บทที่ 3
ขิงกับเปลือกหอย
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เช้าวันพฤหัสบดี ตีสี่ ใต้หลังคาตลาดยังเป็นสีของกลางคืน
ในหม้อใบใหญ่ ไก่ทั้งตัวรวมหกตัวกำลังมีไอน้ำลอยขึ้น น้ำออกแรงที่ท่อนแขน ยกหม้อใบนั้นลงจากเตา
“เฮ้ย! แม่ ไก่สุกแล้ว!”
“จ้ะ วางตรงนั้นแล้วมานี่หน่อย”
วันเพ็ญแม่ของเขาหันมาทั้งที่ยังถือมีดอยู่ ใต้หมวกกันแดดสีขาวมีผมสั้นสีดอกเลาที่ตัดเองโผล่ออกมา สำหรับน้ำแล้ว แม่คือคนเสียงดังที่มองอะไรทะลุได้ก่อนใครเสมอ
เช้านี้ยิ่งดูเป็นอย่างนั้นเป็นพิเศษ
“ม-มีอะไรเหรอ?”
“เมื่อวานตอนเย็น คนดูแลตลาดมาหา บอกว่าค่าที่ปีนึงเต็มๆ มีคนจ่ายให้แล้ว แสนสี่หมื่นสี่พันบาท! ใครจ่ายให้ล่ะ”
น้ำกลืนน้ำลาย
เมื่อวานตอนเที่ยง กล้าส่งข้อความสั้นๆ มา มีแค่คำว่า ‘จ่ายแล้ว’ กับรูปใบเสร็จจากสำนักงานตลาดอีกหนึ่งรูป เท่านั้นเอง
“ผมยืมจากรุ่นพี่ที่มหาลัยน่ะ ตอนที่หอปิด ผมก็จะไปอาศัยอยู่ห้องรุ่นพี่คนนั้นด้วย เรียนจบแล้วผมจะใช้คืนให้หมดเลย”
แม่หรี่ตาเรียวเล็กลงไปอีก รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าที่มีรอยตีนกาลึก
“แก ปิดอะไรอยู่ใช่ไหม”
“ไม่ได้ปิดสักหน่อย! ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!”
“เห็นไหมล่ะ พอแกพูดแบบนั้นออกมาทีไร แกก็ปิดอะไรอยู่ทุกที”
น้ำเถียงอะไรไม่ออก เขาสบตาแม่ไม่ได้ จึงมองแต่ปลายรองเท้าแตะของตัวเอง
“...พอผมพร้อมจะเล่าให้ฟังได้เมื่อไหร่ ผมจะเล่านะ”
แม่เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็กางถุงพลาสติกใบใหญ่ออก ห่อไก่ต้มสองตัวด้วยกระดาษใส่ลงไป ใส่ขวดน้ำจิ้มไปอีกสามขวด สุดท้ายเป็นขิงสดอีกก้อนหนึ่ง มือที่มีรอยด้านจากมีดตรงโคนนิ้วชี้รัดปากถุงจนแน่น
“แก! กินข้าวดีๆ หรือเปล่า! เอาไปให้รุ่นพี่คนนั้นกินด้วย ไปอาศัยบ้านคนอื่นอยู่ อย่าไปมือเปล่า”
“แม่... ขอบคุณนะ”
“อย่าทำหน้าจะร้องไห้! นั่น ลูกค้ามาแล้ว!”
แม่ปรบมือแล้วหัวเราะ พระเครื่องจากวัดที่ห้อยอยู่ที่คอแกว่งไกวในแสงไฟ พร้อมสร้อยทองเส้นนั้น
*
เย็นวันนั้น น้ำกับทองช่วยกันอุ้มกล่องกระดาษขึ้นลิฟต์
ห้องของกล้าอยู่ชั้นสามสิบสองของคอนโดสูง เดินจากมหาวิทยาลัยสิบห้านาที สัมภาระของน้ำมีกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ กล่องกระดาษสองกล่อง กับกระบอกใส่แบบ วัสดุทำโมเดล และถุงของแม่
“น้ำ~ หนักจัง~ ในกล่องนี้ใส่อะไรไว้เนี่ย~”
“ตำราเรียน ขอโทษนะทอง ขอบคุณมากที่มาช่วย ช่วยได้เยอะจริงๆ”
“ไม่เป็นไรหรอก~ ยังไงเฟิร์นกับพี่บีมวันนี้ก็ทะเลาะกันหน้าห้องเขียนแบบอีกแล้ว เสียงดังจนต้องหนีมา~”
ทองหัวเราะ แล้วเตะพื้นเบาๆ ด้วยรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อสีแดง ตัวเลขเหนือประตูไล่ขึ้นไป ยี่สิบ ยี่สิบเอ็ด
แล้วจู่ๆ เสียงของทองก็ต่ำลง
“น้ำ นี่นะ”
“อืม?”
“เรา... มาตลอดเลย...”
