บทที่ 2
หกขีดหลังโล่
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ปลายหอกหยุดนิ่งอยู่หน้าจมูกของ Mio พอดี
ถ้าพุ่งมาอีกแค่ความกว้างของนิ้วเดียว ก็คงทิ่มปลายจมูกเข้าไปแล้ว Mio กลั้นหายใจ แล้วเอาส้นรองเท้าบูตขูดพื้นดิน
“หยุดนะโว้ย! ข้าไม่เคยเห็นหน้าเอ็งมาก่อน”
ชายชราร่างใหญ่ยืนอยู่หน้าประตูเมือง ตัวสูงกว่า Seil เสียอีก พุงก็ใหญ่ หัวล้านเลี่ยนเตียนถูกแสงตะวันเย็นย้อมจนแดง คิ้วซ้ายหายไปครึ่งหนึ่งเพราะแผลเก่า เหลือแต่คิ้วขวาที่ขาวและหนา จมูกหักโค้งงออย่างมาก ใต้จมูกมีหนวดสีเทาหนาปกคลุม ดวงตาเล็กที่ฝังลึกเป็นสีเทาเข้ม
เขาพันผ้าโพกหัวสีแดงไว้ที่คอ สวมเสื้อกั๊กขนสัตว์ทับเสื้อเกราะโซ่ ขาขวาตั้งแต่เข่าลงไปเป็นขาไม้ ทุกก้าวที่ขยับจะดังก๊อกแก๊ก
ที่นี่คือเมืองประตู โลเวล อยู่ห่างจากป่าออกมาราวหนึ่งชั่วโมงเดิน เป็นเมืองเล็ก ๆ ที่มีกำแพงหินล้อมรอบ
บนท้องฟ้าที่เงยมองขึ้นไป มีตัวอักษรสีแดงลอยอยู่ แดงจัดจนแสงอาทิตย์ยามเย็นยังสู้ไม่ได้
〈อีก 7 วันก่อนลบทั้งหมด〉
“…ฉันแค่อยากผ่านไปเฉย ๆ”
“หึ เด็กสาวชุดเทา มาจากไหน บอกชื่อมา!”
“ป้ายชื่อมองไม่เห็นหรือไง ลอยอยู่บนหัวฉันนั่นไง”
“เห็นสิโว้ย ข้าบอกให้พูดออกมาด้วยปากต่างหาก ไอ้เด็กบ้า!”
ปากเสียจริง Mio ขมวดคิ้วหนา แล้วหันไปมองข้างหลัง Seil กำลังยิ้มกว้างจนปากแผ่ไปทั้งสองข้าง
“นี่ อย่ามัวหัวเราะสิ ช่วยพูดอะไรหน่อย”
“ขอโทษที Bold นี่คนที่มากับผม ชื่อ Mio”
สายตาของชายชราเลื่อนจาก Mio ไปหา Seil หอกค่อย ๆ ลดลง
Mio แตะที่กำไลข้อมือ ดวงตาสำรวจเหลืออีกสองครั้ง แต่แววตาของชายชราคนนี้ทำให้เธอเก็บไปคิดไม่ได้เลย
ชื่อ: Bold Harken
หมายเลข: NPC-0038
ปริมาณความทรงจำ: มาก
สถานะ: ปกติ
〈ดวงตาสำรวจ จำนวนที่เหลือวันนี้: 1 ครั้ง〉
〈ชายคนนี้ก็… จำได้งั้นเหรอ?〉
Bold ไม่มองใครนอกจาก Seil อีกแล้ว เสียงต่ำลงกว่าเมื่อครู่
“Seil เองรึ… ครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วนะ”
“ครั้งที่เจ็ด”
“หึ ข้าน่ะเลิกนับตั้งแต่ราว ๆ ครั้งที่ห้าแล้ว ครั้งก่อนหิน ประตูหายไปก้อนนึง คงสร้างใหม่แบบขอไปที”
“ครั้งก่อน Bold ร้องไห้ตอนเห็นหน้าผมไม่ใช่หรือ”
“ใครร้องไห้ ไอ้เด็กบ้า!”
Bold ใช้นิ้วหนา ๆ ลูบหนวดสีเทา
“ร้องสิ ผมจดไว้แล้วด้วย”
“ไม่ต้องจดโว้ย!”
