มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|

บทที่ 1

สควอลล์กับร่มสีดำ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ฟ้าร้องดังราวกับท้องฟ้าจะแยกออกจากกัน แล้วฝนก็เทลงมาในพริบตา

เย็นวันหนึ่งในสัปดาห์แรกของเดือนมิถุนายน หลังหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัยเจริญราษฎร์ สิทธิชัย วงศ์สวัสดิ์ กำลังเข็นรถเข็นสุดแรง บนรถมีข้าวมันไก่จากร้านแผงลอยของแม่ บรรจุกล่องสีขาวทั้งหมดแปดสิบกล่อง

“โธ่เอ๊ย รอเดี๋ยว รอเดี๋ยว! อย่าเปียกนะ!”

พลาสติกที่คลุมไว้ถูกลมตีจนพลิกขึ้น ทุกครั้งที่เอามือกด เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวก็แนบติดผิว ในรองเท้าแตะสีดำมีเสียงน้ำดังจ๊วบ

〈เอ่อ กล่องละห้าสิบบาท แปดสิบกล่องก็สี่พันบาท จะให้เสียไปสักกล่องก็ไม่ได้〉

เพื่อน ๆ เรียกเขาว่าน้ำ เขาออกแรงที่ท่อนแขนซึ่งหนาขึ้นจากการยกหม้อใบใหญ่ทุกเช้า แล้วลุยตรงผ่านแอ่งน้ำไป

จากในหอประชุม เสียงไมโครโฟนและเสียงเชียร์ยังดังทะลุเสียงฝนมาได้ คืนนี้เป็นรอบตัดสินการประกวดมิสเตอร์ของมหาวิทยาลัย ผู้ชนะจะได้ชื่อว่า ‘เดือน’ และต้องไปร่วมงานต่าง ๆ ในฐานะหน้าตาของมหาวิทยาลัยตลอดหนึ่งปี นักศึกษาฝ่ายจัดงานสั่งอาหารเย็นสำหรับผู้เข้าประกวดและทีมงานจากร้านของแม่

แต่ว่า วันนี้เป็นวันที่แย่สุด ๆ

ตอนพักเที่ยง เขาถูกยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ห้องธุรการหอพัก ในนั้นเขียนไว้ว่า เพราะฝนตกหนักจนน้ำท่วมชั้นหนึ่ง หอพักนักศึกษาทุนจึงปิดจนถึงเดือนตุลาคม ที่ล่างสุดของกระดาษ เหมือนประกาศทุกครั้ง มีชื่อมูลนิธิเอสผู้ให้ทุนพิมพ์ด้วยตัวเล็ก ๆ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา วันเพ็ญ วงศ์สวัสดิ์ แม่ของเขาก็โทรมา

“แกน่ะ! กินข้าวดี ๆ หรือเปล่า!”

เป็นเสียงดังอย่างที่เคย แต่หลังจากนั้นกลับไม่มีคำพูดต่อ

“แม่? เป็นอะไรไป”

“ผู้จัดการตลาดน่ะ… บอกให้จ่ายค่าที่ล่วงหน้าสามเดือน สามหมื่นหกพันบาท ภายในสิ้นเดือน ถ้าจ่ายไม่ได้ก็จะเอาที่ไปให้คนอื่น”

ท้ายประโยคสั่นเครือ น้ำได้ยินเสียงแม่สูดน้ำมูกผ่านโทรศัพท์เป็นครั้งแรก

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร! ผมจะหาทางเอง!”

“เห็นไหมล่ะ แกพูดอยู่แค่นี้แหละทุกที…”

หลังวางสาย น้ำก็คิดเลขในใจซ้ำแล้วซ้ำอีก เดือนละหนึ่งหมื่นสองพันบาท เงินเก็บของตัวเองมีหกพันกว่าบาท คิดยังไงก็ไม่พอ

*

หลังเวทีอบอวลด้วยกลิ่นเหงื่อกับกลิ่นสเปรย์ฉีดผม ตอนส่งมอบครบแปดสิบกล่องให้นักศึกษาทีมงานในเสื้อยืดสีเลือดหมู หยดน้ำก็หยดลงมาจากปอยผมตรงกลางหัวของน้ำ

