเคาน์เตอร์ อายุราวสี่สิบ ยังสวมเสื้อกั๊กทำงานสีสะท้อนแสงอยู่ เขากุมแก้วกระดาษไว้ด้วยมือทั้งสอง จ้องโทรศัพท์ที่คว่ำหน้าอยู่

จัสตินนั่งเว้นที่นั่งไว้หนึ่งที่ แล้ววางมือทั้งสองบนเคาน์เตอร์ โดยหงายฝ่ามือให้เห็น

“…คนของเมซงสินะ เรียกตำรวจแล้วเหรอ”

“ยังไม่ได้เรียกค่ะ ถ้าเรียก คุณจะกลายเป็นขโมย ตอนนี้ยังไม่ใช่ขโมยค่ะ”

“ว่าไงนะ”

“ค้างจ่ายสามเดือน เป็นเงินเท่าไหร่คะ”

ติเอร์รีหัวเราะหึในลำคอ แล้วพลิกโทรศัพท์ที่คว่ำอยู่ขึ้นมา บนหน้าจอเป็นภาพเด็กหญิงฟันหน้าหลุดกำลังหัวเราะ

“สองพันสี่ร้อยยูโร ค่าเทอมโรงเรียนลูกสาวผม ก็ตั้งใจจะเอาจากตรงนั้นแหละ”

จัสตินเปิดซอง หยิบเงินสี่ร้อยยูโรออกมาใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าแจ็กเก็ตของตัวเอง จากนั้นวางซองลงบนเคาน์เตอร์ แล้วเลื่อนไปให้

“มีแปดร้อยยูโรค่ะ เป็นเงินของฉันเอง เป็นส่วนของค่าเช่าบ้านเดือนนี้”

“เด็กฝึกงานจะควักเงินตัวเองออกมาทำไม”

“เพราะถ้าชุดเดรสกลับไปไม่ทันหกโมง จะมีคนเดือดร้อนมากเกินไปค่ะ ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งพันหกร้อยยูโร ฉันจะให้เมซงจ่ายให้ภายในวันศุกร์ ถ้าไม่จ่าย ฉันจะเอาไปให้คุณที่โอแซร์เองค่ะ”

“เธอเป็นใครกันแน่”

“เด็กฝึกงานของทีมถ่ายทำค่ะ วันนี้เป็นวันแรก”

ติเอร์รีตาถลน แล้วก็กลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมา พอหัวเราะแล้วดูหนุ่มขึ้นเยอะ

“จะให้เชื่อสัญญาของเด็กฝึกงานวันแรกงั้นเหรอ”

“ฉันรักษาสัญญาค่ะ มีแค่นั้นที่ฉันมี”

ชายคนนั้นมองซองอยู่พักใหญ่ เอานิ้วลองคลำความหนา แล้วค่อยๆ เก็บใส่กระเป๋าด้านในของเสื้อกั๊ก

จัสตินเขียนสัญญาลงบนด้านหลังใบเสร็จ ว่าจะจ่ายภายในวันศุกร์ พร้อมยอดเงินที่เหลือ สุดท้ายก็เซ็นชื่อ ‘ลีซ อาร์โน’ ปลายปากกาสะดุดหยุดไปครั้งเดียว เธอกำลังเขียนชื่อผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นหน้าลงบนหนังสือสัญญากู้ยืม จัสตินตัดสินใจไม่คิดอะไรทั้งนั้น แล้วยื่นใบเสร็จให้

พอเปิดท้ายรถ ถุงใส่เสื้อผ้าก็กองระเกะระกะอยู่บนพื้น เธอนับ ครบสิบสองชุด ไม่มีชุดไหนเสียหาย

จัสตินยกถุงขึ้นตั้งทีละใบ ผูกสายห้อยเข้ากับราวท้ายรถ วนหนึ่งรอบ สอดลอดผ่าน เหลือห่วงไว้แล้วรัดให้แน่น รอยแผลเป็นเส้นขาวเส้นเดียวที่ฝ่ามือซ้ายยังจำสัมผัสของเชือกได้ ผูกครบสิบสองชุดโดยใช้เวลาไม่ถึงสองนาที

“นั่นมันปมของลูกเรือนี่นา”

“ค่ะ ก็…ประมาณนั้น”

