บทที่ 5
เช้าของยี่สิบตระกูล
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เสียงหินเหล็กไฟดังแกร๊ก
เช้าวันที่ห้า ในเรือนใต้บันไดขั้นล่างสุด ไมลอน เคราเมอุส นั่งยองอยู่หน้าประตูในอกของครีโน เปลวไฟในเตาหดเหลือเท่าเม็ดถั่ว ในมือขวาของเขาคือค้อนเตาที่พ่อทิ้งไว้
“ถ้าตีด้วยค้อนของพ่อ อาจจะเปลี่ยนอะไรได้ก็ได้นะ”
“ต่อให้ไม่เปลี่ยนก็ตีเถอะ ไฟเล็กแค่ไหนก็ยังเป็นไฟ”
เทอาโน เคราเมอุส พูดทั้งที่ยังกอดถ้วยเส้นทองไว้
สันค้อนกระทบหิน ประกายไฟดวงหนึ่งตกลงที่ปากเตา
พรึบ
เปลวสีแดงโตขึ้น จากเม็ดถั่วกลายเป็นขนาดนิ้วโป้ง
“ติดแล้ว… ติดแล้วนะเนี่ย!”
“ครีโน ทำไมล่ะ ที่ผ่านมาไม่เคยติดสักครั้งเลย”
“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ ที่ผ่านมาผมใช้ไฟจำนวนมากไปกับการคำนวณเรียงคะแนนของยี่สิบตระกูล การคำนวณนั้นไม่จำเป็นอีกแล้ว ไฟดวงเล็กก็พอครับ”
ไมลอนเงียบ ตีหินต่อไปไม่หยุด ปลายหูของเขาแดงก่ำ
*
เกือบเที่ยง สามคนเดินลงบันไดหินจากลานกลางระเบียงหลงทาง
วงแหวนรุ่งอรุณสูงราวสิบเมตร หมุนอืดอาดกว่าเมื่อเย็นวันก่อนเมื่อวาน รอยแตกกว้างที่ขอบขยายออกไปอีกหนึ่งฝ่ามือ จากตรงนั้นมีรอยร้าวเล็กๆ แตกกิ่งออกไปหลายสิบเส้น ภายในวงมีชื่อแปลกๆ ลุกไหม้แล้วดับไปสลับกัน
“เอาล่ะ หายใจลึกๆ! ฉันจะซ่อมคนเดียว คงไม่เป็นไรหรอก”
“พี่ นั่นมันเป็นประโยคที่ไม่เป็นไรแน่ๆ เลยนะ”
แผนการสมบูรณ์แบบ แต่ล้มเหลวภายในสามวินาที พอเธอเริ่มร้องเพลง รอยแตกก็พ่นลมร้อนออกมา เผาปลายผมลอนของเทอาโนจนหยิกหงิก
“ผมเหมือนไมลอนไปแล้ว… ครีโน ทำไมถึงเชื่อมไม่ติดล่ะ!”
“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ วงแหวนใหญ่กว่าร่างของเทอาโนมากครับ คนเดียวซ่อมไม่ได้”
“รู้อยู่แล้ว! ฉันนี่โง่เองที่ไปถาม!”
