บทที่ 1
เมื่อระฆังแตก
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ณ ลานใหญ่แห่งสะดือฟ้า เหล่าเทพจากยี่สิบตระกูลพากันสูดลมหายใจเฮือกพร้อมกัน
อีกสิบนาทีก็เที่ยงวัน กลางลานวงกลมมี “ระฆังเปิดศึก” ทองสัมฤทธิ์สูงสี่เมตรแขวนอยู่บนแท่น การทดสอบพันปีซึ่งมีขึ้นเพียงครั้งเดียวในรอบหนึ่งพันปีจะเริ่มต้นเมื่อระฆังใบนี้ดังขึ้นตอนเที่ยง ถ้าระฆังไม่ดัง การทดสอบจะถูกสาป ใครๆ ก็รู้กฎเก่าแก่ข้อนี้
และแล้วชายร่างยักษ์เหมือนหมีก็แบกค้อนเดินมายืนตรงหน้าระฆัง
“ท่านยาโรมิลผู้นี้จะตีให้ดังก่อนใครเอง! เตรียมฟังเสียงระดับสายฟ้าได้เลย!”
เขาคือทายาทตระกูลสายฟ้า ยาโรมิล กรอมสกี ใต้เสื้อคลุมหนังหมี บ่าหนาๆ ของเขาปูดโปน ผมสีน้ำตาลเข้มยาวเพียงบ่าลอยฟูเพราะพลังสายฟ้า ใบหน้าเหลี่ยมกรามกว้างมีดวงตาเล็กสีเขียวอมน้ำเงิน หูขวาแหว่งไปครึ่งบน มือขวายกค้อนเหล็กด้ามไม้โอ๊กขึ้นสูง ส่วนมือซ้ายซุกอยู่ในเสื้อคลุมตลอดเวลา
〈เสียงดัง ตัวก็ใหญ่ สงสัยในหัวคงมีแต่สายฟ้า〉
เทอาโน เคราเมอุส เขย่งปลายเท้าอยู่หลังสุดของฝูงชน ผมหยิกสั้นสีดินไหม้ ดวงตากลมสีเขียวมะกอก มีกระบนจมูก แขนใหญ่เพราะงานปั้นหม้อ หูขวาเหน็บเกรียงทองสัมฤทธิ์ ที่เอวห้อยถุงหนังใส่ผงทองกับยางสน
ในยี่สิบตระกูล ตระกูลเคราเมอุสเล็กที่สุด มีเทพสามองค์กับหัวอีกหนึ่งหัว คฤหาสน์ตั้งอยู่ใต้บันไดขั้นล่างสุด
“เดี๋ยวสิ ยังไม่เที่ยงนะ ไม่ได้อ่านกฎหรือไง”
ตั้งใจจะพูดเบาๆ แต่เหล่าเทพรอบข้างกลับหันมามอง
ในพริบตานั้น ค้อนก็ฟาดลงมา สายฟ้าสีขาววาบออกไป แต่ไม่พุ่งเข้ากลางระฆัง มันกลับเฉไปด้านข้างอย่างบิดเบี้ยว
กึงงง
ระฆังแตกกระจายก่อนจะทันก้องจบ เศษชิ้นใหญ่รวมสิบสองชิ้นกระเด็นกระจายอยู่บนแท่น เหลือเพียงลิ้นระฆังที่แกว่งไปมาอยู่ปลายเชือก
เสียงกรีดร้องเต็มลาน มีใครสักคนตะโกนว่าเราจะถูกสาป
บนที่นั่งสูงข้างแท่น กรรมการสอบ เมอร์นา ดูวาล เงยหน้าขึ้นอย่างงัวเงีย ร่างสูงผอมบาง สวมฮู้ดขนแกะสีมอสลึก มีไม้ถักนิตติ้งทำจากกระดูกสองอัน ใต้เปลือกตาหนา ตาขวาเป็นสีม่วงเข้ม ส่วนตาซ้ายขาวขุ่น ห่มผ้าคลุมไหล่ซ้อนกันหลายผืน แขนคล้องตะกร้าที่อัดแน่นด้วยก้อนไหมพรม ในสายตาของเทอาโน เธอเป็นคุณครูใจดีที่ดูง่วงอยู่เสมอ
“โอ๊ะโอ แตกเสียแล้วนะจ๊ะ”
เมอร์นาหาวอย่างอืดอาด
“งั้นเอาอย่างนี้ละกันนะจ๊ะ ภายในหนึ่งชั่วโมง ตระกูลไหนทำให้ระฆังนี้ดังได้…ฟู่…ครูจะให้สิบคะแนนนะจ๊ะ”
เหล่าเทพตระกูลสายฟ้ากรูกันเข้าไปคว้าเศษระฆังพยายามใช้สายฟ้าหลอมจนไหม้เกรียม ตระกูลน้ำค้างแข็งแห่งทิศเหนือพยายามแช่แข็งให้ติดกัน แต่พอตากแดดก็ละลายหมด
“น่าจะไหวนะ!”