เสียงที่ตอบออกไปมีสำเนียงใต้ปนติดมาหนึ่งพยางค์ จัสตินหุบปาก แล้วลดประตูท้ายรถลง

*

ห้าโมงสี่สิบสองนาที รถบรรทุกกับรถตู้แล่นเข้าท่าขนของตามกันมา

คนที่รออยู่คือปอลกับผู้หญิงอีกคน ผมหางม้าสีดำที่รวบสูงแน่นแกว่งไกวแรงทุกครั้งที่เธอก้าวเร็วเข้ามาใกล้ จัสตินคิดว่า นี่คือคนที่วัดคนด้วยเข็มนาฬิกา

“แล้วนั่นกี่โมง”

“ห้าโมงสี่สิบสองนาทีถึงค่ะ ก่อนฟิตติ้งสิบแปดนาที”

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าเอากลับมาได้จริงๆ เธอทำยังไง”

“คุยกันค่ะ”

คาโรลีน บูเก ผู้ประสานงานฝ่ายผลิต หยิบแท่งรากไม้เรียวบางจากกระเป๋าเสื้อโค้ตสีอูฐยาวคลุมเข่ามากัดแทะ กลิ่นหวานของชะเอมลอยมา

“คุยเหรอ ผู้ชายคนนั้นน่ะ โทรไปหาฉัน ไม่เคยรับสักครั้งเลยนะ”

“ฉันสัญญาไปว่าจะจ่ายส่วนที่เหลืออีกหนึ่งพันหกร้อยยูโรภายในวันศุกร์ค่ะ”

“หนึ่งพันหกร้อย เธอสัญญาไปเองเหรอ”

“ค่ะ ถ้าไม่จ่าย ชุดเดรสจะหายไปอีกในวันศุกร์ค่ะ”

คาโรลีนยิ้มแค่ที่มุมปาก สายห้อยบัตรผ่านสามเส้นที่คล้องคอพันกันยุ่งอยู่หน้าอก

“เดี๋ยวฉันส่งเรื่องให้ฝ่ายบัญชีเอง ว่าแต่ เธอเรียนที่ลียงใช่ไหม ที่ไหนนะ”

“โรงเรียนเสื้อผ้าแฟชั่นแห่งลียง แผนกโมดค่ะ”

“อ้าว เพื่อนฉันก็จบที่นั่นนะ เธออยู่ห้องใคร ถามไว้เฉยๆ น่ะ เฉยๆ นะ ฉันมีหลักว่าต้องจำประวัติของเด็กใหม่ไว้”

จัสตินพูดชื่อครูประจำชั้นที่เขียนอยู่ในเอกสารประวัติซึ่งซื้อมา ออกไปตามนั้นทุกตัวอักษร คาโรลีนตอบแค่ ‘อืม’ ปากยิ้มอยู่ แต่ตาไม่ได้ยิ้มด้วย หูฟังข้างซ้ายส่งเสียงดังสั้นๆ คาโรลีนหันหลังแล้ววิ่งจากไป

ปอลเดินกลับมา ถือแก้วกระดาษสองใบ

“ไปหากาแฟมาเองเลยนะ นี่ ของเธอ”

“ขอบคุณค่ะ หัวหน้า”

“ว่าแต่ ตกใจจริงๆ นะ ตามไปตั้งสี่สิบกิโล เจรจาจนจบ แล้วกลับมาก่อนหกโมง เด็กฝึกงานแบบนี้ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก แล้วลีซ วันหยุดเธอทำอะไรเหรอ”

จัสตินชะงักค้าง

“วันหยุด…ก็…คือ…”

“เฮ้ย เฮ้ย ติดตรงนั้นเลยเหรอ ทั้งที่เพิ่งเอาชุดเดรสสิบสองชุดกลับมาได้”

“…ทำความสะอาดค่ะ”

ปอลหัวเราะจนจับท้อง จัสตินลวกลิ้นเพราะกาแฟร้อน การตามตัวคนยังง่ายกว่าเรื่องนี้เสียอีก

*

หกโมงตรง ในห้องเก็บเครื่องแต่งกาย จัสตินกำลังแก้สายถุงใส่เสื้อผ้า ดึงเส้นเดียวเท่านั้น ปมก็คลายออกอย่างเงียบเชียบ

ข้างหลังมีเสียงประตูเปิด

“ปมแบบนั้น ไปเรียนมาจากไหนกันนะ”

เธอหันกลับไป มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ ผมสีเทาเงินเป็นลอนคลื่น ถักเป็นเปียหนาทิ้งลงมาด้านหน้าทางไหล่ขวา ที่คอมีแว่นขยายอันเล็กสำหรับดูอัญมณีห้อยอยู่กับเชือกสีแดง นั่นคือสายตาที่ใช้มองเสื้อผ้า จัสตินคิด สายตาเหมือนหมอที่กำลังดูบาดแผล

“อ่านมาจากหนังสือค่ะ”

“อ้าว อย่างนั้นเหรอ ดึงทีเดียวก็คลาย ถ้าไม่มีใครดึงก็ไม่มีวันหลุด เป็นปมของคนที่รีบเอาของลง ในหนังสือไม่ค่อยมีเขียนไว้หรอกนะ”

หญิงคนนั้นเดินเข้ามาช้าๆ กระหม่อมของเธอสูงแค่ระดับไหล่ของจัสติน ดวงตากลมโตหางตาตกที่เงยขึ้นมองหยีลงอย่างหยอกเย้า

“ไม่มีปัญหาค่ะ ชุดเดรสทั้งสิบสองชุดปลอดภัยดี”

“ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่ามีปัญหา ฉันชื่อมาน็อง เชอวาลิเยร์ ทำเครื่องแต่งกายให้หนัง วันนี้ฉันมีนัดจะมายืมชุดเก่าของที่นี่สามชุด ไว้ใช้ถ่ายทำตอนเจ็ดโมง”

มาน็องสายตาจับที่ถุงใส่เสื้อผ้าใบหนึ่ง แล้วใช้ปลายนิ้วหยิบขึ้นมา

“ตรงนี้ลุ่ยอยู่นะ”

ตะเข็บของถุงฉีกออกยาวเท่านิ้วหนึ่งนิ้ว มาน็องสวมปลอกนิ้วเงินที่นิ้วกลางข้างขวา แล้วดึงเข็มออกมาจากหมอนปักเข็มรูปมะเขือเทศที่พันอยู่ที่ข้อมือซ้าย ไม่ถึงสิบเข็ม ตะเข็บก็ปิดสนิท

“เร็วจังเลยค่ะ”

“รอยลุ่ย ต้องหยุดให้ไวไว้ก่อนน่ะ ถ้าปล่อยไว้ มันจะคลายออกหมดเลย”

มาน็องยิ้ม เกิดลักยิ้มขึ้นเฉพาะที่มุมปากข้างซ้าย

จัสตินไม่รู้ทำไมถึงละสายตาไปไม่ได้ ต่อหน้าคนคนนี้ เธอรู้สึกว่าก่อนจะได้จัดการอะไร ตัวเธอเองก็ถูกมองทะลุเสียก่อน

สายตาของมาน็องตกลงไปที่ป้ายชื่อบนอกของจัสติน

“ลีซ อาร์โน”

เธออ่านออกมาเบาๆ

รอยยิ้มหายไปจากใบหน้านั้น แก้มสีมะกอกซีดขาว มือที่ถือเข็มหยุดนิ่ง มาน็องมองหน้าจัสติน มองป้ายชื่อ แล้วมองหน้าอีกครั้ง

“…มีอะไรหรือคะ”

มาน็องไม่ตอบ ชุดเดรสที่ตั้งใจจะมายืมก็ไม่เอื้อมมือไปแตะ เธอเก็บเข็มคืนใส่หมอนปักเข็ม หันหลัง แล้วเดินออกจากห้องเก็บเครื่องแต่งกายไปโดยไม่พูดสักคำ

ประตูปิดลง เสียงฝีเท้าของรองเท้าหนังที่สวมจนเก่าค่อยๆ ไกลออกไปตามทางเดิน

จัสตินวางมือลงบนป้ายชื่อ ชื่อของหญิงที่ตายไปแล้วเย็นเฉียบอยู่ใต้นิ้วมือเธอ

── จบบทที่ 1 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

จัสติน คอสต์ผู้ฝึกงานทีมถ่ายทำมาน็อง เชอวาลิเยร์นักออกแบบเครื่องแต่งกายภาพยนตร์ปอล เลอซูเออร์หัวหน้าทีมถ่ายทำติเอร์รี โบดวงคนขนของอิสระคาโรลีน บูเกผู้ประสานงานฝ่ายผลิตเห็นป้ายชื่อแล้วหน้าเปลี่ยนสีหัวหน้างานของเธอคนที่เธอไปเอาชุดกลับคืนมาสืบประวัติการทำงานของเธอ

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 2

รอยลุ่ยกับตราประทับตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