เสียงห่วงเหล็กดังกราว
มหาเฒ่าแห่งตระกูลสายฟ้า voislav กรอมสกี เดินลงบันไดมา ข้างหลังคือเหล่าเทพของตระกูลสายฟ้า คนท้ายสุดคือยาโรมิล กรอมสกี ที่ก้มหน้างุด มหาเฒ่ายกไม้เท้าขึ้น สายฟ้าสีขาววิ่งแล่น ประตูหินเหนือศีรษะก็ปิดลง ประกายสีฟ้าซีดอุดช่องว่างเอาไว้ เสียงตะโกนของเหล่าเทพข้างนอกเบาลง
“เจ้าตัวเล็กเอ๋ย วงแหวนนี้ ตระกูลสายฟ้าจะเป็นผู้หมุนก่อน คงได้หนึ่งร้อยคะแนนกระมัง”
“ถึงอย่างนั้น ตระกูลของเราก็ได้แค่สามสิบคะแนน ที่เหลือได้ยี่สิบ มีอันดับสุดท้ายถึงสิบเก้าตระกูลแบบนี้ ประตูก็ไม่เปิดหรอก”
“เพราะอย่างนั้น ข้าจะเป็นผู้เปิดประตูเอง ข้าจะให้ตระกูลอื่นผ่านเข้ามาทีละตระกูล ให้แต่ละตระกูลใช้พลังของตนผลักวงแหวน ทุกตระกูลจะได้หนึ่งร้อยคะแนน เว้นแต่ตระกูลเคราเมอุส ให้นอนหลับอยู่ที่นี่ไปเสีย”
เทอาโนนับนิ้ว หนึ่งร้อยยี่สิบสิบเก้าตระกูล สามสิบหนึ่งตระกูล
“…มีแค่บ้านเราที่เป็นอันดับสุดท้าย”
“ถูกแล้ว ต้องเผาชื่อหนึ่งชื่อลงในวงแหวน นั่นคือกฎมาพันปี”
ชายชราหัวเราะโดยไม่มีเสียง
ซ่อมคนเดียวไม่ได้ ปาฏิหาริย์ที่ทำเลียนแบบได้ด้วยคนเดียวจะถูกลบทิ้ง งั้นก็…
“ครีโน ถ้าจะซ่อมวงแหวนนี้ต้องทำยังไง ตอบมา ให้ทุกคนได้ยิน วิธีของฉัน ทั้งหมดเลย”
“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ ผมจะตอบด้วยเสียงที่ดังที่สุดครับ”
เสียงใสราวขลุ่ยพุ่งออกมาจากช่องว่างของประตู
“ผงทองหนึ่งส่วน ยางสนสามส่วน! ทำนองให้ไต่ขึ้นสามเสียงจากเสียงต่ำ แล้วลงมาหนึ่งเสียง! รอยแตกหนึ่งเส้น ให้หนึ่งคนรับผิดชอบ!”
ระเบียงหลงทางสะท้อนเสียง เสียงก้องกลายเป็นร้อยๆ แผ่กระจายไปทั่วสะดือแห่งฟ้า
นอกประตูมีเสียงตาชั่งดังขึ้น ประตูหินลอยขึ้นเบาๆ ทั้งสายฟ้าที่ติดอยู่
“เสียงนี้…!”
“ผมปรับน้ำหนักของประตูให้สมดุลแล้ว ที่เหลือก็แค่ผลักครับ ผมบันทึกไว้ว่า”
เป็นเสียงของเคนติ เมรู มือหลายสิบคู่ช่วยกันยกประตูขึ้น เหล่าเทพของยี่สิบตระกูลทะลักเข้ามา
“เคนติ!”
“ผมจะรับรอยแตกหนึ่งเส้น ข้างๆ คุณครับ”
“อื้อ! ข้างๆ ว่างอยู่!”
เหล่าเทพเข้าเกาะวงแหวน ใช้มือของตนแตะรอยแตก เพลงห่วยๆ ซ้อนกันหลายสิบเสียง รอยแตกปิดลงทีละเส้นดังแกร๊ก เส้นทองแผ่กิ่งก้านออกไป ชื่อที่ลุกไหม้อยู่ก็ดับวูบ
บนบันได เมอร์นา ดูวาล ยืนอยู่
“โอ๊ะโอ๋ วิธีที่ใครๆ ก็ทำได้เลยนะจ๊ะ ไม่มีตระกูลไหนได้คะแนนเลยจ้ะ”
“แปลว่าประตู…”
“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ อันดับสุดท้ายยังเป็นสิบเก้าตระกูลเหมือนเดิม ไม่ได้มีแค่ตระกูลเดียว ประตูจะไม่เปิดครับ”
“เยี่ยม…!”
