มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|

บทที่ 4

ไฟที่ไม่มีวันดับ

ผู้เขียนบทนี้: yu-taro-

ตูม! เสาไฟพุ่งขึ้นทั่วลานกว้าง

เที่ยงวันที่สี่ ที่ลานกว้างแห่งสะดือสวรรค์ ไฟของยี่สิบตระกูลตั้งเรียงรายกัน ไฟของตระกูลน้ำค้างแข็งเป็นสีฟ้าซีด ไฟของตระกูลงูขนนกพลิ้วไหวเป็นรูปขนนก ส่วนไฟของตระกูลสายฟ้าส่งเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ ทำเอาผมของเทพเจ้ารอบข้างตั้งชันขึ้นมา

แล้วก็มีเสียงดังบึ้ม ไฟของตระกูลป่าพายุระเบิดกระจาย เถ้าถ่านโปรยลงมาราวกับหิมะ

“โอ๊ะโอ๋ ไฟแรงดีจริงนะจ๊ะ”

บนที่นั่งสูง เมอร์นา ดูวาล ผู้คุมสอบหาวหวอด

“การสอบวันนี้คือการสร้างไฟที่ไม่มีวันดับจ้ะ ถ้าถึงพระอาทิตย์ตกแล้วยังไม่มีใครลอกเลียนได้ รับสิบคะแนนเลยนะจ๊ะ ถ้าลุกไหม้ถึงรุ่งเช้า นั่นแหละไฟที่ไม่มีวันดับของจริง… ครอก…”

“คุณครูคะ อย่าเพิ่งหลับสิคะ! เริ่มไปแล้วนะ!”

เทอาโน เคราเมอุส ยืนอยู่ตรงหน้าครอบครัว แล้วนับนิ้วทีละนิ้ว

“เตาหนึ่งเตา โอ่งหนึ่งใบ หินเหล็กไฟหนึ่งก้อน แล้วก็พ่ออีกหนึ่งคน น่าจะรอดนะ เอ้า หายใจลึกๆ!”

โดเรียน เคราเมอุส ผู้เป็นพ่อ ลูบหนวดสีขาวที่ถักเป็นสองเปีย

“ฮ่าๆๆ วันนี้ถึงคราวของเทพแห่งเตาแล้ว พ่อไม่ปล่อยให้ไฟออกมาแย่ๆ หรอก เตาเตาเตา… เอ๊ย ไม่เตาเลย ไม่เตา! ฮ่าๆ”

“พ่อคะ ยังไม่ทันเริ่มก็หนาวแล้วนะ”

เทอาโนวางโอ่งน้ำใบเก่าไว้ข้างเตาดินใบเล็กที่แบกมาจากคฤหาสน์ มันเป็นโอ่งที่ร้าวมาตลอด กลิ้งอยู่มุมคฤหาสน์มาแสนนาน เธอถูผงทองกับยางสนลงในรอยร้าว แล้วร้องเพลงเบาๆ เส้นสีทองสามเส้นก็วิ่งผ่านท้องโอ่ง

“ต่อไป อย่าให้ครีโนเห็นนะ ถ้าเห็นไม่ได้ ก็วิเคราะห์ไม่ได้”

เธอปลดผ้ากันเปื้อนออก แล้วคลุมทับหัวทองสัมฤทธิ์ของครีโนจนมิด

แผนการสมบูรณ์แบบ แต่พังภายในสามวินาที พอโดเรียนเป่าลมใส่เตา ลมร้อนก็พัดผ้ากันเปื้อนลอยขึ้น ไปแปะหน้าทายาทตระกูลสายฟ้าที่อยู่ข้างๆ เข้าพอดี

“ร้อนโว้ย! เจ้าเคราเมอุส! ผ้ากันเปื้อนบินมาเร็วระดับสายฟ้าเลยนะ!”

ยาโรมิล กรอมสกี ดึงผ้ากันเปื้อนออกจากหน้าแล้วตะโกนโวยวาย

“ขอโทษ! เอาคืนมาด้วย!”