เทอาโนแหวกฝูงชนวิ่งออกไป
“เอาละ หายใจลึกๆ!”
เธอคุกเข่าลงบนแท่น แตะนิ้วลงที่รอยแตกของเศษระฆัง พลังของเทอาโนคือเมื่อสัมผัสรอยร้าวแล้วขับร้อง สิ่งที่แตกจะประสานกลับเป็นหนึ่งเดียว ตรงที่เชื่อมแล้วจะเหลือเส้นสีทองไว้ เส้นทองสามเส้นที่พาดจากฝ่ามือซ้ายไปถึงข้อมือก็เป็นแผลเก่าที่เธอซ่อมเอง
แต่ถ้าเป็นของที่ใหญ่กว่าตัวเธอ เธอจะซ่อมคนเดียวไม่ได้ ให้ใครมาช่วยถือไว้เฉยๆ ก็ไม่ได้ผล ถ้าระฆังสูงสี่เมตรแตกเป็นรอยร้าวเส้นเดียวก็คงหมดทางเยียวยา
แต่ระฆังนี้แตกเป็นสิบสองชิ้น ทุกชิ้นเล็กกว่าความสูงของเทอาโน ถ้าทีละรอยแตกระหว่างเศษ เธอก็เชื่อมได้
เทอาโนเงยหน้าขึ้น
“นี่ คนตัวใหญ่ตรงนั้น! ก็แกเป็นคนทำแตก ช่วยยกเศษมาหน่อย หนัก ฉันยกไม่ไหว”
“ว…ว่าไงนะ จะให้ท่านยาโรมิลผู้นี้มาแบกเศษระฆังงั้นหรือ”
“ใช่ จะให้แบก คนเชื่อมคือฉัน แกแค่เรียงไปตามลำดับ เร็วเข้า!”