ดวงตาสีเงินของ voislav กรอมสกี ส่องประกายวูบวาบ สายฟ้าพุ่งจากปลายไม้เท้าตรงไปหาเทอาโน
เมื่อรู้ตัวอีกที เทอาโนก็นอนกลิ้งอยู่บนพื้น หินที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่ไหม้เป็นสีดำ เมอร์นายังคงอยู่ในท่ามือที่ผลักไหล่เทอาโน หอบหายใจที่ไหล่
“ฉันหยุดเวลาไว้ได้แค่หนึ่งลมหายใจจ้ะ ของวันนี้หมดแล้วนะ”
“อาจารย์… ขอบคุณค่ะ”
ชายชรายกไม้เท้าขึ้นอีกครั้ง แต่ก่อนนั้น แผ่นหลังที่ใหญ่ดั่งหมีก็มาขวางไว้ สายฟ้าฟาดลงที่ด้ามค้อนซึ่งมีเส้นทอง รอยร้าวไม่เปิดออก ยาโรมิลกำด้ามด้วยมือซ้ายแน่น
“ท่านปู่! ข้าผู้เป็นยาโรมิลจะไม่เป่าปากเบี่ยงเบนอีกแล้ว! ข้าจะขัดขืนระดับสายฟ้า!”
“ยาโรมิล อย่าฝืนนะ! ครีโน พลังของเขามาจากไหน”
“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ ผมจะวิเคราะห์ มาจากชื่อทั้งเก้าบนเสาของตระกูลสายฟ้าครับ ชื่อบนเสามีเก้า ห่วงบนไม้เท้าก็มีเก้า ความน่าจะเป็นที่มหาเฒ่าจะได้อันดับหนึ่งเก้าครั้งติดในการประลองพันปีคือเก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์ พลังของตระกูลที่ถูกลบไปไหลผ่านเสา ไปสะสมอยู่ในห่วงทั้งเก้าของไม้เท้า การสลักชื่อก็คือการทุบหิน”
〈ถ้าแตกอยู่ ก็ต่อให้ติดกัน〉
“ทางลัดล่ะ”
“ซ้ายสอง ขวาหนึ่งครับ”
*
เสาประตูของตระกูลสายฟ้าสูงสามเท่าของตัวเทอาโน ชื่อทั้งเก้าที่เห็นเมื่อคืนถูกสลักไว้ลึก
ซ่อมคนเดียวไม่ได้ แต่เทอาโนไม่ได้อยู่คนเดียว
เหล่าเทพที่ตามมาถูผงทองและยางสนลงในร่องที่สลักไว้ แล้วร้องเพลง ไมลอนก็ร่วมด้วย เคนติก็เช่นกัน เทอาโนวางนิ้วบนชื่อบนสุด
ทุกครั้งที่ร่องปิดลง ชื่อหนึ่งก็ลอยขึ้นจากหิน อักษรเรืองแสงจากเสากลายเป็นดวงดาว ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้ายามกลางวัน รวมทั้งหมดเก้าชื่อ เทอาโนอ่านหนึ่งชื่อ คราวนี้เธอไม่ลืม
เมื่อกลับมาที่ลาน ห่วงเหล็กเก้าวงที่ตกจากไม้เท้ากลิ้งอยู่ voislav นั่งทรุดอยู่ในฐานะชายชราผอมแห้งธรรมดาคนหนึ่ง
“เก้าพันปีก่อน วงแหวนแตก ไม่มีใครซ่อมได้ ข้าจึงเผาชื่อ เพื่อไม่ให้รุ่งอรุณหยุดลง”
“มีคนซ่อมได้ค่ะ แค่ไม่ใช่คนเดียว”
ยาโรมิลเงียบ คลุมหนังสัตว์ให้ไหล่ของปู่
*
แม้พระอาทิตย์ตกดิน ประตูก็ไม่เปิด แต่วงแหวนที่ไม่ต้องเผาชื่ออีกก็เริ่มจะหยุดหมุน