Mio นั่งฟังเงียบ ๆ การรีเซ็ตครั้งก่อน โลกครั้งก่อน ทั้งสองคนพูดราวกับจำสิ่งเดียวกันได้
〈ก็แค่บทสนทนาตามการตั้งค่าระหว่างโปรแกรมนี่นา ใช่ไหมล่ะ〉
เธอพยายามคิดอย่างนั้น
ตอนนั้นเอง เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งวิ่งออกมาจากในประตู พยายามลอดผ่านข้างตัว Bold ไป Bold ใช้มือใหญ่คว้าคอเสื้อเด็กไว้
Mio นึกว่าเขาจะดุ แต่ Bold กลับล้วงลูกอมสีเหลืองออกมาหนึ่งเม็ดจากกระเป๋าเสื้อกั๊กขนสัตว์ แล้วยัดใส่มือเด็กชาย เด็กชายยิ้มแล้ววิ่งไปยังทุ่งนานอกประตู
〈…ปากเสียแท้ ๆ แต่ยังแจกลูกอมให้เด็กด้วย〉
Bold เหลือบมองมาทาง Mio แล้วสูดจมูกดัง “หึ” ก่อนจะเปิดประตูกว้าง
*
โรงเตี๊ยมอยู่ใกล้จัตุรัสกลางเมือง ป้ายไม้เขียนว่า “Bonnel Inn”
พอผลักประตูเข้าไปก็ได้กลิ่นสตูว์ ไฟในเตาผิงลุกโชน
ข้างประตูทางเข้า มีเด็กหญิงคนหนึ่งเกาะติดอยู่กับผนัง
ตัวเล็ก แขนขาเรียวบาง ผมสีส้มอมแดงถักเปียหนาสองข้าง แล้วม้วนพันไว้เหนือหูทั้งสองข้างให้เป็นก้อนกลม ดูคล้ายขนมปังอบใหม่สองก้อนวางอยู่บนหัว ผิวสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าคางเรียว สวมชุดกระโปรงสีเขียวกับผ้ากันเปื้อนสีขาว บนหลังสะพายไม้เท้าไม้โอ๊กที่ยาวกว่าตัวเอง คริสตัลกลมที่ปลายไม้เท้ามีรอยร้าว
เด็กหญิงใช้ชอล์กขาวแท่งสั้น ๆ ขีดเส้นเต็มผนัง
แล้วเธอก็หมุนตัวกลับมา ตาตกเรียวเล็ก ดวงตาสีม่วงอ่อน คิ้วบางเลิกขึ้น
“นี่ ๆ เป็นลูกค้าเหรอ? จะพักใช่ไหม? พักใช่ไหมล่ะ!”
“…พัก คงงั้น”
“เย้! ฉัน Rita Bonnel! เป็นลูกสาวของโรงเตี๊ยมนี้เองนะ!”
Rita หัวเราะ ฟันหน้าล่างหายไปซี่หนึ่ง
“แล้วเธอก็คือ Mio จัง! บนหัวเขียนไว้อย่างนั้นนี่นา หน้าตาก็เป็น Mio จังจริง ๆ ด้วย!”
“อย่ามาตัดสินเรื่องชื่อเรียกเองสิ… แล้วนั่นอะไร ขีดเขียนเล่นเหรอ”
“ทะเลไงล่ะ!”
Rita ยืดอกอย่างภูมิใจ บนผนังมีเส้นคล้ายคลื่นซ้อนกันหลายชั้น มีเรือลำเล็กกับปลาตัวใหญ่ ตรงมุมเขียนไว้ว่า “ทะเล เค็ม น้ำไปไกลสุดตา”
“เคยเห็นทะเลด้วยเหรอ”
“ไม่เคยหรอก! ฉันถามคนเดินทางมาแล้ววาดเอา สักวันจะไปดูของจริงให้ได้! อ๊ะ คนนั้นคือพี่ชายโล่ใหญ่ใช่ไหม! ขอเรียกว่าพี่โล่นะ!”
Seil พยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง
Mio มองทะเลบนผนัง
เธอเปิดดูแผนที่ในหน้าจอเทสเตอร์มาหลายครั้ง ในแผนที่ทวีปของเวอร์ชันทดสอบนี้ไม่มีทะเลอยู่เลย คงเพราะยังสร้างไม่เสร็จ
Mio ไม่ได้พูดเรื่องนั้นออกมา
*
สตูว์ในชามไม้ร้อนจัด
มันฝรั่งหั่นชิ้นใหญ่ แครอท และเนื้อนุ่ม ๆ กินไปหนึ่งคำ Mio ก็ชะงักมือ
อร่อย
ร้อนพอดี รสเค็มกำลังดี ทั้งที่เป็นอาหารในเกมแท้ ๆ
“สตูว์ของพ่อสุดยอดเลยใช่ไหมล่ะ! อร่อยที่สุดในเมืองเลยนะ!”