เสียงติ๊งดังขึ้น ประตูเปิดออก ชั้นสามสิบสอง
ทองหุบปาก แล้วครู่หนึ่งก็กลับมาทำหน้าเหมือนทุกที
“...ไม่มีอะไรหรอก~ นั่น ถึงแล้ว”
“เอ๊ะ อะไรเหรอ? อย่าพูดค้างสิ”
“ก็บอกว่าไม่มีอะไรไง~”
ทองเคาะประตูบานในสุดของทางเดินด้วยมุมกล่อง คนที่เปิดประตูคือกล้า เขาถอดเสื้อช่างสีเลือดหมูออกแล้ว เหลือแค่เสื้อยืดสีขาวตัวเดียว ทองวางกล่องกระดาษลงที่ปลายเท้าน้ำ แล้วก้มหัวให้กล้าเล็กน้อย
“งั้นเรากลับก่อนนะ~ น้ำ เจอกันพรุ่งนี้~”
“อืม เจอกันพรุ่งนี้ ขอบคุณนะทอง!”
ทองไม่หันกลับมาเลยสักครั้ง เดินตรงไปทางลิฟต์ ปกติแล้วต้องหันมาโบกมือให้อย่างน้อยสามครั้ง
*
ห้องนั้นกว้าง
นอกกระจกบานใหญ่ เมืองกรุงเทพฯ ที่เปียกฝนพร่าเลือนไปด้วยแสงนีออนสีแดงสีน้ำเงิน โซฟาสีขาว โต๊ะสีดำที่ไม่มีอะไรวางอยู่ สะอาดเกินไปจนดูไม่เหมือนมีคนอยู่
น้ำจะเอาถุงของแม่ไปเก็บ จึงเปิดตู้เย็น
ข้างในมีขวดน้ำสี่ขวดกับกาแฟกระป๋องหนึ่งกระป๋อง เท่านั้นเอง
“พี่กล้า! ปกติพี่กินอะไรครับเนี่ย!”
“กินข้างนอก”
“ทุกวันเลยเหรอครับ? เอ่อ มื้อละร้อยบาท วันละสามมื้อก็สามร้อยบาท เดือนนึงก็... โธ่เอ๊ย เสียดายเงินชะมัด!”
กล้าไม่ตอบ ชี้ไปที่ประตูสองบานในทางเดิน
“กฎมีสองข้อ ห้องนอนแยกกัน นายใช้ห้องทางขวา”
“ครับ!”
“อีกอย่าง ห้องในสุดเป็นห้องทำงาน ห้ามเข้าเอง”
ผ่านประตูที่เปิดแง้มอยู่ มองเห็นโต๊ะตัวใหญ่กับตู้หนังสือสูง บนโต๊ะมีโคมไฟสำหรับเขียนแบบวางอยู่ กล้าปิดประตูบานนั้นลงเบาๆ
“เข้าใจแล้วครับ งั้นผมขอบ้างข้อหนึ่ง ผมใช้ครัวได้ไหมครับ”
“แล้วไง?”
“ผมจะทำข้าวครับ! เป็นการตอบแทนที่ได้ยืมห้องอยู่!”
“...ตามใจ”
บนชั้นในครัว มีหม้อที่ยังติดสติ๊กเกอร์ราคาอยู่ กับหม้อหุงข้าวที่ยังไม่ได้แกะออกจากกล่อง น้ำแกะสติ๊กเกอร์ไปพลางอดหัวเราะไม่ได้
เขาผัดข้าวสารกับกระเทียมด้วยน้ำต้มไก่และมันไก่ แล้วค่อยหุง ส่วนน้ำจิ้ม ซอยขิงละเอียดแล้วผัดก่อน จากนั้นผสมเต้าเจี้ยว พริก และน้ำส้มสายชู เป็นลำดับเดียวกับที่แม่สอนมา
พอไอน้ำลอยขึ้น มันก็ส่องประกายเป็นสีทองในแสงไฟของครัว บนกระจกหน้าต่างมีหยดฝนเกาะอยู่หลายหยด และในแต่ละหยดก็มีแสงนีออนของเมืองสะท้อนอยู่เล็กๆ
กล้ากินจานแรกเงียบๆ ไม่พูดอะไรเลย น้ำไม่แตะจานของตัวเอง ได้แต่มอง
〈ไม่อร่อยเหรอ หรือว่าไม่ถูกปากคนรวย〉
กล้ายื่นจานที่ว่างเปล่ามาให้
“...เอ๊ะ? เอ่อ ขอเพิ่มเหรอครับ!”
“แล้วไง?”
“ครับ! เดี๋ยวนี้เลย!”
จานที่สองกล้าก็กินเงียบๆ เหมือนเดิม เก็บด้วยช้อนจนเกลี้ยงถึงเม็ดสุดท้าย แล้วใช้ปลายนิ้วดันจานของน้ำที่ยังไม่ได้แตะมาทางน้ำ
“...กินสิ ของนายจะเย็นหมด”
“อ๋อ ครับ”
พอน้ำกินคำแรก กล้าก็พูดขึ้นมาเบาๆ
“ขิงน่ะ ใส่เยอะๆ ดีกว่า”
“เอ๊ะ?”
