บทที่ 2
สะพานของสองตระกูล
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“ไม่เป็นไรหรอก… มั้ง เอาล่ะ หายใจลึกๆ!”
เทอาโน เคราเมอุส ใช้สองมือกดฝาไหน้ำใบใหญ่ไว้แน่น
เช้าวันที่สอง ที่ปลายด้านตะวันออกของสะดือแห่งฟ้า ริมหุบเขาเมฆ มีเทพจากยี่สิบตระกูลยืนเรียงกันอยู่ ก้นหุบถูกหมอกขาวบดบังจนมองไม่เห็น ฝั่งตรงข้ามอยู่ห่างออกไปสามร้อยเมตร สะพานหินที่เคยมีอยู่พังลงไปนานแล้ว จมอยู่ใต้เมฆ
บนที่นั่งสูงริมผา เมอร์นา ดูวาล พยักหน้าเงยหน้าขึ้นช้าๆ
“การทดสอบวันนี้นะเอ้อ คือให้สร้างสะพานข้ามหุบเขานี้จ้ะ ตระกูลไหนสร้างได้ ก็ได้สิบคะแนน… ฟี้…พอตะวันตกดิน…”
“อาจารย์ อย่าเพิ่งหลับสิคะ! แล้วต่อล่ะคะ?”
“อ้อๆ ถ้าก่อนตะวันตกดินมีตระกูลอื่นสร้างสะพานแบบเดียวกัน ก็ไม่ได้คะแนนนะ กติกาเดิมๆ จ้ะ”
เทอาโนก้มมองไห ข้างในมีครีโนอยู่ ก่อนจะยัดมันลงไป เลนส์สีดำของครีโนจ้องมองหุบเขานานมาก ลูกแก้วในตัวกระทบกันกริ๊กๆ จากนั้นมันก็พับขาเรียวทั้งสามข้างเข้าหาตัว แล้วถูกยัดลงไปทั้งหัว
“นับแล้วนะ ไหหนึ่งใบ ฝาหนึ่งอัน ก้อนหินทับสองก้อน แบบนี้ก็ไม่มีใครได้ยิน แล้วก็ไม่มีใครได้คำตอบ”
“พี่ครับ แบบนี้แย่แน่ๆ ข้างในมืดตื๋อเลยนะ”
“มืดก็ดีแล้ว ถ้ามองไม่เห็นก็วิเคราะห์ไม่ได้ไง”
แผนการสมบูรณ์แบบ เพียงแต่พังภายในสามวินาที
เทพหนุ่มจากตระกูลที่ราบสูงงูมีปีกเดินผ่านข้างไห แล้วพึมพำว่า วันนี้หัวของตระกูลเคราเมอุสไปอยู่ที่ไหนนะ
“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ อยู่ในไหครับ”
เสียงดังออกมาจากปากไห แผ่ไปทั่วหุบเขา สะท้อนกลับจากเมฆ อยู่ในไหครับ อยู่ในไหครับ ในไหครับ
จากตระกูลต่างๆ มีคำถามพุ่งมาไม่หยุด เหยียบเมฆได้ไหม หินของสะพานเก่าอยู่ตรงไหน
“ขอวิเคราะห์ครับ เหยียบเมฆไม่ได้ ถ้าเหยียบจะตกด้วยความน่าจะเป็นเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ส่วนหินเก่า จากที่เห็นก่อนเข้าไปอยู่ในไห อยู่ที่ก้นหุบ…”
“หยุดเลยนะ!”
โดเรียน เคราเมอุส ผู้เป็นพ่อ ยกก้อนหินที่ทับฝาออก แล้วแบกไหขึ้นบ่า ลวดทองแดงที่ถักอยู่ในเคราส่องประกายวับกับแสงอาทิตย์ยามเช้า
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ใส่ไหแล้วปากก็ยังไม่ปิดสินะ นี่มันไม่ใช่หน้าบึ้ง แต่เป็นหน้าไหเลยทีเดียว!”
“พ่อคะ จะพูดตอนนี้เลยเหรอ?”