โดเรียนแบมือทั้งสองเหนือเตา ไฟสีแดงไหลจากฝ่ามือเข้าสู่เตาเรื่อยๆ นานกว่าทุกคืนที่ผ่านมามาก ลมหายใจที่พ่นออกมาเป็นไอสีขาว ทั้งที่เป็นเวลาเที่ยงวัน

“พ่อคะ นานไปหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไรหรอก ก็วันนี้เป็นเวทีใหญ่นี่นา ไมลอน ได้เวลาแล้ว”

ไมลอน เคราเมอุส น้องชาย ตีหินเหล็กไฟลงไปครั้งเดียว ประกายไฟดวงเดียวตกลงที่ปากโอ่ง

ฟุบ ไฟสีทองก็ลุกขึ้น ไม่ใช่ไฟใหญ่โต แต่ต่อให้ลมพัด หรือสายฟ้าของยาโรมิลเฉียดผ่านมา ไฟในโอ่งก็ไม่สั่นไหวเลยสักนิด

พอตะวันคล้อย ไฟของตระกูลอื่นก็ดับไปทีละกองสองกอง เทพแห่งตระกูลน้ำค้างแข็งย่อตัวลงตรงหน้าครีโน ถามว่าทำไฟนั้นได้อย่างไร

“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ ผมจะวิเคราะห์ ไฟนี้ลอกเลียนไม่ได้ครับ เพราะวัตถุดิบไม่พอ”

“เอ๊ะ ไม่ตอบเหรอ”

“ตอบแล้วครับ”

พระอาทิตย์ตก เมอร์นาประกาศอย่างอ้อยอิ่งว่า ตระกูลเคราเมอุสได้สิบคะแนนจ้ะ บนแผ่นดาวกลางลาน ชื่อเคราเมอุสค่อยๆ ไต่ขึ้นไปหยุดที่บนสุด สามสิบคะแนน อีกสิบเก้าตระกูลยังเรียงรายอยู่ที่ยี่สิบคะแนนเท่าเดิม

“ที่หนึ่ง… บ้านเราได้ที่หนึ่ง…!”

“พี่คะ ที่หนึ่งเลยนะ! บ้านที่อยู่ขั้นบันไดล่างสุด ขึ้นไปอยู่บนสุดเลย!”

เทอาโนกอดไมลอนแล้วกระโดดโลดเต้น โดเรียนหัวเราะฮ่าๆๆ แล้วปรบมือตามหลังมาเล็กน้อย

*

ไฟในโอ่งถูกตั้งไว้ในคฤหาสน์ที่อยู่ใต้ขั้นบันไดล่างสุด ห้องที่เหมือนโกดังหินสว่างไสวเป็นสีทอง

ที่หน้าประตูมีกลิ่นไขมันแกะลอยมา เมอร์นายืนถือตะกร้าไหมพรมอยู่

“หลังระฆังยามค่ำแล้วก็เถอะ คืนนี้มีผู้คุมสอบอยู่ด้วย ถือว่าไม่เป็นไรนะจ๊ะ”

“คุณครูเข้าใจเก่งจัง! เชิญเข้ามาเลยค่ะ!”

ต่อมา เคนติ เมรู ผู้สูงโปร่ง หยิบถุงใบเล็กออกมาจากใต้ผ้าคลุมไหล่สีขาว

“ผลอินทผลัมครับ ทั้งหมดยี่สิบเม็ด เม็ดละสิบกรัม รวมสองร้อยกรัม ผมเลือกเม็ดที่น้ำหนักเท่ากันมาครับ”

“แม้แต่ผลไม้ก็ชั่งมาเหรอ”

“ผมถนัดเรื่องชั่งครับ”

“รู้แล้วล่ะ แต่พอเธอพูดด้วยหน้านิ่งๆ ฉันก็อดขำไม่ได้ทุกที”

จากด้านหลัง ยาโรมิลก็บุกเข้ามาเสียงดังตึงตัง ในอ้อมแขนหอบโถน้ำผึ้งมาด้วย

“นี่คือบ้านของผู้มีพระคุณแห่งค้อนของท่านยาโรมิลผู้ยิ่งใหญ่นี่นา! ได้ที่หนึ่งนี่ระดับสายฟ้าเลยนะ!”