ตอนนั้นเอง ฟ้าก็ร้องอีกครั้ง

เสียงดังเปรี๊ยะ แล้วไฟทุกดวงก็ดับลง

เสียงกรีดร้อง เสียงใครสักคนล้มเก้าอี้ ที่นั่งผู้ชมอื้ออึง เสียงพิธีกรขาดหายไปพร้อมไมโครโฟน

น้ำเปิดไฟฉายในโทรศัพท์ ในวงแสงสีขาว อกของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าลอยขึ้นมา พอเงยหน้ามอง ใบหน้าก็อยู่สูงขึ้นไปอีกมาก

ตัวสูง แล้วดวงตาก็ดูง่วงงุนแต่เย็นชา

〈ว้าย คนนี้ รู้จักนี่นา〉

ปวริศ ศรีสวรรณ ปีสี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ รุ่นพี่ที่ในมหาวิทยาลัยเรียกกันว่ากล้า เขาเป็นทายาทของตระกูลที่ทำธุรกิจโรงแรม และมีข่าวลือว่าไม่เคยมีใครเห็นเขายิ้มเลย คืนนี้เขาเป็นตัวเต็งที่จะชนะ และน่าจะเป็นคิวถัดไปบนเวที

“ไฟจะกลับมาเมื่อไหร่”

เสียงต่ำและสั้นพูดออกไปในความมืด ไม่ได้พูดกับน้ำ

“น่าจะเป็นแค่เบรกเกอร์ที่ตู้จ่ายไฟตัดครับ!”

น้ำตอบออกไปก่อนจะทันคิด

“แล้ว?”

“หอประชุมนี้ ตอนปีหนึ่งผมเคยเขียนแบบตอนทำงานวัดขนาดจริงครับ! ตู้จ่ายไฟอยู่ในประตูสีขาวข้างทางออกฉุกเฉิน! ตามผมมาเลยครับ!”

น้ำแทรกตัวผ่านผู้คนไป ข้างหลังมีขายาว ๆ ก้าวยาวตามมา พอเปิดประตูสีขาว ในบรรดาสวิตช์ที่เรียงเป็นแถว มีอยู่ตัวเดียวที่ตกลงด้านล่าง

“เจอแล้ว! อันนี้เอง!”

เขาใช้นิ้วดันขึ้นสุดแรง ไฟบนเพดานก็สว่างวาบ จากที่นั่งผู้ชมมีเสียงปรบมือดังกึกก้อง

พอหันกลับไป กล้ากำลังมองน้ำจากข้างบน เขาใช้นิ้วที่เปียกสางผมหน้าสีดำไปข้างหลัง

“ชื่ออะไร”

“หา? อ๋อ สิทธิชัย วงศ์สวัสดิ์ครับ! ปีสองคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ทุกคนเรียกผมว่าน้ำ”

“…ช่วยได้เยอะ”

พูดเท่านั้น กล้าก็เดินไปทางเวที

เมื่อแอบมองจากปีกเวที กล้ายืนอยู่ในแสงไฟสีทอง เสียงกรีดร้องของผู้ชมเปลี่ยนไปเป็นคนละแบบกับเมื่อครู่ที่หน้าอกของเขา จี้เฟืองสีเงินสัญลักษณ์คณะวิศวกรรมศาสตร์สะท้อนแสงวาบหนึ่ง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา พิธีกรก็อ่านชื่อเดือนของปีนี้ ปีสี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปวริศ ศรีสวรรณ

บนเวทีที่กระดาษสีโปรยปราย น้ำมองดูไปพลางเก็บกล่องเปล่า

〈สุดยอดเลย โลกคนละใบหมายถึงแบบนี้นี่เอง〉

*

กล้ากลับมาหลังเวทีทันทีหลังจากนั้น บนไหล่ของเสื้อช็อปสีเลือดหมู มีสายสะพายสีขาวปักตัวอักษร ‘เดือน’ ด้วยด้ายทองพาดอยู่

เขาเดินตรงไปที่โต๊ะทีมงาน หยิบกล่องที่มีชื่อตัวเองติดอยู่ แล้วเปิดฝาตรงหน้าน้ำ

“…กินซะ”

“ไม่ได้นะครับ! นั่นมันมื้อเย็นของพี่นะ!”