“ไม่เป็นไรน่า แผนก็แค่ไปคิดใหม่ เดี๋ยวพ่อเอาไปไว้ข้างหลังให้”
โดเรียนแบกไหเดินไปทางท้ายขบวน ไหล่ของเขาสั่นเบาๆ ราวกับหนาว
*
เทอาโนนั่งยองหลังก้อนหินใหญ่ กุมศีรษะ แล้วก็มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ตึงตังมาถึง
“นี่ เจ้าเคราเมอุส มานี่หน่อย”
ยาโรมิล กรอมสกี ทายาทตระกูลสายฟ้า ไม่ได้ตะโกนเสียงดังอย่างที่เคย แม้แต่ผมที่ลอยฟูอยู่ยังดูเหี่ยวลง
“อะไร คราวนี้จะมาผ่าหุบเขาเหรอ?”
ยาโรมิลผิวปากแล้วเบือนหน้าหนี จากนั้นก็ค่อยๆ ยื่นมือซ้ายออกมาจากใต้ผ้าคลุม
ฝ่ามือไหม้เกรียมดำสนิท
“เดี๋ยวก่อน นั่นมัน…”
“เจ้านี่ต้นเหตุ”
ยาโรมิลดึงค้อนด้ามไม้โอ๊กลงจากหลัง ด้ามค้อนมีรอยร้าวลึกพาดตั้งแต่กลางด้ามไปจนถึงโคนหัวเหล็ก ในรอยร้าวนั้นมีประกายไฟสีขาวอมฟ้าแตกเปรี๊ยะๆ
“ถ้าจับตรงนี้ด้วยมือซ้าย สายฟ้าจะรั่วออกมา มือก็ไหม้ เมื่อวานสายฟ้าพลาดเป้าก็เพราะรอยร้าวนี่แหละ ที่ระฆังแตกไม่ใช่ฝีมือของท่านยาโรมิลผู้นี้ แต่ค้อนมันร้าวอยู่แล้ว”
“ทำไมไม่บอกใคร?”
“ถ้าท่านปู่รู้เข้า ข้าโดนไล่ออกจากตระกูลแน่”
ยาโรมิลชำเลืองไปทางริมผา
ไม่ไกลนักตรงริมผา มีชายชราผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกยืนอยู่ รูปร่างสูง ผมสีเทายาวถึงเอว เคราที่ยาวถักด้วยใบโอ๊กแห้งและลูกโอ๊ก บนแก้มที่ซูบตอบมีแผลเป็นรูปสายฟ้าแตกกิ่ง พาดจากหน้าผากลงมาถึงแก้มซ้าย ดวงตาสีเงินเกือบขาวสว่างวาบเป็นพักๆ เขาสวมเสื้อคลุมขนหมีดำ มือถือไม้เท้าโอ๊กหนา มีห่วงเหล็กหลายวงห้อยอยู่ ทุกครั้งที่ลมพัดจะดังกรุ๊งกริ๊ง
voislav กรอมสกี ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลสายฟ้า ทั้งที่ยืนอยู่ห่างออกไป อากาศแถวอกของเทอาโนก็ยังรู้สึกหนักอึ้ง
“ทายาทตระกูลสายฟ้าถือค้อนร้าว มันคือความอัปยศของตระกูลสายฟ้า ขอร้องล่ะ นี่คือคำขอครั้งเดียวในชีวิตของท่านยาโรมิลผู้นี้”
ในดวงตาสีเขียวอมฟ้าเล็กๆ มีน้ำตาคลออยู่ เทอาโนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
“เดี๋ยวซ่อมให้ แต่มีเงื่อนไขข้อเดียว”
“อะ อะไร”
“วันนี้ทั้งวัน ตระกูลสายฟ้าห้ามถามอะไรครีโนเลยสักคน ห้ามลอกสะพานของพวกเรา สัญญาได้ไหม?”
