มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|

บทที่ 3

ลานทางวนหลงทิศ

ผู้เขียนบทนี้: yu-taro-

เสียงโซ่เหล็กดังกริ๊งกร๊าง

เช้าวันที่สาม บนเนินทางเหนือของสะดือฟ้า กำแพงหินสีดำขดเป็นวงก้นหอย นั่นคือระเบียงแห่งความหลง กำแพงสูงห้าเมตร เมื่อเทพจากยี่สิบตระกูลมายืนเรียงหน้าทางเข้า ชายชราร่างผอมก็เดินเท้าไม้เท้าออกมายืนตรงกลาง

เขาคือผู้อาวุโสสูงสุดแห่งตระกูลสายฟ้า voislav กรอมสกี ปลายไม้เท้ากระทบพื้นหิน ประกายไฟสีขาวอมฟ้าแล่นผ่านปลายเท้าของเหล่าเทพ

“จงฟังให้ดี ยี่สิบตระกูล ระเบียงนี้สะท้อนเสียงกลับ และบิดทางให้เพี้ยนไป มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะไปถึงลานกลาง”

ดวงตาสีเงินเกือบขาวหยุดอยู่ที่ปลายสุดของแถว บนใบหน้าของเทอาโน เคราเมอุส

“ผู้ตัวเล็ก ก็จะหายไปทั้งที่ยังตัวเล็กอยู่อย่างนั้น”

ชายชราไม่ได้เปล่งเสียง ยิ้มเพียงมุมปาก เหงื่อเย็นสายหนึ่งไหลลงตามแผ่นหลังของเทอาโน

“…คงไม่เป็นไรหรอก เอ้า หายใจลึก ๆ!”

“พี่ เสียงสั่นนะ”

ไมลอนน้องชายกระซิบข้างหู

“ไม่ได้สั่น นี่มันอาการตื่นเต้นแบบนักรบ”

ที่เก้าอี้ข้างทางเข้า เมอร์นา ดูวาล ผู้คุมสอบ เงยหน้าขึ้นมาวูบหนึ่ง

“อืมม์ ๆ วันนี้นะคะ ครูจะให้คะแนนตระกูลที่ไปถึงลานกลางค่ะ แล้วคะแนนก็คิดจากความยาวของทางที่ตระกูลนั้นเดินเพียงตระกูลเดียว ถ้าเป็นทางเดียวกับตระกูลอื่น ตรงนั้นไม่มีคะแนนนะ จนถึงตะวันตกดิน… ครู่…”

“คุณครูคะ ถ้าไปไม่ถึงก่อนตะวันตกดินล่ะคะ”

“ศูนย์คะแนนจ้ะ ฝันดีนะ…”

เทอาโนเรียกครอบครัวมารวมกัน

“แผนคือแบบนี้ ไมลอนปิดหูครีโน ถ้าไม่ได้ยินอะไร ก็ไม่ตอบอะไร”

ไมลอนโอบหัวสัมฤทธิ์ด้วยสองมือ แล้วหันมาทำหน้าลำบากใจ แผนสมบูรณ์แบบ แต่พังภายในสามวินาที เพราะครีโนไม่มีหูที่ไหนเลย

“…ครีโน หูอยู่ตรงไหน”

“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ ผมได้ยินด้วยศีรษะทั้งหัว”

“ทำไมไม่บอกก่อน!”

“เพราะไม่มีคำถามครับ”

*

ภายในระเบียงเป็นพายุแห่งเสียง

ถ้าใครสักคนพูดว่า “ขวา” เสียงจากกำแพงซ้ายก็ตอบกลับมาว่า ขวา ขวา เดินไปแค่สามก้าวก็จำทางที่มาไม่ได้แล้ว

ท่ามกลางนั้น ครีโนใช้สามขาเรียวเล็กก้าวเสียงกุกกักไปข้างหน้า ทุกครั้งที่ถึงทางแยก จะมีเทพที่หลงทางยืนอยู่ และเทพเหล่านั้นส่วนใหญ่มักหันมาถามหัวสัมฤทธิ์ด้วยสีหน้าลำบากใจ

“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ ผมจะวิเคราะห์ เลี้ยวซ้ายสองครั้ง ขวาหนึ่งครั้ง เป็นทางลัดด้วยความน่าจะเป็นเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ครับ”

เทพองค์นั้นกล่าวขอบคุณแล้ววิ่งจากไป ครีโนก็เดินไปทางแยกอื่นต่อ ตระกูลเคราเมอุสต้องหยุดวิ่งไล่ตามทุกครั้งไป

“ครีโน! ไปทางนั้นทำไม! ทางของเราอยู่ทางนี้!”