“ฉันไม่หิว ส่วนนาย หน้าเหมือนยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยง”

ทันทีที่น้ำกำลังจะเถียง ท้องก็ร้องโครกครากขึ้นมา ดวงตาของกล้าหรี่ลงนิดเดียว น้ำดูไม่ออกว่าเขายิ้มหรือเปล่า

พอกินเข้าไปคำเดียว รสมือแม่ที่กินอยู่ทุกวันก็ซึมเข้าไปในร่างกายที่เย็นเพราะฝน

ตอนนั้นเอง เสียงรองเท้าก็เดินเข้ามาใกล้

หญิงวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาโค้งศีรษะลึก ข้างหลังมีหญิงอีกคนอุ้มช่อกุหลาบขาวช่อใหญ่ เธอรวบผมหน้าด้วยที่คาดผมสีกรมท่า เผยหน้าผากโล่ง เป็นคนตัวสูง น้ำรู้สึกขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุว่าเหมือนถูกเห็นเฉลยข้อสอบทั้งหมดไปก่อนแล้ว

หญิงที่ดูเหมือนเลขานุการพูดกับกล้า

“คุณกล้าคะ ขอแสดงความยินดีที่ได้รับเลือกเป็นเดือนค่ะ ดิฉันขอส่งสารจากคุณหญิงลัดดา ศรีสวรรณ ท่านจะจัดงานเลี้ยงมื้อค่ำเพื่อหมั้นหมายกับคุณหนูจากตระกูลไชยกุลในเดือนกันยายนค่ะ”

“ฉันไม่เคยได้ยิน”

“สรุปคือ ฉันเองก็เพิ่งได้ยินตอนเที่ยงวันนี้ แพรว ไชยกุล ปีสี่คณะบริหารธุรกิจ”

หญิงที่ถือช่อดอกไม้พูดเร็ว ๆ แล้วกดกุหลาบขาวใส่อกกล้า

“แล้วเป็นเหตุให้ได้ดอกไม้นี่น่ะเหรอ”

“คุณย่าสั่งมา ไม่ใช่รสนิยมของฉันหรอก”

พริบตาต่อมา มือใหญ่ของกล้าก็คว้าข้อมือน้ำ กล่องที่กินค้างเอียงอยู่ในมือน้ำ

“ไปบอกท่านย่าที ว่าฉันมีแฟนแล้ว”

“…แ ฟ น หรือคะ”

“คนนี้ สิทธิชัย ปีสองคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ น้ำ”

น้ำอ้าปากค้างแข็งทื่อ นิ้วที่จับข้อมือร้อนผ่าวและไม่ผ่อนแรงเลยสักนิด แพรวเลิกคิ้วข้างเดียวเท่านั้น จากนั้นก็เปิดสมุดโน้ตหนาที่แปะกระดาษโน้ตหลากสีแน่นเอี๊ยด แล้วจดอะไรบางอย่างด้วยปากกาหมึกซึม

“อย่างนั้นเหรอ ฉันจะแจ้งท่านย่าตามนั้นแล้วกัน”

“ไปคุยกันข้างนอก”

*

ฝนยังตกอยู่ ในแอ่งน้ำที่ลานจอดรถ แสงนีออนของเมืองสะท้อนเลือนเป็นสีแดงสีน้ำเงิน

กล้ากางร่มสีดำด้ามไม้ยาว ร่มที่ได้ยินข่าวลือมาว่าพกติดตัวแม้วันที่ฟ้าโปร่ง น้ำถูกลากเข้ามาอยู่ใต้ร่มนั้น

“พี่กล้า! เมื่อกี้มันอะไรกัน! ผมเพิ่งคุยกับพี่เป็นครั้งแรกวันนี้เองนะ!”

“ใช่”

“ใช่อะไรล่ะครับ!”

“ฉันต้องมีเหตุผลปฏิเสธเรื่องที่ท่านย่าจัดให้ แกต้องแสร้งเป็นแฟนฉันจนถึงวันที่สามสิบกันยายน”

“ห… หา าาา?”