Rita โน้มตัวมาจากฝั่งตรงข้ามโต๊ะ
“…ก็ ไม่เลว”
“Mio จัง เอาชามที่สองไหม? เอาใช่ไหมล่ะ?”
“เอา”
ตอบทันทีโดยไม่ทันคิด Rita หัวเราะคิกคัก Seil ก็หัวเราะปากกว้างเหมือนกัน
ไฟในเตาผิงปะทุดังเปรี๊ยะ
Mio นึกขึ้นมาได้ ตอนห้าโมงเย็นวันนี้ Chinatsu Saegusa ควรจะมารับ เธอเป็นคนที่รักษาเวลานัดอย่างเด็ดขาดที่สุด คงมาแล้ว และคงพบตัวเองที่ใส่แว่นโกเกิลอยู่โดยไม่ขยับเขยื้อน
นิ้วที่กำช้อนออกแรงแน่นขึ้น
〈ต้องกลับให้ได้〉
Mio หันไปมอง Seil
“นี่ Game Master บอกว่าแก้เรื่องล็อกเอาต์ไม่ได้ งั้นที่ที่สูงกว่านั้นล่ะ ที่ที่ผู้ดูแลระบบอยู่ มีในทวีปนี้ไหม”
“มี กลางทวีปมีหอคอยที่เรียกว่า ‘หอคอยผู้ดูแล’ ตั้งอยู่ ไม่เคยมีใครเข้าไปได้ก็จริง”
“ถ้าที่นั่น ต้องมีหน้าจอสำหรับผู้ดูแลแน่ ๆ น่าจะต่อกับโลกภายนอกได้ ไกลไหม”
“น่าจะเดินราวสามวัน”
Mio เปิดแผนที่จากกำไลข้อมือ ใช้นิ้วเรียวยาวไล่เส้นทางจากโลเวลไปถึงหอคอย ตัวเลขปรากฏขึ้น
〈ประมาณ 90 กิโลเมตร〉
“เอ่อ ก็คือ ถ้าเดินวันละสามสิบกิโลเมตรก็สามวัน ออกเดินพรุ่งนี้เช้า ก็จะถึงตอนเย็นของวันที่เหลืออีกสี่วัน กว่าจะรีเซ็ตยังเหลือเกินสามวัน เหลือเฟือเลย”
“Mio จัง คิดเลขเร็วจัง!”
“ไ-ไม่เห็นเป็นไรเลย ปกติแค่นี้ การทำงานให้มีประสิทธิภาพเป็นพื้นฐานอยู่แล้ว จริง ๆ นะ ปกติมาก”
เธอพูดเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว Rita ยิ้มแป้นแล้วชะโงกมองหน้า Mio เด็กขี้ซนจริง ๆ แต่ไม่รู้ทำไม อยู่ใกล้เด็กคนนี้แล้วหายใจได้โล่งขึ้น
*
พอเข้าห้อง Mio ก็เปิดหน้าจอเทสเตอร์ทันที
“รายงานบั๊ก” เป็นจดหมายที่เทสเตอร์ส่งออกไปข้างนอกได้วันละฉบับเดียว ปกติจะไม่มีคำตอบกลับ ในคู่มือการทดสอบเขียนไว้อย่างนั้น
ถึงอย่างนั้นก็ต้องส่ง Mio พิมพ์ข้อความ
〈TEST-07 Mio Hinata ล็อกเอาต์ไม่ได้ ถูกขังอยู่ในเกมทั้งจิตสำนึก มีทั้งความเจ็บปวดและกลิ่น ถูกบอกว่าจะเป็นเป้าหมายของการลบเมื่อรีเซ็ต ขอให้ดำเนินการโดยด่วน〉
เธอกดส่ง
〈ส่งแล้ว จำนวนที่เหลือวันนี้: 0 ฉบับ〉
หน้าจอปิดลง ห้องเงียบสนิท
*
ก่อนดับเทียน Mio ออกมาที่ทางเดิน ตั้งใจจะไปดื่มน้ำ
ที่ม้านั่งยาวข้างประตูห้อง Seil นั่งอยู่ วางดาบไว้บนเข่า และถอดโล่จากหลังมาวางลงแล้ว
“…ทำอะไรอยู่น่ะ”
“เฝ้ายาม เพราะเป็นหน้าห้องของ Mio”
“ฉันไม่ได้ขอสักหน่อย ทำแบบนั้นไม่คุ้มค่านะ ไปนอนเถอะ”
“ผมไม่ค่อยต้องนอน”
สีหน้าจริงจัง Mio ถอนหายใจ
แล้วจู่ ๆ ด้านหลังของโล่ที่พิงอยู่กับผนังก็เข้ามาในสายตา