“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ เพราะข้างหน้ามีเทพที่หลงทางอยู่ครับ”

“นั่นไม่ใช่คำตอบ!”

ครีโนตอบให้ทั้งตระกูลงูมีปีก ตระกูลน้ำค้างแข็ง และตระกูลสายฟ้า แม้แต่ยาโรมิล กรอมสกีก็ผิวปากเดินเข้ามาแล้วถามเสียงเบา คำสัญญาเมื่อวานมีผลแค่วันเดียวเท่านั้น

เลยเที่ยงไปแล้ว ตระกูลเคราเมอุสก็ยังไปไม่ถึงครึ่งทางของระเบียง

เทอาโนดึงไม้พายสัมฤทธิ์ที่เหน็บไว้ข้างหูขวาออกมา

“แปดสิบแปดเปอร์เซ็นต์ ถูกเผง ตอนนี้ฉันอยากทุบหัวแกให้แตก”

“ไม่ใช่คำถาม แต่ผมขอบันทึกไว้ครับ”

“ไม่ต้องบันทึก!”

โดเรียน เคราเมอุส ผู้เป็นพ่อ ค่อย ๆ จับข้อมือเทอาโนไว้

“ฮ่า ๆ ๆ ถ้าทุบแตก คนซ่อมก็คือลูกนะ เจ้าหญิงทองประสาน”

“…แตกแล้วก็ยังใช้ได้ แต่วันนี้ฉันไม่อยากพูดประโยคนั้นเลย!”

*

ส่วนลึกของระเบียงถูกหลังคาหินปิดสนิท ในทางมืดสนิทนั้น เทอาโนพลัดหลงจากครอบครัวไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

“เทอาโน เคราเมอุส อยู่ตรงนั้นไหม”

เสียงของเคนติ เมรู ดังมาจากความมืด ดูเหมือนตระกูลแม่น้ำใหญ่ก็แตกกระจายกันที่นี่เหมือนกัน

“อยู่ มั้ง มองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเองเลย”

นิ้วเรียวยาวควานหามือของเทอาโนเจอ แล้วกุมไว้ เคนติเงียบอยู่นาน

“เพื่อไม่ให้พลัดหลงครับ แล้วก็… มือของคุณหนักประมาณสามร้อยกรัมครับ”

“ปึ๊ก… อะไรเนี่ย! วัดถึงมือเลยเหรอ!”

“การวัดเป็นสิ่งที่ผมถนัดครับ”

“แล้วมันหนักหรือเบาล่ะ”

“หนักพอดี ให้กุมไว้ได้ครับ”

เสียงนั้นเบาลงจนเล็กที่สุด เทอาโนหัวเราะในความมืด พอหัวเราะ เสียงสะท้อนก็ตีกลับมาสิบครั้ง เธอเลยหัวเราะอีก

ไม่นาน ก็เห็นแสงสีขาวอยู่ข้างหน้า

“อ๊ะ ทางออก!”

“ตั้งแต่คุณเข้ามาในระเบียงนี้ ศีรษะของคุณไม่เคยไปยืนหน้าตระกูลเดียวกันซ้ำสองครั้งเลยครับ ผมนับไว้ จะบันทึกไว้ครับ”

“ก็ถ้าหลงหน้าตระกูลเดิมสองรอบ มันก็แย่ไม่ใช่เหรอ”

เคนติไม่ตอบอะไร ในแสงสว่าง มือของทั้งสองคลายออกจากกัน ผ้าคลุมไหล่สีขาวค่อย ๆ ห่างออกไปทางเสียงเพื่อนในตระกูลแม่น้ำใหญ่

*

บนทางสว่าง เทอาโนพบพ่อกับน้องชาย

โดเรียนให้ไมลอนขี่คอ ไมลอนสูงกว่าพี่สาว แต่ทั้งสองคนรวมกันก็ยังเอื้อมไม่ถึงยอดกำแพงห้าเมตร

“เดี๋ยวจะมองทางจากบนกำแพง! …เอื้อมไม่ถึงอ่ะ! กำแพงสูงไป!”

“ก็แหงสิ ห้าเมตรนะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ขี่คอนี่ ไม่ได้ทำให้คอแข็งนะ!”

“พ่อ มุกนี้แป้กที่สุดของวันนี้เลย”

“งั้นเหรอ ไมลอนขำนะ”

ไมลอนอยู่บนหัวของพ่อ เอานิ้วเปื้อนเขม่ามาแตะปากกลั้นหัวเราะ ลมหายใจของโดเรียนเป็นสีขาวแม้ท่ามกลางแสงกลางวัน

ทั้งสามเดินเคียงกัน ไกลออกไปเล็กน้อย ครีโนกำลังบอกทางเทพแปลกหน้าอีกองค์

“…ครีโนบอกทางอีกแล้ว”

“นี่ เทอาโน ตอนเล็ก ๆ ลูกถามว่า ‘ทำไม’ วันละร้อยครั้งเลยนะ”

“จำไม่ได้”

“ทำไมฟ้าสีฟ้า ทำไมแตกแล้วกลับเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ทำไมหัวพ่อไม่มีผม”

“อันสุดท้ายจำได้”

“พ่อตอบได้ไม่ถึงครึ่ง พอเฝ้าไฟเตาอยู่ ก็เผลอพูดว่า ไว้ก่อนนะ ทุกที เรื่องนั้นมันติดคออยู่ในใจพ่อมาตลอด”

โดเรียนตบเท้าไมลอนที่อยู่บนไหล่เบา ๆ

“…เป็นอย่างนั้นเองเหรอ”

“พ่อก็เลยสร้างหัวที่ตอบได้ทุกอย่างที่ใครถาม จะได้ตอบ ‘ทำไม’ ของลูกได้ไม่เหลือสักข้อ”

เทอาโนมองหัวสัมฤทธิ์ที่เดินอยู่ข้างหน้า

“…แล้วมันก็เลยตอบเรื่องปาฏิหาริย์ของหนูไปหมดเลยสินะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ตรงนั้นพ่อคำนวณพลาดเอง ไม่เป็นไร เผาใหม่ก็ได้”

เสียงหัวเราะของพ่อมีเสียงสะท้อนซ้อนทับ เทอาโนคิดว่า ทำไมไม่ถามให้เร็วกว่านี้นะ คิดอย่างนั้น แต่ไม่ได้พูดออกมา

*

ตระกูลเคราเมอุสไปถึงลานกลางก่อนตะวันตกดินไม่นาน เป็นตระกูลสุดท้าย ตระกูลอื่นรับคะแนนแล้วลงไปกันหมด

เป็นลานกลมไม่มีหลังคา ตรงกลางมีประตูหินเก่าแผ่นหนึ่งฝังเอียงอยู่ในพื้น เลยราวบันไดหินออกไป เห็นลานกว้างเบื้องล่างไกลลิบ กระดานดาวส่องแสงอยู่

“ตระกูลเคราเมอุสก็ได้คะแนนจ้ะ โอ๊ะโอ๋ หลงได้เก่งจริง ๆ”

เมอร์นาตามมาทันตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ประกาศแล้วพิงราวบันไดเริ่มงีบต่อ

เทอาโนโน้มตัวออกไปนอกราว แสงชื่อบนกระดานดาวเลื่อนไหลแล้วก็หยุดลง

ข้างชื่อทั้งยี่สิบ มีตัวเลขเท่ากัน ทุกตระกูล ยี่สิบคะแนน

〈สิบเก้าตระกูลเรียงกันอยู่ในระยะห่างไม่เกินหนึ่งคะแนน〉

เสียงเหมือนเสียงนกหวีดเมื่อเย็นวานดังย้อนกลับมา

เทอาโนค่อย ๆ หันกลับไป ครีโนยืนนิ่งอยู่ข้างราวบันได

“ครีโน ตั้งใจใช่ไหม”

“ใช่ครับ”

ลูกแก้วไม่ส่งเสียงสักลูก

“…หมายความว่ายังไง เล่าให้หมด”

“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ ผมตอบตามความจริงทุกครั้งที่ถูกถาม แต่ผมเป็นคนเลือกเองว่าจะยืนตรงไหน เดินนำหน้าใคร และใครจะเป็นคนถามผม”

“เลือก…?”

“ก่อนพิธีเปิด บนบันไดสูง ตั้งแต่ผมได้ฟังกฎโบราณว่า ตระกูลที่อยู่ท้ายสุดต้องเข้าประตู ผมก็เริ่มจัดเรียงครับ ถ้าเพียงตระกูลเคราเมอุสได้สิบคะแนน ช่องว่างกับตระกูลอื่นก็จะห่างออกไป ดังนั้นผมจึงตอบคำถามของคุณยาโรมิลด้วยวิธีที่เลียนแบบง่ายที่สุด เมื่อวานผมอยู่ในไหจึงเลือกไม่ได้ แต่ก่อนลงไหผมเห็นหุบเหวมาแล้ว และรู้ว่าสะพานที่สร้างได้ด้วยสองตระกูลเท่านั้น ไม่มีตระกูลไหนเลียนแบบได้ ผมจึงตอบตามที่ถาม ก็เป็นเพียงให้เรากับตระกูลแม่น้ำใหญ่ตามตระกูลอื่นทัน ช่องว่างไม่ได้ห่างออกไป วันนี้ผมยืนหน้าตระกูลที่คะแนนน้อย และไม่ยืนหน้าตระกูลที่คะแนนมากครับ”

เทอาโนนึกถึงเสียงของเคนติในทางมืด ไม่ยืนหน้าตระกูลเดิมสองครั้ง

“ทำไมถึงทำอย่างนั้น”

“เมื่อคืนหลังทุกคนหลับแล้ว ผมขึ้นบันไดไปคนเดียว ดูเสาของตระกูลสายฟ้า และตรวจสอบครับ”

“ออกไปเดินหลังระฆังกลางคืนเหรอ!?”

“เพราะผมไม่ใช่เทพครับ ชื่อบนเสามีหนึ่งชื่อต่อพันปี รวมทั้งหมดเก้าชื่อ กฎคือ ‘ตระกูลที่อยู่ท้ายสุดต้องเข้าประตู’ ประตูจะเปิดก็ต่อเมื่อมีตระกูลท้ายสุดอยู่หนึ่งตระกูลพอดีเท่านั้น ถ้ายี่สิบตระกูลได้คะแนนเท่ากัน ก็ไม่มีตระกูลท้ายสุด ประตูจะไม่เปิดด้วยความน่าจะเป็นเก้าสิบสี่เปอร์เซ็นต์ครับ”

เลนส์ของครีโนเงยขึ้นมองเทอาโน

“พิธีพันปีไม่ใช่เทศกาลครับ เป็นกลไกเลือกตระกูลที่จะสูญสิ้นไปหนึ่งตระกูล ผมจึงจัดเรียงเพื่อไม่ให้มีตระกูลใดถูกเลือกครับ”

ไมลอนกอดตะเกียงที่ไม่ติดไฟอยู่ ปากอ้าปิดไม่ออกเสียง เทอาโนกำหมัดแน่น

“บ้า! ทำไมไม่บอกฉัน!”

“เพราะไม่มีคำถามครับ”

“เรื่องแบบนี้ ต่อให้ไม่ถามก็ต้องบอกสิ!”

“นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณพ่อสร้างผมมาครับ”

โดเรียนลูบเคราแล้วเบือนหน้าหนี เทอาโนตั้งใจจะตะโกน หายใจเข้าลึก แล้วจมูกก็แสบขึ้นมา

วันแรกที่คะแนนหายไป เธอคิดว่าปาฏิหาริย์ของตัวเองถูกดูเบา แต่ที่จริง หัวนี้ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องบ้านของเรา

“…พยายามปกป้องบ้านของเราสินะ”

“ครับ แล้วก็อีกสิบเก้าตระกูลด้วยครับ”

เทอาโนหัวเราะไปร้องไห้ไป เอาหน้าผากโขกหัวสัมฤทธิ์ เสียงทึบดังก๊อก เตาในอกอุ่นขึ้น

“เจ็บ แกแข็งจัง”

“เพราะผมเป็นสัมฤทธิ์ครับ”

“รู้แล้ว… บ้า”

“ฮ่า ๆ ๆ หัวของบ้านเรานี่ หัวดีจริง ๆ!”

“พ่อ พ่อรู้มาก่อนเหรอ”

“เปล่าเลย สักนิดเดียว”

ในตอนนั้นเอง

ตะวันตกดินลับขอบเมืองบนฟ้าจนหมดสิ้น พื้นใต้เท้าสะเทือนสะท้านครืน ทั้งที่ไม่มีใครแตะต้อง ประตูหินที่ฝังเอียงอยู่ก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดค่อย ๆ เปิดออก ลมร้อนกลิ่นไฟพัดขึ้นมาจากข้างใน

เทอาโนเดินโซเซไปยืนหน้าประตู

ใต้ขั้นบันไดหิน มีห้องกลมอยู่ ห่วงสีทองสูงราวสิบเมตรหมุนช้า ๆ เต็มห้อง รอยแตกใหญ่รอยหนึ่งพาดเฉียงผ่านขอบห่วง ในรอยแตกนั้นมีตัวอักษรสีแดงลุกไหม้อยู่ ตัวหนึ่งลอยขึ้นมาแล้วไหม้หมด อีกตัวก็ลอยขึ้นมา เทอาโนอ่านได้หนึ่งตัว แต่พออ่านจบก็ลืมชื่อนั้นทันที

ลูกแก้วของครีโนส่งเสียงดังด้วยความเร็วที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ครีโน นั่นอะไร ตอบมา”

“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ นั่นคือห่วงอรุณ ผมเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ผมจะวิเคราะห์ ห่วงมีรอยแตกขนาดใหญ่ ในรอยแตกมีชื่อกำลังลุกไหม้ เป็นชื่อของตระกูลที่สูญสิ้นไป ห่วงหมุนด้วยไฟที่เผาชื่อเหล่านั้นครับ”

ลูกแก้วแปดสิบเอ็ดลูกดังพร้อมกัน

“เผา… ชื่อ…? แล้วแผนของแกจะเป็นยังไง”

ครั้งแรกที่ครีโนพูดติดขัด

“แผนของผมมีช่องโหว่ครับ”

“ช่องโหว่คืออะไร”

“ผมคำนวณว่า ถ้าไม่ให้ประตูเปิด ก็จะไม่มีตระกูลใดสูญสิ้น แต่ห่วงจะไม่หมุน ถ้าไม่เผาชื่อครับ”

คอของเทอาโนแห้งผาก แต่เธอก็ยังถาม ถ้าไม่ถาม หัวนี้ก็จะไม่พูดอะไรเลย

“ถ้าไม่เผาชื่อ จะเป็นยังไง”

“ถ้าไม่เผาชื่อ ห่วงจะหยุดในเช้าวันที่หกครับ ถ้าเผาชื่อ ก็จะมีตระกูลหนึ่งสูญสิ้นไปครับ”

ท่ามกลางลมร้อน ตะเกียงของไมลอนสั่นกุกกัก โดเรียนใช้มือที่เย็นเฉียบโอบไหล่เด็กทั้งสองไว้

เทอาโนนิ้วมือนับ วันที่สี่ กับวันที่ห้า

เหลืออีกสองวัน

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

เทอาโน เคราเมอุสเทพีแห่งการเย็บซ่อมครีโนหัวที่ทำให้ทุกบ้านเสมอกันโดเรียน เคราเมอุสเทพแห่งเตา・ผู้สร้างครีโนไมลอน เคราเมอุสเทพแห่งประกายไฟ・น้องชายเคนติ เมรูบ้านมหานที・เทพแห่งตราชั่งเคยได้รับการปกป้องสิ่งประดิษฐ์ของพ่อNEWบิดาอยากตอบคำถามเธอNEWน้องชายจับมือกันคู่หูNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย yu-taro- ไปยังบทที่ 4

ไฟที่ไม่มีวันดับตอนที่คนนี้เขียน: 15 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 4) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