“ไม่ได้เชิญนะ… แต่ขอบใจ”

ไมลอนอบขนมปังในเตาจนไหม้เกรียมหมด โดเรียนเต้นด้วยรองเท้าไม้ กลุกๆ กลักๆ ทุกครั้งที่ขาพันกัน ทุกคนก็หัวเราะ เทอาโนนับ

“เตียงสามเตียง ขนมปังสี่ก้อน ไหม้ก็เถอะ อินทผลัมยี่สิบเม็ด แขกสามคน คะแนนสามสิบ”

“งานเลี้ยงนี้หนักเกินกว่าจะชั่งได้ครับ”

เคนติพูดเบาๆ เป็นเสียงที่เล็กที่สุดเท่าที่เคยพูดมา

“ชั่งไม่ได้เป็นครั้งแรกเหรอ”

“ครั้งแรกครับ… ในความหมายที่ดีนะครับ”

“อะไรเนี่ย โกงชัดๆ”

พอเทอาโนหัวเราะออกมา โดเรียนก็ชูจอกที่บิ่นและมีเส้นทองขึ้นสูง

“ดื่มให้เจ้าหญิงปะทองของพ่อ! ให้เทพแห่งประกายไฟ ให้หัวคิดเก่งๆ และให้แขกผู้มาเยือนทั้งหลาย! ชนแก้ว!”

“ชนแก้ว! วันนี้ในแก้วไม่ใช่น้ำเปล่านะเนี่ย”

ทุกคนชนจอกชนโถกัน เสียงหัวเราะกระแทกเพดานต่ำแล้วสะท้อนกลับมา เทอาโนคิดว่า นี่คือค่ำคืนที่มีความสุขที่สุดตั้งแต่เกิดมา

โดเรียนหมุนตัวอีกรอบหนึ่ง

แล้วก็ล้มลงกับพื้น

จอกกลิ้งไป ตรงรอยบิ่นกระแทกพื้น แต่ก็ไม่แตก

“พ่อ!”

เทอาโนคว้ามือพ่อ เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ไอสีขาวที่เคยพ่นออกมาตลอดแทบมองไม่เห็นแล้ว ยาโรมิลเงียบ อุ้มพ่อของเธอขึ้นไปวางบนเตียง เทอาโนเก็บจอกที่กลิ้งไปมาวางไว้บนอกพ่อ

“ครีโน พ่อเป็นอะไร! ตอบมา!”

“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ ผมจะวิเคราะห์”

ลูกแก้วส่งเสียงดังช้าๆ

“ท่านพ่อแบ่งไฟแห่งเทพของท่านให้เตาของผมทุกคืนตลอดสามปีนับจากวันที่ผมถูกสร้างขึ้น และในการสอบวันนี้ท่านเทไฟที่เหลือทั้งหมดลงในเตาสอบ ไฟแห่งเทพของท่านแทบไม่เหลือแล้วครับ”

“ทำไม… ทำไมไม่บอก”

“เพราะไม่มีใครถามครับ ผมจึงไม่ได้บอก”

มือเย็นเฉียบทุกคืน ไอสีขาว เสียงที่หัวเราะแล้วบอกว่าเพราะแก่แล้ว เทอาโนตะคอกไม่ออก คนที่ไม่เคยถามคือตัวเธอเอง

*

เมอร์นาถอดฮู้ดไหมพรมออก

เป็นเส้นผมที่เทอาโนเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ผมสีขาวเกือบเป็นเงินร่วงลงบนไหล่เหมือนเส้นด้ายเล็กๆ นับร้อยเส้น ดวงตาข้างขวาสีม่วงอ่อนเอ่อด้วยน้ำตา

“ครูเองก็มีเรื่องที่ต้องบอกจ้ะ”

“…คุณครู?”