“ตระกูลเคราเมอุสได้อันดับหนึ่งสินะจ๊ะ วงแหวนเธอต้องดูแลพันปีเลยนะจ๊ะ”
“ไม่ดูแลค่ะ ครีโน ถ้าใช้ไฟของหนึ่งตระกูล วงแหวนจะหมุนได้กี่วัน”
“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ ถ้าวงเล็กพอ ก็หนึ่งวันครับ ถ้าหมุนวงเล็กหนึ่งวัน ไฟที่ลดไปจะกลับคืนเมื่อพักผ่านหนึ่งคืน แต่ถ้าแบ่งไฟจำนวนมากทุกคืนอย่างท่านพ่อ ก็จะกลับไม่ทัน ลดลงเรื่อยๆ ครับ”
เทอาโนมองเส้นทองสามเส้นที่มือซ้าย เสียงของอาจารย์เมื่อเย็นวันแรกผุดขึ้นมา ของที่แตกน่ะนะ ตรงรอยแตกนั่นแหละที่แข็งแรงที่สุดจ้ะ
“ยาโรมิล ใช้ค้อนนั้น ทุบวงแหวนแบ่งเป็นยี่สิบ”
“จะ จะให้ข้าผู้เป็นยาโรมิลทุบอีกหรือ”
“จะให้ทุบ แต่คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายขอเอง”
ค้อนดังยี่สิบครั้ง ยี่สิบตระกูลเอาเศษชิ้นละหนึ่งมาต่อด้วยเส้นทองกลายเป็นวงเล็ก แต่ละตระกูลผลัดกันหมุนรุ่งอรุณด้วยไฟของตนทีละวัน เพื่อไม่ต้องเผาชื่อ ผู้ชนะพันปีและอันดับสุดท้ายไม่จำเป็นอีกแล้ว ยี่สิบตระกูลตัดสินใจกันตรงนั้นว่าจะไม่จัดการประลองพันปีอีก
เช้าวันที่หก วงเล็กของตระกูลสายฟ้าหมุน ดวงอาทิตย์ขึ้นตามเวลาเดิม เสียงโห่ร้องสั่นสะเทือนนครบนฟ้า
*
คืนนั้น เทอาโนนั่งยองอยู่หน้าครีโน
“ครีโน ตั้งแต่แรกแล้ว เธอรู้เรื่องอาจารย์ใช่ไหม”
“ครับ จากเส้นด้ายสีตะไคร่ที่ลิ้นระฆังในวันแรก เพราะไม่มีใครถามครับ”
ลูกแก้วที่ดังไม่หยุดตอนมองตะกร้าไหมพรม ตอนนั้นเองสินะ
“เธอเคยบอกเรื่องนั้นกับใครไหม”
“ครับ คืนวันแรก หลังจากทุกคนหลับไปแล้ว ท่านพ่อถามผม ว่าเห็นอะไร ผมตอบเรื่องเส้นด้ายของอาจารย์ และเรื่องที่ไฟของท่านพ่อจะหมดในวันที่สี่ครับ”
“พ่อรู้เหรอ…”
“ครับ ท่านพ่อตัดสินใจจะใช้ไฟต่อไปทั้งที่รู้ และขอให้ผม อย่าให้ใครเอาลูกสาวไปวางบนฝ่ามือ จนกว่าเธอจะเลือกเอง”
“หมายความว่ายังไง”
“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ สิ่งที่ผมตัดสินใจ ไม่ปรากฏในเส้นด้ายของอาจารย์ ดังนั้น เพื่อไม่ให้เทอาโนต้องไปยืนหน้าวงแหวนเพราะถูกเส้นด้ายของอาจารย์ดึงไป แต่ยืนได้เพราะเลือกด้วยตัวเอง ผมจึงไม่พูดเรื่องอาจารย์หรือไฟของท่านพ่อจนกว่าเทอาโนจะถาม ผมเลือกเองด้วยว่าจะเดินที่ไหน และไปยืนต่อหน้าใคร”