ยาโรมิลผิวปากเบือนหน้าหนี แล้วยกเศษชิ้นหนึ่งขึ้นด้วยแขนขวากับไหล่เพียงข้างเดียว มือซ้ายซุกอยู่ในเสื้อคลุมจนถึงที่สุด
ทุกครั้งที่ยาโรมิลวางเศษลง เทอาโนจะถูผงทองกับยางสนลงตามรอยแตก แล้วร้องเพลงเสียงต่ำ ที่เชื่อมได้มีเพียงรอยแตกเดียวเสมอ เศษกับเศษประสานกันดังแกร๊กทีละชิ้นๆ เส้นสีทองแผ่ออกตามรอยต่อเหมือนกิ่งไม้
ตอนที่แตะลิ้นระฆัง เธอเห็นเส้นไหมพรมสีมอสพันอยู่เส้นหนึ่ง เทอาโนใช้นิ้วหยิบแล้วดีดทิ้ง
ใช้เวลาสี่สิบนาที พอร้องจบ เข่าก็สั่นระริก ทุกครั้งที่ซ่อมเธอจะเหนื่อยแสนสาหัส ยาโรมิลแขวนระฆังกลับขึ้นไป เทอาโนจับลิ้นระฆังแล้วฟาดสุดแรง
ก๊องงง
เสียงทุ้มใสกังวานไปไกลจนสุดขอบนครแห่งฟ้า ลานเกิดเสียงโห่ร้องกึกก้อง
“ตระกูลเคราเมอุส ได้สิบคะแนนนะจ๊ะ”
เมอร์นาพูดเท่านั้น แล้วก็กลับไปหลับต่อ
*
เสียงฝีเท้าเล็กๆ กุกกักๆ ดังลงมาตามบันไดยาวสู่ลาน
คนนำหน้าคือพ่อ โดเรียน เคราเมอุส หัวล้านเลี่ยนมีรอยนิ้วเขม่า เคราขาวโพลนถักเป็นสองเปีย ปลายมัดด้วยลวดทองแดง ดวงตาเล็กลึกสีอำพันเหมือนถ่านที่ยังคุ จมูกคดไปทางขวา แก้มแดง สำหรับเทอาโน เขาเหมือนเตาไฟที่อบอุ่นที่สุดในโลก และบางครั้งก็เป็นคนที่น่าอายที่สุดในโลกด้วย
ข้างหลังคือน้องชาย ไมลอน สูงกว่าพี่สาวแต่ผอมแห้งแรงน้อย ผมดำทรงบ๊อบปลายไหม้เกรียม หูกางออกด้านข้าง ดวงตาสีน้ำตาลเรียวคม ปลายนิ้วดำสนิทด้วยเขม่า เป็นน้องชายขี้โวยวายที่แย่งขนมปังของเทอาโนอยู่เป็นประจำ
มีหัวทองสัมฤทธิ์เดินเตาะแตะตามมา โดยไมลอนจูงมือมาด้วย หัวใหญ่เท่าโอ่งน้ำ มีขาเรียวเหมือนนกกระเรียนสามขา สูงทั้งหมดราวหนึ่งเมตร บนกระหม่อมที่เปิดอ้าไว้มีลูกแก้วร้อยลวดเรียงอยู่แปดสิบเอ็ดลูก ปนลูกสีมอสอยู่เพียงลูกเดียว ที่หน้าผากมีตาเป็นเลนส์กลมจากหินออบซิเดียนอยู่ดวงเดียว แก้มซ้ายข้างเดียวเป็นสีเขียวน้ำเงินด้วยสนิมทองแดง ใต้คางตรงอกมีบานประตูเตาเล็กๆ เห็นไฟสีแดงส่องผ่านออกมา คอห้อยป้ายดินเหนียว เป็นลายมือไมลอนเขียนว่า “ครีโน ห้ามแตะ”
หัวที่พ่อสร้างขึ้นมาเพื่อคิด เป็นไพ่ตายของตระกูลเคราเมอุส
“พ่อเห็นหมดแล้วนะ เจ้าหญิงเชื่อมทองของพ่อ! เชื่อมระฆัง แล้วก็เชื่อมคะแนนมาด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า!”
“บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกแบบนั้น”
“พี่ หน้าซีดขาวเลยนะ ท่าทางต้องเป็นลมแน่ๆ”
“ไม่เป็นลมหรอก มั้งนะ”
ตอนนั้นเองยาโรมิลก็วิ่งตึงตังเข้ามา
“เฮ้ย ระดับสายฟ้าเลยนะ ทำยังไงน่ะ?”
“เอ๊ะ ก็…ที่นั่น…คือว่า…”
“ขอบคุณสำหรับคำถาม จะวิเคราะห์ให้ครับ”
เสียงสูงแหลมเหมือนขลุ่ย ลูกแก้วบนกระหม่อมของครีโนเริ่มกระทบกันกริ๊กๆ
“เดี๋ยวก่อนครีโน ไม่ต้องตอบ!”
