มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|

บทที่ 2

มือใต้โต๊ะ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

เช้าวันอังคาร โทรศัพท์ของน้ำสั่นไม่หยุดเลย

การแจ้งเตือนมีเกินร้อยรายการ ทุกอันเป็นรูปเดียวกัน หลังเวทีเมื่อคืน กล้าที่คาดสายสะพายสีขาวกำลังจับข้อมือผู้ชายที่เปียกโชกคนหนึ่งไว้ ส่วนคนที่ถูกจับก็อ้าปากค้างนิ่งไปเลย

คนคนนั้นก็คือน้ำเอง

〈โอ๊ย ผมทำหน้าเหวอแบบนี้เองเหรอเนี่ย…〉

ใต้รูปมีข้อความหนึ่งบรรทัดแนบอยู่ว่า เดือนปีนี้คบอยู่กับเด็กทุนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

เมื่อคืนน้ำนอนที่ห้องของแม่หลังตลาด จากที่นั่นไปมหาวิทยาลัยต้องนั่งรถเมล์ชั่วโมงหนึ่ง เขายังบอกแม่ไม่ได้สักอย่าง ทั้งเรื่องค่าที่ ทั้งเรื่องแกล้งเป็นแฟน

พอเปิดประตูห้องเขียนแบบของคณะสถาปัตย์ ปลายไม้ทีฉากยาวๆ ก็หยุดวับอยู่ตรงหน้าจมูกน้ำ

“ได้เรื่องแล้ว~! น้ำ มานั่งตรงนี้เลย เล่ามาให้หมด”

เพื่อนร่วมชั้นปีชื่อเฟิร์น บุญมี เธอแบกไม้ทีฉากขึ้นบ่าเหมือนถือดาบ แล้วจ้องน้ำเขม็ง

“ห๊ะ หวัดดี เฟิร์น เล่าให้หมดนี่ คือ…”

“อย่ามาทำเนียน เดือนนะ! เดือนคณะวิศวะ ปวริศ ศรีสวรรณคนนั้นน่ะ! ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ไหน ใครเป็นคนเริ่ม”

“เอ่อ คือ… ตั้งแต่เมื่อคืนนี้ครับ”

ไม่ใช่เรื่องโกหก น้ำบอกตัวเองอย่างนั้น

〈ต่อหน้าคนอื่นต้องเป็นแฟนกัน นั่นคือสัญญา ต่อหน้าเพื่อนก็คงเหมือนกัน〉

ตอนนั้นเอง มีแขนหนักๆ พาดมาที่ไหล่จากข้างหลัง

“น้ำ~ จริงดิ”

คือทอง แก้วมณี ผมที่ฟอกเป็นสีชานมอ่อนๆ แกว่งไหวอยู่ข้างหูน้ำ เป็นเพื่อนที่อยู่ใกล้ที่สุดตั้งแต่ปีหนึ่ง เวลาอยู่ด้วยกันก็รู้สึกเหมือนมีหมาตัวใหญ่มาอ้อนอยู่

“จริงครับ… ขอโทษที่ไม่ได้บอก”

“ไม่เป็นไรๆ~ ยินดีด้วยนะ~”

ทองหัวเราะ แต่ตาที่ปกติโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว วันนี้กลับกลมอยู่อย่างนั้น นิ้วของเขาเขี่ยกล้องฟิล์มเก่าที่ห้อยคออยู่ ดังกึกๆ

“ทอง เป็นอะไรเหรอ”

“ไม่มีอะไรน่า~ นี่ ผมนายตั้งอยู่แน่ะ”

นิ้วของทองดีดปอยผมกลางหัวของน้ำดังเป๊าะ

“โอ๊ย! ทองนี่นะ”

ตอนนั้นประตูห้องเขียนแบบก็เปิดผัวะ รุ่นพี่คณะวิศวะเดินเข้ามาพลางแทะปลาหมึกแห้งในถุง

“พี่น้อง~! นี่เหรอแฟนของไอ้กล้าบ้านเรา!”

เฟิร์นกระซิบบอกว่าเป็นบีม รัตนพล ปีสี่คณะวิศวะ

“คะ ครับ น้ำครับ”

“สาบานต่อเกียร์เลย เพิ่งเคยเห็นไอ้นั่นจับมือใครเป็นครั้งแรก! เดือนวิศวะโดนคณะสถาปัตย์ฉกไปซะแล้ว~”

เฟิร์นเอาปลายไม้ทีฉากชี้ไปทางบีม

“ฉกอะไร อย่ามาดูถูกสถาปัตย์นะ น้ำของเราน่ะ เลิศกว่าเยอะ”

“หา? โมเดลของพวกเธอน่ะ โดนลมพัดลมก็ปลิวแล้วมั้ง”

“การคำนวณของพวกนายน่ะ ถ้าไม่มีตึกก็ไม่มีที่ใช้หรอก!”