ตอบมา ให้ทุกคนได้ยิน คนที่พูดอย่างนั้นหน้าวงแหวนในวันนี้ ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นตัวเธอเอง ไม่ใช่เส้นด้ายของอาจารย์ ไม่ใช่การคำนวณของครีโน คนที่เหลือทางให้เลือกเองในที่ที่ไม่มีใครมองเห็น คือพ่อ
“…พ่อมีอะไรอย่างอื่นฝากไว้ไหม”
“ครับ มีคำฝาก ผมสามารถเล่าเสียงที่ได้ยินมาได้ตามเดิม”
ไมลอนนั่งลงข้างพี่สาว เทอาโนกอดถ้วยเข้าอกอีกครั้ง
“…ขอร้อง เปิดให้ฟังที”
ลูกแก้วดังแกร๊ก
“ฮ่าๆๆ เทอาโน ไมลอน ถ้าลูกได้ฟังนี่อยู่ แปลว่าเทอาโนเลือกเอง ถามเองสินะ เก่งมาก”
เป็นเสียงดังกังวานที่เธอเคยฟังข้างเตา
“ไฟของพ่อจะหมดในวันที่สี่ พ่อรู้แล้วก็ยังใช้ เทพแห่งเตามีหน้าที่ใช้ไฟให้หมด เทอาโน ‘ทำไม’ ของลูก พ่อตอบให้ไม่ได้ครึ่งเดียว เพราะงั้นขอตอบข้อสุดท้ายไว้ก่อน ทำไมถึงแบ่งไฟ เพราะลูกๆ คือความภูมิใจของพ่อไงล่ะ”
“…ขี้โกง ตอบล่วงหน้านี่ขี้โกง”
“ไมลอน ประกายไฟของลูกมันเล็ก เพราะเล็กถึงจุดได้ทุกที่ ฝากดูแลไฟด้วยนะ ทั้งสองคน ถ้าร้องไห้ก็ให้หัวเราะตามมาด้วย ตาแดงก็บอกว่าเป็นสีที่เกิดจากเตาเผาไปแล้วกัน ฮ่าๆๆ”
เสียงจบลง
เทอาโนกับไมลอนกอดกัน ร้องไห้จนเสียงแหบ เมื่อร้องจนหมดแล้วเงยหน้าขึ้น นอกหน้าต่างก็เริ่มสว่าง วันนี้เป็นเวรของตระกูลน้ำค้างแข็ง เทอาโนยิ้มทั้งที่ตายังแดงก่ำ
*
หนึ่งปีต่อมา
ในเรือนใต้บันไดขั้นล่างสุด ทุกวันจะมีเทพจากตระกูลใดตระกูลหนึ่งมาเรียนเชื่อมทอง ป้ายหน้าประตูเป็นลายมือของไมลอน เขียนว่า “ซ่อมของ ยินดีต้อนรับทุกท่าน” ทุกเช้าไมลอนใช้ค้อนของพ่อตีประกายไฟลงในเตาของครีโน ไฟไม่เคยดับเลยสักครั้ง
ที่นั่งแถวหน้าสุด มีลูกศิษย์ผมขาวผู้เลิกเป็นผู้คุมสอบนั่งอยู่
“โอ๊ะโอ๋ โค้งอีกแล้วจ้ะ”
“อาจารย์… ไม่สิ คุณเมอร์นา แตกแล้วก็ยังใช้ได้ค่ะ”
ยาโรมิลได้เป็นหัวหน้าตระกูลสายฟ้า voislav ทุกคืนมองดาวอยู่หน้าเรือน เปล่งเสียงเรียกชื่อทั้งเก้าทีละชื่อ
ยามเย็น เคนติวางถ้วยเส้นทองบนชั้นลงบนตาชั่งเบาๆ
“น้ำหนักพอดีครับ”
“เทียบกับอะไร”
“กับทั้งหมดที่คุณเชื่อมต่อไว้ทุกวันครับ”
เทอาโนหัวเราะ แล้วกุมมือเคนติ บ้านหลังนี้ที่เต็มไปด้วยรอยแตก วันนี้ก็ยังใช้งานได้ดีเหมือนเดิม
── จบบทที่ 5 ──