“ผมเห็นทั้งหมดจากบนบันไดครับ เส้นสีทองใช้อัตราส่วนผงทองหนึ่งต่อยางสนสามส่วน ทำนองขึ้นสามขั้นจากเสียงต่ำแล้วลงหนึ่งขั้น ผลของเพลงคิดเป็นราวสี่สิบเปอร์เซ็นต์ของทั้งหมด อีกหกสิบเปอร์เซ็นต์เทพองค์ไหนก็ทำได้ ด้วยความน่าจะเป็นเก้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ครับ”
เทอาโนรีบกางผ้ากันเปื้อนปิดครีโนไว้ แต่ซ่อนได้เพียงขาเรียวข้างเดียว
ยาโรมิลตะโกนว่าระดับสายฟ้า แล้ววิ่งจากไป
เลนส์ดำของครีโนไม่ได้มองเทอาโนอีกแล้ว มันหันไปทางตะกร้าไหมพรมของเมอร์นาที่นั่งหลับอยู่บนที่นั่งสูง ลูกแก้วยังคงกระทบกันกริ๊กๆ กริ๊กๆ แต่ครีโนไม่พูดอะไร เทอาโนก็ไม่ถาม ขาของเธอสั่นจนไม่มีแก่ใจจะสนใจเรื่องนั้น
*
การทดสอบวันแรกช่วงบ่ายคือ “ตักน้ำจากบ่อน้ำแห่งฟ้า” เทอาโนเดินโซเซ ทำโอ่งหล่นไปสามครั้ง การทดสอบนี้ตระกูลเคราเมอุสได้ศูนย์คะแนน
ก่อนอาทิตย์ตกเล็กน้อย กลางลาน ยาโรมิลชูจานแตกขึ้นสูง ถูผงทองกับยางสนลงไป แล้วร้องเพลงด้วยทำนองแย่มาก จานเชื่อมติดกันด้วยเส้นทองบิดเบี้ยวน่าเกลียด จากนั้นอีกสามตระกูลก็ทำได้เหมือนกัน
“ไม่จริงน่า…”
“โอ๊ะโอ ถ้าก่อนอาทิตย์ตกตระกูลอื่นทำได้เหมือนกัน ก็ไม่มีคะแนนนะจ๊ะ เป็นกฎน่ะ”
บนแผ่นดาวกลางลาน แสงชื่อสลับที่กัน ชื่อตระกูลเคราเมอุสค่อยๆ ไหลลงจนไปหยุดที่ล่างสุด ในยี่สิบตระกูล อยู่อันดับยี่สิบ
“สิบคะแนน…กลายเป็นศูนย์…”
“คะแนนสิบของท่านตอนนี้เหลือศูนย์กรัมแล้วครับ”
ข้างๆ มีชายร่างสูงยืนอยู่ เขาคือ เคนติ เมรู แห่งตระกูลแม่น้ำใหญ่ ผิวสีน้ำตาลเข้ม ผมดำตัดสั้น ที่ไรผมมีเส้นสีลาพิสลาซูลีหนึ่งเส้น ดวงตาที่ตวัดเส้นดำยาว เมื่อต้องแสงเห็นเม็ดทองกระจายอยู่ ที่โซ่ข้างเอวห้อยตราชูทอง หูซ้ายเหน็บปากกาต้นกก กล้ามเนื้อบนใบหน้าไม่ขยับเลยสักนิด
“ปุ…ฮึๆ อะไรกัน พูดถึงคะแนนเป็นน้ำหนักเหรอ”
“คะแนนก็มีน้ำหนักครับ ถ้าตอนอาทิตย์ตกวันที่ห้าอยู่ที่อันดับสุดท้าย ตระกูลนั้นจะต้องผ่านประตูแห่งการลืมเลือน เป็นเรื่องหนักอึ้งครับ ผมขอบันทึกไว้อย่างนี้”
“นี่ปลอบหรือว่าซ้ำเติมกันแน่”
“ปลอบครับ นิดหน่อย”
เสียงเขาเบาลงกะทันหัน เทอาโนอดหัวเราะอีกครั้งไม่ได้ เคนติโค้งศีรษะเล็กน้อย แล้วสะบัดผ้าคลุมไหล่สีขาวเดินจากไป