“สาบานต่อเกียร์ ที่พูดมานี่มันเกินไป~!”

ทั้งสองคนเอาหน้ามาจ่อกันแล้วจ้องตาเขม็ง นักศึกษาทั้งห้องเขียนแบบพากันหัวเราะ

“เอ้า ใจเย็นๆ ครับ! ไม่เป็นไรๆ! เก่งทั้งคู่เลย!”

น้ำโบกมือทั้งสองข้าง ทองก็หัวเราะเบาๆ

ท่ามกลางเสียงหัวเราะ น้ำคิดขึ้นมาเงียบๆ ว่า คนเหล่านี้ เขาจะต้องโกหกต่อไปจนถึงวันที่สามสิบกันยายน ส่วนลึกในอกแปลบขึ้นมา

*

ตอนเย็น ฟ้าก็แตกอีกครั้ง

ตอนกลางวันมีข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จักเข้ามา หกโมงครึ่ง ป้ายรถเมล์หน้าประตูใหญ่ มีแค่นั้น ไม่มีชื่อ แต่น้ำรู้ทันทีว่าใครส่งมา

หลังคาป้ายรถเมล์แทบไม่ช่วยอะไรกับฝนที่สาดเฉียง น้ำกอดกระบอกใส่แบบไว้กับอก นั่งหดตัวอยู่ที่ปลายม้านั่ง เสื้อเชิ้ตสีขาวแนบติดผิวอีกแล้ว

〈กินข้าวที่ห้องชั้นบนสุดของโรงแรม เอ่อ จานละเท่าไหร่นะ ข้าวมันไก่ร้านเรากี่จานกันนะ…〉

เขาเริ่มคิด แต่ก็หยุดไว้แค่นั้น เพราะเริ่มกลัว

ฝั่งตรงข้ามถนน ไฟหน้ารถส่องหยดฝนเป็นสีทอง บนพื้นถนนเปียกๆ หลอดไฟสีแดงของแผงขายของกับป้ายสีน้ำเงินของร้านสะดวกซื้อสะท้อนไหวระริก เงายาวเงาหนึ่งเดินเหยียบแสงนั้นตรงมาทางนี้

ร่มสีดำด้ามไม้ยาว

“เปียกหมดเลยนะ”

ร่มเอียงมากางเหนือหัวน้ำ พอเงยหน้าขึ้นไปก็เจอดวงตาง่วงๆ ของกล้า เมื่อมองใกล้ๆ ม่านตานั้นไม่ได้ดำสนิท แต่เป็นสีน้ำตาลเข้มอมเทา

“พี่กล้า! ทำไมเดินมาล่ะครับ ไม่ได้มารถเหรอ”

“รถอยู่หัวมุมโน้น จอดตรงนี้ไม่ได้”

“งั้นพี่ตั้งใจมารับผมเหรอ…”

“เปล่า”

“เอ่อ แล้วพี่รู้เบอร์ผมได้ยังไงครับ”

“ในใบสั่งเมื่อวานมีเบอร์ร้านเธอเขียนไว้”

“อ๋อ จริงด้วย โทรสั่งก็โทรมาที่มือถือผมนี่นา”

กล้ายัดถุงกระดาษที่ถืออยู่ใส่อกน้ำ ข้างในมีเสื้อเชิ้ตสีขาวพับไว้

“ไปเปลี่ยนในรถ คุณย่าไม่ชอบเสื้อผ้าเปียก”

“นี่เสื้อของพี่เหรอครับ”

“แล้วไง”

“มะ ไม่มีอะไรครับ… ขอบคุณครับ”

ระหว่างเดินไปที่รถ ร่มก็ยังเอียงมาทางน้ำอยู่ดี น้ำค่อยๆ ดันด้ามกลับไป กล้าก็ค่อยๆ เอียงกลับมาอีก ทำซ้ำสามรอบ น้ำก็ยอมแพ้

เสื้อที่ยืมมาตัวใหญ่เกินไป ต้องพับแขนสองทบ

“ซ้อมมาหรือยัง”

จากที่นั่งคนขับ กล้าถามโดยมองตรงไปข้างหน้า

“ซ้อมแล้วครับ! หน้ากระจก ซ้อมเรียกว่าพี่ รวมแล้วห้าสิบรอบ!”

“…แค่นั้นเหรอ”

“แค่นั้นครับ!”