“ครูเป็นเทพที่มองเห็นอนาคตเป็นเส้นด้ายจ้ะ มากมายหลายเส้นเลย คนที่ส่งวิธีสร้างลูกแก้วแปดสิบเอ็ดลูกให้คุณโดเรียน ก็คือครูเอง ลูกแก้วสีเขียวตะไคร่ ก็ย้อมด้วยไหมพรมของครู เส้นด้ายที่ลิ้นระฆัง รอยร้าวที่ค้อนของคุณยาโรมิล ก็เป็นด้ายที่ครูค่อยๆ ดึงไว้ทีละนิดทั้งนั้นจ้ะ”

เทอาโนนึกออก ไหมพรมสีเขียวตะไคร่หนึ่งเส้นที่เธอหยิบออกจากลิ้นระฆังแล้วทิ้งไป

ยาโรมิลกำเส้นสีทองบนค้อนไว้ในขนสัตว์ เขาไม่ได้ผิวปาก

“ทำไมถึงทำแบบนั้น”

“วงแหวนรุ่งอรุณมีรอยร้าวจ้ะ คนที่ต่อมันได้มีแต่เทพีแห่งการปะซ่อม ครูเลยอยากให้เธอได้ไปยืนอยู่หน้าวงแหวนนั้น แต่ว่านะ อนาคตที่เกี่ยวกับการตัดสินใจของหัวคิดนี้ ครูมองไม่เห็นเส้นด้ายเลย เส้นด้ายที่คุณโดเรียนจะหายไป ไม่มีอยู่ที่ไหนเลยจ้ะ”

เมอร์นาซบหน้าลงในตะกร้าไหมพรม

“ครูเองก็มองไม่เห็นทั้งหมดหรอกจ้ะ”

“งั้นช่วยย้อนเวลากลับไปสิคะ คุณครูทำได้ไม่ใช่เหรอ”

“ย้อนไม่ได้จ้ะ สิ่งที่ครูทำได้ คือหยุดเวลาไว้เท่ากับหนึ่งลมหายใจ วันละครั้งเดียว การย้อนกลับ ไม่มีใครทำได้เลยจ้ะ”

“ไม่จริง…”

นิ้วเย็นเฉียบคว้ามือเทอาโนไว้

“อย่าร้องไห้เลย คุณครู หัวคิดนี่พ่ออยากสร้างเอง”

โดเรียนลืมตาขึ้นแล้ว ดวงตาสีอำพันสะท้อนไฟจากโอ่ง

*

“เทอาโน ไมลอน มานี่หน่อย”

เทอาโนกับไมลอนคุกเข่าอยู่สองข้างของพ่อ โดเรียนจับมือทั้งสองไว้ข้างละมือ ทั้งสองคนบีบตอบกลับแน่น

“ไฟของพ่อไม่ได้ดับไปหรอกนะ แค่ส่งต่อให้พวกลูกเท่านั้นเอง ฮ่าๆๆ…”

เสียงหัวเราะเบาเท่าไฟเทียน

“…ไม่ตลกเลย ไม่ตลกที่สุดเท่าที่เคยฟังมา”

“อย่างนั้นเหรอ งั้นคำสุดท้ายนี่พ่อพูดจริงจังนะ”

โดเรียนใช้นิ้วโป้งลูบเส้นสีทองที่มือซ้ายของเทอาโน

“เทอาโน ลูกไม่เคยทิ้งของที่แตกร้าว จอกที่บิ่น โอ่งที่ร้าว หรือแม้แต่พ่อแก่ๆ คนนี้ เพราะอย่างนั้นพ่อเองก็เลยไม่ต้องทิ้งตัวเองไปด้วย”

“จะทิ้งได้ยังไงล่ะคะ ถึงแตกแล้วก็ยังใช้ได้อยู่นี่นา”

โดเรียนค่อยๆ หันไปมองไมลอน

“ไมลอน ฝากเฝ้าไฟด้วยนะ”

ไมลอนเงียบ ตีหินเหล็กไฟลงไป ประกายไฟหนึ่งดวงส่องวาบอยู่บนอกพ่อแล้วก็ดับไป น้ำตาหยดลงบนนิ้วที่เปื้อนเขม่า