บนแผ่นไม้มีรอยขีดที่แกะด้วยมีดเล็ก เส้นตรงเรียงกันในแนวตั้ง Mio นับโดยไม่ตั้งใจ
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก
รวมทั้งหมดหกขีด
“ขีดพวกนั้นคืออะไร”
Seil ใช้มือใหญ่ลูบด้านหลังโล่ รอยแผลเป็นจากการถูกไฟลวกที่ข้อมือขวาปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงเทียน
“ทุกครั้งที่ถูกลบ ผมจะแกะไว้หนึ่งขีด หลังจากถูกสร้างใหม่ ผมก็ดูโล่นี้แล้วนับขีด ทำแบบนั้นแล้วจะนึกอะไรออกมาบ้างนิดหน่อย”
“…เพื่อให้นึกออกงั้นเหรอ”
“ใช่ ถ้าไม่นับไว้ ก็จะลืมไปว่าตัวเองเคยอยู่”
Seil พูดต่ออย่างเงียบ ๆ
“มีหกขีด ผมหายไปหกครั้ง แล้วตอนนี้ผมอยู่ที่นี่เป็นครั้งที่เจ็ด ครั้งนี้จะเป็นขีดที่เจ็ด”
Mio อ้าปาก
〈นั่นก็เป็นแค่การตั้งค่าไม่ใช่เหรอ〉
เธอกำลังจะพูดแบบนั้น เหมือนที่เคยพูดในป่า แต่เสียงไม่ออกมา
ทุกขีดบนโล่ลึกมาก ลึกราวกับถูกไล่ตามรอยเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“…ราตรีสวัสดิ์”
พูดได้แค่นั้น Mio ก็ปิดประตู
*
นอนไม่หลับ
Mio ลุกจากเตียงแล้วเปิดหน้าต่างบานเล็ก ตัวอักษรสีแดงเรืองอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน เมืองมืดสนิท เห็นเพียงแสงไฟที่ประตูของ Bold อยู่ไกล ๆ
〈อีก 7 วันก่อนลบทั้งหมด〉
บนมุมหน้าจอกำไลข้อมือ นาฬิกาเดินไปเรื่อย ๆ
23:59
0:00
ตัวอักษรบนท้องฟ้าสลายกระจัดกระจายเป็นเม็ด แล้วถูกประกอบขึ้นใหม่
〈อีก 6 วันก่อนลบทั้งหมด〉
ลดลงไปหนึ่งวัน
ตอนนั้นเอง กำไลข้อมือก็ดังกริ๊ง
หน้าจอเทสเตอร์เปิดขึ้นเอง มีข้อความที่ไม่เคยเห็นกะพริบอยู่
〈มีคำตอบกลับรายงานบั๊กของคุณ〉
นิ้วของ Mio ชะงัก ปกติไม่มีคำตอบกลับ ต้องไม่มีสิ
พอเห็นชื่อผู้ส่ง เธอก็กลั้นหายใจ
〈ผู้ส่ง: Chinatsu Saegusa
คุณ Hinata คะ เอ่อ คือ สรุปก็คือ ร่างของคุณ Hinata อยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ หายใจปกติดี
แต่ว่า แย่แล้วแย่แล้ว คุณ Takano ประกาศว่าคุณ Hinata เซ็นใบยินยอมสำหรับการทดสอบแบบ “เข้าไปทั้งจิตสำนึก” ด้วยตัวเอง
ฉันไม่เคยเห็นเอกสารแบบนั้นเลยค่ะ〉
Shuichi Takano โปรดิวเซอร์ของบริษัทพัฒนาเกมนี้
เธอเคยเห็นเขาครั้งเดียวในห้องทดสอบ เป็นชายผอมที่หวีผมสีน้ำตาลเกาลัดเรียบแนบ หัวเราะให้เห็นฟันขาวเกินไป ยิ่งพูดเก่งเท่าไร ก็ยิ่งเป็นผู้ใหญ่ที่เชื่อถือไม่ได้ ตอนนั้นเธอคิดอย่างนั้น
ใบยินยอม ลายเซ็น
Mio กัดริมฝีปากล่างแน่น
เธอจำไม่ได้เลยสักครั้งว่าเคยเขียนชื่อลงบนสิ่งแบบนั้น
── จบบทที่ 2 ──