ก๊อก ไม้ปั่นด้ายกระทบพื้นหิน มีกลิ่นไขมันแกะ เมอร์นามายืนอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
“คุณครู ตื่นอยู่หรือคะ”
“ตื่นบ้าง หลับบ้างจ้ะ อืมๆ”
ดวงตาสีม่วงงัวเงียของเมอร์นามองไปที่เส้นสีทองบนมือซ้ายของเทอาโน
“ของที่แตกน่ะนะ ตรงที่แตกนั่นแหละจะแข็งแรงที่สุดนะจ๊ะ”
“…แต่คะแนนของหนู พอแตกแล้วก็หายไปนะคะ”
เมอร์นาไม่ตอบ ยืนอยู่อย่างนั้นแล้วก็ผงกหัวงีบไป
*
ใต้บันไดขั้นล่างสุดมีคฤหาสน์ของตระกูลเคราเมอุส เป็นเพียงชื่อ ความจริงคือห้องหินเหมือนโกดัง เทอาโนนับดู เตียงสามเตียง ขนมปังสี่ก้อน ตะเกียงจานน้ำมันหนึ่งดวง คะแนนศูนย์
โดเรียนเปิดบานประตูที่อกของครีโน เมื่อแบมือเหนือเตา ไฟสีแดงก็ไหลวูบเข้าสู่มือ เป็นกิจวัตรทุกคืน ลูกแก้วของครีโนกระทบกันดังกริ๊กอย่างพอใจ
เทอาโนแตะมือพ่อ ทั้งที่เป็นคืนที่อบอุ่น มือกลับเย็นเหมือนน้ำแข็ง
“พ่อ มือเย็นเลย หายใจก็เป็นไอขาวด้วย”
“อายุมากน่ะลูก ฮ่าฮ่าฮ่า ลุกโชนมาสองร้อยสามสิบแปดปี เตาก็ยังเย็นลงได้”
โดเรียนหยิบจอกดินแตกออกมาจากเอว เป็นจอกที่เทอาโนซ่อมครั้งแรกตอนอายุห้าขวบ เส้นทองวิ่งโย้เย้
“ไม่เป็นไรหรอก คะแนนหายไปก็เผาใหม่ได้ ชนแก้ว!”
“ชนแก้ว…ข้างในมีแต่น้ำนะ”
ไมลอนตีหินเหล็กไฟ ประกายไฟแตกกระเด็นหนึ่งดอก แต่ตะเกียงไม่ติด
“วันนี้ก็ไม่ติดอีกแล้ว”
ไมลอนหัวเราะ แต่ปลายหูแดง เทอาโนฉีกขนมปังของตัวเองครึ่งหนึ่งวางลงในจานน้องชายโดยไม่พูดอะไร
จากนั้นก็นั่งยองลงตรงหน้าครีโน
“ครีโน ขอร้อง ต่อไปอย่าตอบใครอีกนะ”
“ถ้าถูกถามก็จะตอบครับ ท่านพ่อสร้างผมมาแบบนี้”
“พ่อ!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ความซื่อสัตย์คือข้อดีของมันน่ะ”
ไมลอนกอดตะเกียงที่ไม่ติดไว้ แล้วชะโงกมองหน้าครีโน
“นี่ครีโน ตระกูลเราจะหายไปด้วยความน่าจะเป็นเท่าไร”
“ขอบคุณสำหรับคำถาม จะวิเคราะห์ให้ครับ”
ลูกแก้วดังกริ๊กๆ อยู่นาน
“เก้าสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ครับ อีกสี่วัน ตอนอาทิตย์ตกวันที่ห้า”
เหลือเพียงเสียงไฟในเตาปะทุ ไม่มีใครวางจอกที่มีเส้นทองลงบนโต๊ะได้เลย
── จบบทที่ 1 ──