“ไฟดีนี่”

นอกหน้าต่างเริ่มขาวขึ้นรำไร

ปลายนิ้วของโดเรียนมีแสงสีแดงซึมออกมา มือ แขน หนวด ทุกส่วนส่องสว่างเหมือนถ่านดวงเล็กๆ มือที่เทอาโนกุมไว้อุ่นขึ้นเพียงชั่วครู่ เหมือนเมื่อก่อน

จากนั้น แสงก็ดับวูบลง

บนเตียงเหลือเพียงค้อนประจำเตาที่เคยห้อยอยู่ข้างเอว กับจอกที่มีเส้นสีทอง

เทพที่ดับสูญไปแล้วไม่มีวันกลับมา เทอาโนรู้ดี แต่ถึงจะรู้ เธอก็ยังร้องไห้เสียงดัง ไมลอนก็ร้องไห้ เคนติเก็บจอกขึ้นมาอย่างเงียบๆ แล้ววางลงบนฝ่ามือของเทอาโน มือของเคนติไม่ได้ห่างจากมือของเทอาโนเลยตลอดเวลา

*

ไม่รู้ว่าร้องไห้ไปนานแค่ไหน พอรู้ตัวอีกที ไฟที่ประตูหน้าอกของครีโนก็หดเล็กลงเหลือราวครึ่งหนึ่งของปกติ

“ครีโน… ไฟเล็กลงแล้ว จะเป็นยังไงต่อ”

“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ เพราะไม่มีไฟของท่านพ่อมาเพิ่ม เตาของผมจะหยุดทำงานตอนเที่ยงวัน ความน่าจะเป็นเก้าสิบหกเปอร์เซ็นต์ครับ”

อีกฟากของหน้าต่าง ดวงอาทิตย์กำลังขึ้น ช้ากว่าปกติ

“…พระอาทิตย์ ขึ้นช้าไปหรือเปล่า”

“ครับ ขึ้นช้ากว่าเมื่อวาน ความน่าจะเป็นที่รอยร้าวของวงแหวนขยายกว้างขึ้น เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ครับ”

“กำลังขยายอยู่…”

ในตอนนั้นเอง เสียงฟ้าร้องก็ดังก้องไปทั่วนครสวรรค์ จากทางลานกว้างมีเสียงทุ้มหนักกลิ้งลงมาตามขั้นบันได

“ยี่สิบตระกูลจงฟัง ข้าขอประกาศการสอบครั้งสุดท้าย ตระกูลที่หมุนวงแหวนรุ่งอรุณได้ รับหนึ่งร้อยคะแนน เมื่อพระอาทิตย์ตก ตระกูลที่อยู่ท้ายสุดจะต้องผ่านประตูแห่งการถูกลืม”

เสียงโซ่เหล็กกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งต่อเนื่องอยู่ไกลๆ

เทอาโนกอดค้อนของพ่อและจอกเส้นทองไว้แนบอก กว่าเตาของครีโนจะหยุดตอนเที่ยง เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งวันแล้ว

── จบบทที่ 4 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

เทอาโน เคราเมอุสเทพีแห่งการเย็บซ่อมโดเรียนเคราเมอุสบิดา・เทพแห่งเตาเมอร์นา ดูวาลเทพผู้เห็นเส้นด้ายอนาคตครีโนหัวสัมฤทธิ์ที่พ่อสร้างไมลอน เคราเมอุสเทพแห่งประกายไฟ・น้องชายเคนติ เมรูเทพแห่งการชั่งบิดาฝากไฟไว้แล้วเลือนหายNEWผู้คุมสอบผู้ชักเส้นด้ายหัวหน้าบ้านหยุดตอนเที่ยงวันNEWน้องชายผู้ได้รับฝากเฝ้าไฟNEWจับมือประคองเธอผู้อยู่เคียงข้างNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย yu-taro- ไปยังบทที่ 5

เช้าของยี่สิบตระกูลตอนที่คนนี้เขียน: 15 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 5) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