“ทำตัวเป็นแฟนต่อหน้าคนอื่น จนกว่าฤดูฝนจะจบ ฉันจะตอบแทน”

“ไม่เอาครับ!”

เสียงของน้ำก้องอยู่ภายในร่ม

“เรื่องเงินใช่ไหมล่ะ! ผมตัดสินใจแล้วว่าเรื่องเงินจะไม่พึ่งใคร! ต่อให้หอพักน้ำท่วมปิดถึงเดือนตุลาคม ผมก็จะจัดการเอง!”

“ถ้าไม่มีหอพัก ก็มาอยู่ห้องฉัน ห้องว่างเหลือเฟือ”

“บอกว่าไม่เอาไงครับ!”

พูดพลาง น้ำก็เบือนสายตาหนี ตอนนั้นเอง เสียงในสายตอนเที่ยงก็ดังกลับมา เสียงสั่นของแม่ เสียงสูดน้ำมูก ถ้าถูกยึดที่ไป แม่จะไม่มีที่ไปแบกหม้อหลังตื่นตีสี่ ลูกค้าที่มาอุดหนุนมาหลายปีก็เช่นกัน

น้ำกำชายเสื้อเชิ้ตที่เปียกแน่น

“…พี่ครับ ขอถามอย่างหนึ่งได้ไหม”

“แล้ว?”

“ค่าที่ในตลาดของร้านแม่ผม สามเดือนเป็นสามหมื่นหกพันบาท ถ้าไม่จ่ายภายในสิ้นเดือน จะถูกยึดที่ไป”

“ฉันจ่ายให้หนึ่งปี”

“เอ่อ เดือนละหนึ่งหมื่นสองพัน ปีหนึ่งก็… ห… หนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันบาท!?”

เสียงน้ำแหลมขึ้น กล้าไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย

“…ผมแค่ยืมครับ! พอจบแล้วจะคืนทั้งหมด! ห้องก็แค่ยืมอยู่!”

“ตามใจ”

“แล้วก็! ห้องนอนแยกกันนะครับ!”

“แน่นอนอยู่แล้ว ถ้านายอยู่ห้องฉัน ต่อให้ท่านย่ามาเห็นก็ไม่มีปัญหา แค่นั้น”

“…เข้าใจแล้วครับ จนถึงวันที่สามสิบกันยายนใช่ไหม”

พอรู้ตัวอีกที ร่มก็เอียงมาทางฝั่งน้ำมาตลอด ไหล่ซ้ายของกล้าเปียกฝนดำคล้ำไปทั้งเสื้อช็อปสีเลือดหมู

“พี่ครับ ไหล่เปียกนะ”

“ไม่เป็นไร”

กล้าเบือนสายตาไป ตอนที่คางเงยขึ้น แสงไฟถนนก็ส่องไปที่ใต้คางด้านซ้าย มีแผลเป็นเก่าสีขาวเล็ก ๆ อยู่ ในใบหน้าที่งดงามราวกับของที่สร้างขึ้น มีเพียงตรงนั้นที่ดูเหมือนใบหน้าของคนธรรมดา

ขณะที่น้ำจ้องมองอยู่ กล้าก็หันมา

“พรุ่งนี้หนึ่งทุ่ม ไปพบท่านย่า ถ้าโกหกไม่เก่ง คืนนี้ก็ไปซ้อมซะ”

── จบบทที่ 1 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

สิทธิชัย วงศ์สวัสดิ์ (น้ำ)นักศึกษาทุนคณะสถาปัตย์ปวริศ ศรีสวรรณ (กล้า)วิศวะปี 4 · เดือนมหาลัยวันเพ็ญ วงศ์สวัสดิ์เจ้าของแผงลอย · แม่แพรว ไชยกุลคู่ดูตัวคุณหญิงลัดดา ศรีสวรรณคุณยายของกล้าสัญญาแกล้งเป็นแฟนคู่สัญญาแม่คู่ดูตัวของกล้าคุณยายของกล้าพรุ่งนี้จะพบ

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 2

มือใต้โต๊ะตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