“…ขี้โกงระดับสายฟ้าเลยนะ ก็ได้ สัญญา”
ค้อนเล็กกว่าตัวเทอาโนมาก เทอาโนถูผงทองกับยางสนลงบนรอยร้าว แล้วร้องเพลงเสียงต่ำ ทำนองไต่ขึ้นสามขั้นจากเสียงต่ำ แล้วลงมาหนึ่งขั้น รอยร้าวก็ประสานปิดลงกริ๊กจากภายในด้าม เหลือเส้นทองหนึ่งเส้นอยู่บนด้าม
เข่าอ่อนทรุดลง ทุกครั้งที่ซ่อมจะเหนื่อยจนแทบแย่
ยาโรมิลกำค้อน แล้วลูบด้วยมือซ้ายเบาๆ
“…ระดับสายฟ้าเลย”
เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน ยาโรมิลใช้ขนสัตว์ปิดเส้นทองไว้ แล้วเดินผิวปากจากไป
*
พอออกจากหลังก้อนหิน ก็มีชายร่างสูงรออยู่ เขาคือ เคนติ เมรู จากตระกูลมหานที ตราชูทองที่เอวแกว่งไหวเบาๆ
“เทอาโน เคราเมอุส ร่วมมือกันไหมครับ”
“เอ๊ะ ร่วมมือ? กับตระกูลเราน่ะเหรอ ตระกูลเราอยู่อันดับยี่สิบนะ”
“ตระกูลของผมอันดับสิบแปด น้ำหนักพอๆ กันครับ”
กล้ามเนื้อบนใบหน้าไม่ขยับเลยสักเส้น เคนติยกตราชูขึ้นมาระดับสายตา
“พลังของผมคือการชั่ง สิ่งที่ถูกชั่งให้สมดุลด้วยตราชูนี้ จะลอยอยู่กลางอากาศโดยไม่ตกตราบเท่าที่ยังสมดุลอยู่ การขนน้ำเมื่อวาน ผมทำให้ไหน้ำลอยแล้วขนไป ก่อนตะวันตกดินมีหกตระกูลทำแบบเดียวกัน เพราะหัวของคุณอธิบายให้อย่างละเอียด”
“…ขอโทษค่ะ”
“รับคำขอโทษแล้วครับ น้ำหนักประมาณห้ากรัม”
“แบบนั้นเบาหรือหนักคะ?”
“กำลังดีครับ เอาล่ะ”
เคนติชี้ไปที่หุบเขา
“ปาฏิหาริย์ที่ตระกูลเดียวลอกเลียนได้จะถูกลบทิ้ง งั้นก็ทำให้เป็นปาฏิหาริย์ที่ทำได้เฉพาะสองตระกูลร่วมกัน ผมจะชั่งหินเก่าที่ก้นหุบทีละก้อนให้ลอยขึ้นแล้วเรียงต่อกัน แต่ถ้าปล่อยมือก็จะตก ถ้าลมพัดสมดุลก็พัง ตรงนั้นแหละที่คุณจะเชื่อมไว้”
เทอาโนชะโงกมองลงไปในหุบ จำนวนหินน่าจะเกินร้อยก้อน ถ้าร้องเพลงร้อยครั้ง ตัวเองคงล้มลง
“เชื่อมทุกรอยต่อเป็นไปไม่ได้หรอก ไม่เป็นไร… ไม่ได้แน่ๆ”
“ไม่ต้องทุกที่ครับ ถ้าน้ำหนักของหินเรียงถูกต้อง สะพานก็จะยืนได้ด้วยน้ำหนักของตัวเอง เชื่อมเฉพาะรอยต่อที่ไม่สมดุลก็พอ”
เคนติใช้ปากกาปล้องกกเขียนตัวเลขลงบนหลังมือ
“ทั้งหมดสิบแปดจุดครับ”
“สิบแปดจุด… ทำได้ ไม่เป็นไรหรอก เอาล่ะ หายใจลึกๆ!”