“น้ำจิ้ม คราวหน้าใส่ให้มากกว่านี้”
พูดแค่นั้น กล้าก็เบนสายตาหนี เหนือคิ้วขวาของเขามีไฝเม็ดเล็กๆ อยู่
“...ครับ คราวหน้า ผมจะใส่ให้เต็มที่เลย”
น้ำพยักหน้า ทั้งที่มือยังกำช้อนอยู่แต่ขยับไม่ได้
เป็นแค่เรื่องรสชาติที่ชอบ แต่ทำไมน้ำเสียงที่เขาพูดถึงทำให้ใจเต้นไม่เป็นส่ำ น้ำเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
*
ห้าทุ่ม
น้ำปูหนังสือพิมพ์บนพื้นห้องนั่งเล่น ทำโมเดลสำหรับการบ้าน พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าคือกำหนดส่ง
เขาเอาคมมีดคัตเตอร์ทาบกับไม้บรรทัดพลาสติกเพื่อตัดบอร์ดสีขาว ตอนนั้นเองก็มีเสียงดังเป๊าะ ขอบไม้บรรทัดแหว่งไป
“ไม่นะ...”
แบบนี้ตัดให้ตรงไม่ได้ ต้องเป็นไม้บรรทัดโลหะเท่านั้น
น้ำนึกถึงโต๊ะในห้องทำงานที่เห็นตอนเย็น โต๊ะที่มีโคมไฟสำหรับเขียนแบบ คนคณะวิศวะต้องมีไม้บรรทัดโลหะแน่ๆ
เขาเคาะประตูห้องนอนของกล้า ไม่มีเสียงตอบ มีแต่เสียงน้ำจากห้องอาบน้ำดังมาจากข้างใน
〈เขาบอกว่าห้ามเข้าเอง แต่ฉันแค่ยืม เดี๋ยวก็เอามาคืน〉
น้ำเปิดประตูห้องทำงาน เปิดไฟ แล้วปิดประตูเบาๆ
บนโต๊ะเก็บไว้เรียบร้อย ไม่เห็นไม้บรรทัด พอเปิดลิ้นชักบนสุด ก็เจอไม้บรรทัดโลหะกับวงเวียนวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
“เจอแล้ว...”
เขายื่นมือออกไปได้ครึ่งทางก็ชะงัก
ด้านในสุดของไม้บรรทัด มีผ้าเช็ดหน้าสีขาวพับวางอยู่ และบนนั้นมีกำไลข้อมือเล็กๆ วางอยู่
เป็นกำไลที่ถักด้วยด้ายสีแดงซีดเป็นเปียสามเส้น ร้อยเปลือกหอยเล็กสีขาวไว้หลายชิ้น ตรงกลางมีหอยโข่งตัวเล็กทาสีน้ำเงินอยู่หนึ่งตัว
น้ำหยิบมันขึ้นมา นิ้วสั่น
เขารู้จักมัน
เขาพลิกดูปมด้านหลัง ปมที่บิดสองรอบแล้วสอดผ่านวงกลม เลียนแบบปมที่แม่ใช้มัดปากถุงที่ร้านแผงลอย
ฤดูร้อนตอนแปดขวบ ชายหาดหัวหิน
มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เล่นด้วยกันทุกวันตลอดหน้าร้อนนั้นเพียงหนึ่งฤดู น้ำไม่ได้ถามชื่อ เพราะเขานั่งอยู่ที่ขอบเรือสีน้ำเงินที่ยกขึ้นวางบนหาดเสมอ น้ำจึงเรียกเขาว่า “พี่เรือ” หมายถึงพี่ชายแห่งเรือ
ปลายฤดูร้อน น้ำถักกำไลจากเปลือกหอยที่เก็บมา ส่วนหอยโข่งนั้นแอบเอานิ้วจิ้มสีน้ำเงินจากเรือลำนั้นมาทา แล้วก็ผูกให้ที่ข้อมือเรียวของพี่เรือ
กำไลเส้นเดียวจากฤดูร้อนเมื่อสิบสองปีก่อน ไม่มีทางมีอยู่ที่อื่นในโลกอีก
〈ทำไม ถึงมาอยู่ที่นี่ได้〉
น้ำนึกถึงคืนที่ควรจะเป็นคืนแรกที่ได้คุยกัน มือที่เอียงร่มมาทางน้ำตลอดทาง มือที่ในงานเลี้ยงอาหารจับนิ้วน้ำจากใต้โต๊ะโดยไม่ลังเลเลย
〈พี่กล้า... จำฉันได้ตั้งแต่แรก...?〉
น้ำยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น มือกำกำไลแน่น
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เสียงน้ำจากห้องอาบน้ำเงียบไปแล้ว
ตอนนั้นเอง ข้างหลังก็มีเสียงประตูห้องทำงานเปิดออก
── จบบทที่ 3 ──