กล้าหลุดลมหายใจออกมาเบาๆ จะหัวเราะหรือเปล่า ดูจากด้านข้างก็ยังไม่รู้เหมือนเดิม

*

ห้องชั้นบนสุดของโรงแรมที่ตระกูลศรีสวรรณบริหาร ตั้งอยู่เหนือสายฝน

นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ แสงไฟของกรุงเทพฯ ส่องประกายสีทองพร่าเลือนในสายฝน บนผ้าปูโต๊ะสีขาว ช้อนส้อมเงินวางเรียงอยู่ รวมแล้วหกเล่มเท่าที่น้ำนับได้

ที่สุดโต๊ะด้านในสุด มีผู้หญิงตัวเล็กๆ นั่งอยู่

คุณหญิงลัดดา ศรีสวรรณ ย่าของกล้า แม้นั่งอยู่ก็ยังเห็นว่าตัวเล็ก แต่หลังตรงเหมือนเสา ในมือถือไม้เท้าประดับรูปช้างเงินไว้โดยไม่ได้ใช้ยัน

〈ในห้องนี้ ตัวเล็กที่สุด แต่ดูใหญ่ที่สุด〉

น้ำกลืนน้ำลาย

ข้างขวาของคุณหญิงลัดดามีแพรว ไชยกุลนั่งอยู่ คืนนี้ก็คาดที่คาดผมเปิดหน้าผากเหมือนเคย และวางสมุดโน้ตเล่มหนาไว้ริมโต๊ะ

น้ำก้มศีรษะลึกแล้วพนมมือ

“สวัสดีครับ! ผมสิทธิชัย วงศ์สวัสดิ์ครับ ปีสองคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ใครๆ เรียกผมว่าน้ำครับ!”

คุณหญิงลัดดาไม่ตอบ มองน้ำตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาหยุดอยู่ที่ไหล่ซ้ายที่เปียกของกล้าชั่วครู่ ดูเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็หันกลับไปมองข้างหน้า

“ที่บ้านของเธอทำอะไรหรือ”

“แม่ขายข้าวมันไก่อยู่ที่ตลาดครับ! จานละห้าสิบบาทครับ!”

พูดไปแล้วก็รู้สึกว่าพลาดแล้ว ไม่จำเป็นต้องบอกราคาเลย

“อย่างนั้นหรือ… ในที่นั่งนี้ อย่าให้เสียชื่อศรีสวรรณก็แล้วกัน”

เสียงช้าและเย็น ริมฝีปากสีแดงเข้มแทบไม่ขยับ

สิ่งที่ยกมาเสิร์ฟคือปลาตัวใหญ่นึ่งทั้งตัว ราดน้ำจิ้มมะนาวพริก เป็นปลาที่ก้างเล็กเยอะ

ใต้เปลือกตาหนักๆ ของคุณหญิงลัดดา ดวงตาเรียวเล็กจ้องมือน้ำอยู่ น้ำรู้สึกว่ากำลังถูกทดสอบ

〈ไม่เป็นไรๆ ปลาน่ะ จับอยู่ทุกวันที่ตลาด〉

“ขะ ขอเริ่มทานเลยนะครับ!”

มือขวาถือช้อน มือซ้ายถือส้อม ใช้ส้อมกดเนื้อไว้ ใช้ขอบช้อนกรีดไปตามกระดูกสันหลัง แล้วแซะเนื้อออก ก้างก็เหลืออยู่ที่ริมจานเป็นก้างเดียวสวยงาม

พวงมาลัยมะลิที่ข้อมือซ้ายของคุณหญิงลัดดาไหวเบาๆ

“…ทานสิ”

ช้อนของกล้าเอื้อมมาจากข้างๆ เนื้อแก้มปลาส่วนที่นุ่มที่สุดถูกวางลงบนจานของน้ำเบาๆ

〈เมื่อกี้ แกล้งทำใช่ไหม ต้องเป็นการแกล้งทำสินะ〉

หูร้อนผ่าว

“ขะ ขอบคุณครับ…”

เลขาเดินเข้ามายื่นโทรศัพท์ให้คุณหญิงลัดดา คุณหญิงลัดดาย้ายไปริมหน้าต่างแล้วเรียกกล้า กล้าก็เดินตามไป

บนโต๊ะเหลือแค่น้ำกับแพรวสองคน

แพรวถอดฝาปากกาหมึกซึม เขียนอะไรบางอย่างลงไปในช่องว่างระหว่างกระดาษโน้ตหลากสี

“ว่ากันตรงๆ เลยนะ คุณโกหกไม่เก่ง”

“เอ๊ะ”

“ทุกครั้งที่ปวริศพูด คุณมองเขาเหมือนเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก ถ้าเป็นแฟนกันจริง สีหน้าต้องคุ้นชินกว่านี้หน่อย”

“ละ แล้วก็… พี่เขาหล่อ ผมเลยมองจนเพลินครับ!”

“อย่างนั้นเหรอ”

แพรวพลิกหน้าสมุดโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน หน้าปฏิทินเดือนกันยายนเข้าตาน้ำ ตรงวันที่สามสิบมีวงกลมหมึกแดงวาดไว้ชัดเจน

〈สามสิบกันยายน วันเดียวกับวันสิ้นสุดสัญญา〉

พอน้ำจะมองอีกครั้ง สมุดก็ถูกปิดดังปึก

“เอ่อ คุณแพรวครับ วงกลมนั่นคือ…”

“กำหนดการของฉัน ว่าแต่ ระวังตัวไว้ คุณหญิงสายตาดีกว่าฉันอีก”

“คะ ครับ…”

คุณหญิงลัดดากับกล้ากลับมานั่งที่โต๊ะ คุณหญิงลัดดาวางผ้าเช็ดปากบนตักใหม่ แล้วมองน้ำตรงๆ ปิ่นทองที่ปักบนมวยผมขาวโพลนสะท้อนแสงไฟเป็นเส้นบาง

“เธอ ของที่หลานคนนี้ชอบกินที่สุดคืออะไร”

หัวสมองของน้ำขาวโพลนไปหมด

ไม่รู้ เพิ่งคุยกันเมื่อวานเอง สีที่ชอบ เพลงที่ชอบ ไม่รู้สักอย่าง

“เอ่อ คือ… อันนั้น…”

เสียงแหบพร่า ปากกาของแพรวหยุดลง ดวงตาเรียวเล็กของคุณหญิงลัดดาค่อยๆ หรี่ลงไปอีก

ตอนนั้นเอง ใต้ผ้าปูโต๊ะ มือใหญ่มือหนึ่งทาบลงบนมือของน้ำ

อุ่นมาก นิ้วยาวสอดเข้ามาระหว่างนิ้วของน้ำทีละนิ้ว แล้วบีบแน่นครั้งหนึ่ง

〈รู้สึกเหมือนถูกบอกว่าไม่เป็นไร〉

ข้างๆ กล้าพูดเสียงต่ำ

“คุณย่า เขาไม่รู้หรอก เพราะผมไม่เคยบอกว่าชอบอะไร… ถ้าเป็นของที่เขาทำ ผมกินได้ทุกอย่าง”

หัวใจของน้ำเต้นตึก ทั้งที่รู้ว่าเป็นบทพูดเพื่อแกล้งทำ แต่ฝ่ามือกลับร้อน

“ครับ! ผมทำอาหารเก่งครับ!”

“อย่างนั้นหรือ แต่แม้แต่ของที่ชอบก็ยังไม่รู้ ถ้าเป็นแฟนกันจริง ป่านนี้ก็คงอยู่ด้วยกันแล้ว”

“ครับ! อยู่ด้วยกันครับ!”

ตามแรงส่ง ปากมันขยับไปก่อนแล้ว

ใต้โต๊ะ นิ้วของกล้ากระตุกวูบ แพรวค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

ริมฝีปากสีแดงของคุณหญิงลัดดาแย้มยิ้มเล็กน้อยเป็นครั้งแรก

“ถ้าอย่างนั้น วันอาทิตย์หน้า ฉันจะไปเยี่ยมห้องของพวกเธอ”

〈วันอาทิตย์หน้า… ก็คือวันอาทิตย์นี้ เอ่อ วันนี้วันอังคาร… อีกห้าวัน〉

ข้าวของของน้ำ ยังไม่ได้ขนไปที่ห้องของกล้าสักชิ้นเดียว

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

สิทธิชัย วงศ์สวัสดิ์ (น้ำ)นักศึกษาทุนคณะสถาปัตย์ทอง แก้วมณีเพื่อนสนิทของน้ำเฟิร์น บุญมีเพื่อนร่วมชั้นของน้ำปวริศศรีสวรรณ(กล้า)แฟนตามสัญญาเดือนแพรว ไชยกุลคู่ดูตัวคุณหญิงลัดดา ศรีสวรรณคุณยายของกล้าเพื่อนสนิทตั้งแต่ปี 1ท่าทางแปลกไปเพื่อนร่วมชั้นจอมซักไซ้สัญญาแกล้งเป็นแฟนถูกจับมือNEWโกหกถูกจับได้NEWถูกทดสอบในมื้ออาหารมาหาที่ห้องNEWใหม่ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 3

ขิงกับเปลือกหอยตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