เมื่อเคนติแกว่งตราชูให้ดังกริ๊ง หินเก่าก้อนหนึ่งก็ลอยขึ้นเบาๆ จากใต้เมฆ หินสีขาววางเรียงที่ขอบผา ก้อนต่อไปวางต่อออกไป สะพานค่อยๆ ทอดตัวจากฝั่งนี้ไปยังหุบเขา ทุกครั้งที่เคนติบอกว่า “ตรงนี้ครับ” เทอาโนก็เอานิ้วแตะรอยต่อแล้วร้องเพลง
พอถึงจุดที่สิบ ตรงหน้าก็ขาวโพลน
พอถึงจุดที่สิบแปด เท้าก็ลื่นไถลไปทางเมฆ
แขนเรียวยาวคว้าเอวของเทอาโนไว้
“การชั่งความน่าจะเป็นที่จะตก ไม่ใช่หน้าที่ของผมครับ”
เสียงของเคนติเบาที่สุดเท่าที่เคยได้ยิน เทอาโนยิ้ม แล้วส่งทองวิ่งไปตามรอยต่อสุดท้าย
ช่วงบ่าย สะพานหินขาวไปถึงฝั่งตรงข้าม ที่รอยต่อมีเส้นทองส่องประกายรวมสิบแปดเส้น เหล่าเทพทั้งหุบเขาโห่ร้องอึงอล
*
ก่อนตะวันตกดิน ไมลอนเปิดฝาไห เลนส์สีดำของครีโนกวาดมองสะพานรอบหนึ่ง
เทพของตระกูลงูมีปีกรีบถามทันที ว่าจะสร้างสะพานแบบเดียวกันได้อย่างไร
“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ ขอวิเคราะห์ครับ ในไหได้ยินเสียงตราชูและเสียงเพลง นี่คือการใช้พลังของสองตระกูลพร้อมกัน คือการซ่อมแซมกับการชั่ง หินของสะพานคือหินเก่าที่ก้นหุบ หินแบบเดียวกัน เท่าที่มองเห็นตอนนี้ ไม่เหลืออยู่ในหุบเขานี้แล้ว ความน่าจะเป็นที่จะสร้างสะพานแบบเดียวกันก่อนตะวันตกดิน ต่ำกว่าหนึ่งเปอร์เซ็นต์ครับ”
เทพของตระกูลสายฟ้าไม่มีใครเข้าใกล้ครีโนเลยสักคน ยาโรมิลกอดอกจ้องเพื่อนพ้องของตัวเองอยู่
ตะวันตกดิน เมอร์นาประกาศอย่างเชื่องช้าว่า ตระกูลเคราเมอุสกับตระกูลมหานทีได้ตระกูลละสิบคะแนน แล้วก็หลับต่อ
จากนั้นเหล่าเทพก็กลับสู่ลานกว้าง โดเรียนแบกไหที่เปิดฝาไว้ไปด้วย บนแผ่นดาวในลาน แสงของชื่อต่างๆ เคลื่อนไหว เทอาโนนั่งยองข้างไห
“ครีโน อ่านแผ่นดาวหน่อย! ตระกูลเราอันดับเท่าไหร่?”
“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ ขออ่านนะครับ ตระกูลเคราเมอุส สิบคะแนน อันดับสิบเจ็ดครับ ตระกูลมหานที อันดับสิบหก และมีสิบเก้าตระกูลที่ห่างกันไม่เกินหนึ่งคะแนนครับ”
“อันดับสิบเจ็ด…! ขึ้นมาตั้งสามอันดับ!”
เทอาโนตบมือกับไมลอน ไม่มีใครใส่ใจคำพูดสุดท้ายของครีโน เทอาโนเองก็เอาแต่มองชื่อตระกูลตัวเองบนแผ่นดาว
*
ในโรงอาหารใหญ่แห่งเดียว เทอาโนนับขนมปัง ส่วนของตระกูลมีสี่ก้อน ต้องเอากลับไปที่คฤหาสน์ก่อนระฆังยามค่ำจะดัง
พอออกจากโรงอาหาร เคนติก็เดินมาเคียงข้าง บอกว่าจะไปส่งถึงเชิงบันได
“วันนี้ขอบคุณนะ ถ้าไม่มีเคนติ ฉันคงตกลงไปในหุบแล้ว”
“รับคำขอบคุณแล้วครับ น้ำหนักประมาณยี่สิบกรัม”
“หนักกว่าเมื่อกี้อีก”
“เพราะดีใจกว่าเมื่อกี้ครับ”
ที่ลานพักกว้างกลางทาง มีคฤหาสน์ของตระกูลสายฟ้าตั้งอยู่ เคนติหยุดเท้า แล้วชี้ไปที่เสาหินหนาของประตู
“บนเสานั้นมีชื่อสลักไว้ครับ เป็นชื่อของตระกูลที่ผ่านประตูแห่งการลืมเลือนไป ครั้งละหนึ่งตระกูลในการทดสอบพันปีที่ผ่านมา รวมทั้งหมดเก้าชื่อ”
เทอาโนเงยหน้ามองเสา แสงจันทร์ทำให้อ่านตัวอักษรออก ทั้งที่อ่านออก แต่ไม่มีชื่อไหนเลยที่เคยได้ยิน
“…นึกไม่ออกเลยว่าเป็นชื่อของใคร”
“ผมก็เช่นกันครับ ไม่มีใครนึกออก และห่วงเหล็กบนไม้เท้าของผู้อาวุโสสูงสุด voislav ก็มีเก้าวงเหมือนกัน ผมนับแล้ว จึงบันทึกไว้ครับ”
“นับเหรอ? ต่อหน้าท่านน่ะเหรอ?”
“การนับเป็นสิ่งที่ผมถนัดครับ”
ทั้งสองยืนเรียงกันที่ขอบลานพัก แหงนมองท้องฟ้ายามค่ำ แสงดาวส่องระยิบราวกับร่วงหล่นลงมาถึงใต้นครแห่งฟ้า ช่องว่างระหว่างไหล่ทั้งสองกว้างเพียงหนึ่งนิ้ว เทอาโนไม่ได้นับมัน
*
ที่คฤหาสน์ใต้บันไดขั้นล่างสุด ไมลอนนั่งยองอยู่หน้าครีโน ประตูเตาในอกเปิดอยู่
“พ่อเติมไฟของตัวเองให้ทุกคืนเลยนี่ คืนนี้ผมจะเติมบ้าง แบบนั้นของพ่อก็จะลดลงน้อยลงไง”
ไมลอนตีหินเหล็กไฟ ประกายไฟหนึ่งดวงกระเด็นเข้าไปที่ปากเตา แล้วก็ดับทันที อีกครั้ง ดับอีก เหมือนตอนที่ทำกับตะเกียง
ไมลอนเงียบ ตีหินต่อไป ปลายหูแดงก่ำ
เทอาโนโอบไหล่เล็กบางของน้องชาย
“แตกแล้วก็ยังใช้ได้ ถึงจะเล็กนิดเดียว ไฟก็คือไฟ”
“…พี่ มีเศษขนมปังติดอยู่”
“ไม่มีสักหน่อย”
บนเตียง โดเรียนหลับไปแล้ว มือที่เพิ่งเติมไฟให้ครีโนเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง ทุกครั้งที่กรน ลมหายใจสีขาวก็ลอยขึ้นมาเบาๆ เทอาโนดึงผ้าห่มของตัวเองออก แล้วซ้อนทับบนผ้าห่มของพ่อ ตอนนี้ผ้าห่มมีทั้งหมดสองผืน
โดเรียนพึมพำทั้งที่หลับตาอยู่
“อืม… เจ้าหญิงต่อทองเหรอ ห่มสองผืนซ้อนกัน หรูหราจริงๆ คืนนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า…”
“ละเมอก็ยังหัวเราะอีก”
เทอาโนซุกมือเย็นเฉียบของพ่อไว้ใต้ผ้าห่ม
“อื้ม… อุ่นจัง…”
โดเรียนกลับไปกรนต่ออีกครั้ง
ไมลอนชะโงกมองเลนส์สีดำของครีโนแล้วถาม
“นี่ครีโน พรุ่งนี้จะเป็นยังไงบ้าง?”
“ขอบคุณสำหรับคำถามครับ ขอวิเคราะห์ครับ”
ลูกแก้วกระทบกันกริ๊กๆ ลูกแก้วสีเขียวมอสส่องประกายเมื่อต้องแสงไฟจากเตา
“พรุ่งนี้ เทอาโนจะอยากทำลายผมครับ ความน่าจะเป็นแปดสิบแปดเปอร์เซ็นต์”
เทอาโนกำไม้พายสัมฤทธิ์ที่เหน็บไว้ข้างหูแน่นโดยไม่รู้ตัว
── จบบทที่ 2 ──
