บทที่ 1
ล็อกเอาต์สีเทา
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“เอาล่ะ ก้าวออกไปข้างหน้า ทั้งสามคนเลย”
Mio Hinata พูดตัดบทสั้น ๆ
ที่ลึกสุดของห้องโถงหิน ยักษ์หินกำลังยกแขนทั้งสองขึ้นสูง ตัวใหญ่จนหัวแทบชนเพดาน มันคือบอสตัวสุดท้ายของเวอร์ชันทดสอบนี้ แขนของยักษ์เริ่มเรืองแสงสีขาว อีกสามวินาที ท่าชาร์จพลังท่าใหญ่ก็จะมาถึง
หน้า Mio มีทหารสวมหมวกเหล็กสีเงินยืนอยู่สามนาย พวกเขาคือชาวโลกในเกม หรือก็คือ NPC
“แต่ว่า ท่านผู้ทดสอบ! ถ้าพวกข้าต้องรับท่านั้นเข้าไป พวกข้าก็จะ…”
“การรับท่านั้นคืองานของพวกนาย ใช่ไหมล่ะ เอาน่า เร็วเข้า”
เหล่าทหารมองหน้ากัน แล้วยกโล่ขึ้นก้าวออกไปข้างหน้า แขนของยักษ์ฟาดลงมา แสงสีขาวกลืนทั้งสามคนเข้าไป แถบพลังชีวิตเหนือหัวของพวกเขาเหลือศูนย์พร้อมกันทั้งสามคน
ในจังหวะนั้น Mio วิ่งเข้าไปที่เท้าของยักษ์ จุดอ่อนคือหินสีแดงที่อยู่ด้านหลังหัวเข่าซ้าย เธอแทงมีดสั้นด้ามไม้เข้าไปสามครั้ง ยักษ์เซไปข้างหนึ่ง
“ดี ใช้ทหารสามคน ย่นเวลาบอสไปได้สองนาที ประสิทธิภาพเยี่ยมเลยนี่”
ตัวจริงของ Mio กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทดสอบของบริษัทผู้พัฒนา บนหัวสวมแว่นครอบหนัก ๆ ปลายนิ้วควบคุมโลกดาบและเวทมนตร์ใบนี้ด้วยคอนโทรลเลอร์ วันนี้คือการทดลองเล่นรอบสุดท้ายก่อนเปิดให้บริการจริง
Chinatsu Saegusa ผู้รับผิดชอบการทดลองเล่น เป็นคนตัวสูง หน้ากลม สวมแว่นกรอบดำ ผมยุ่งเหยิงถูกรัดไว้ด้วยที่คาดผมสีเหลือง พูดเร็วและดูพึ่งพาไม่ค่อยได้ แต่เรื่องเวลานัดหมายนั้นไม่เคยพลาดเลย วันนี้เธอก็บอกไว้ว่าจะมารับตอนห้าโมงเย็นตรงเป๊ะ
อีกแค่หนึ่งการโจมตี แล้วทุกอย่างจะจบ
เพี๊ยะ
รอยร้าวสีขาววิ่งผ่านภาพตรงหน้า
หน้าจอแตกออก ละเอียดเหมือนกระจก พร้อมเสียงดัง เศษชิ้นส่วนร่วงลงมาใส่หน้าของ Mio เธอหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ร่างกายร่วงหล่นลงไปข้างล่าง ความรู้สึกของเก้าอี้หายไป
*
สิ่งแรกที่มาถึงคือกลิ่น
กลิ่นดินชื้นกับกลิ่นหญ้าเขียวสด ตอนสวมแว่นครอบ ไม่เคยมีกลิ่นอะไรเลย
Mio ลืมตา เธอนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นหญ้า แก้มเย็นเฉียบ หัวเข่าปวดตุบ ๆ พอจะลุกขึ้น ก้อนกรวดเล็ก ๆ ก็ฝังเข้าไปในฝ่ามือ
“…โอ๊ย”
เป็นความเจ็บของจริง
Mio พยุงตัวลุกขึ้น แล้วปัดผมหน้าม้ายาวที่ปรกตาซ้ายขึ้นไป ผมที่ตัดเองจนยาวไม่เท่ากันพลิ้วไปตามลม ปลายผมที่ต้นคอก็กระดกตามไปด้วย พอก้มมองก็เห็นว่าตัวเองสวมเสื้อคลุมยาวสีเทา ที่อกซ้ายปักตัวอักษร ‘TEST-07’ กางเกงสีน้ำตาล กับรองเท้าบูทหนังที่สึกหรอ นี่คืออุปกรณ์เริ่มต้นสำหรับการทดสอบ
ที่นี่คือในเกม แต่เธอไม่ได้มองจากอีกฟากหนึ่งของหน้าจอ ร่างกายของเธอเองอยู่ในเกมทั้งตัว
ไม่เข้าใจอะไรเลย Mio กัดริมฝีปากล่าง
เธอแตะกำไลเงินเส้นเล็กที่ข้อมือซ้าย หน้าจอสี่เหลี่ยมโปร่งใสครึ่งหนึ่งก็เปิดขึ้นตรงหน้า นั่นคือหน้าจอของผู้ทดสอบ ที่ล่างสุดมีตัวอักษรว่า “ล็อกเอาต์”
ตัวอักษรนั้นเป็นสีเทา
เธอกดด้วยนิ้วยาว ไม่มีอะไรเกิดขึ้น กดอีกครั้ง ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น กดไปห้าครั้ง Mio ก็ปิดหน้าจอ
“ประสิทธิภาพแย่ชะมัด นี่มันอะไรกันเนี่ย”
เธอเงยหน้าขึ้น แล้วลมหายใจก็หยุดชะงัก
บนท้องฟ้าสีฟ้าทั้งผืน มีตัวอักษรสีแดงลอยอยู่
〈อีกเจ็ดวันจะลบข้อมูลทั้งหมด〉
ลบข้อมูลทั้งหมด คือการรีเซ็ต ในคืนก่อนเปิดให้บริการจริง โลกใบนี้จะถูกลบจนหมดแล้วสร้างใหม่ แผนนั้น Mio ก็เคยได้ยินมา แต่ไม่เคยได้ยินว่าจะมีจำนวนวันขึ้นบนท้องฟ้า
ทันใดนั้นหญ้าในป่าก็ไหวดังซ่า
หมาป่าสีเทาโผล่ออกมา ตัวหนึ่ง สองตัว รวมทั้งหมดห้าตัว
ทุกตัวมีบางส่วนของร่างกายที่เสียหาย ตัวหนึ่งขาหลังกลายเป็นหลุมสี่เหลี่ยม มองทะลุเห็นฉากด้านหลัง อีกตัวหัวกะพริบติด ๆ ดับ ๆ ดวงตาซ้อนกันหลายดวง เสียงขู่คำรามมีเสียงซ่าแทรกอยู่
Mio ชักมีดสั้นออกมา มือสั่น
ตัวแรกกระโจนเข้ามา หลบไม่พ้น กรงเล็บฉีกผ่านต้นแขนขวา
ความเจ็บแสบร้อนทำให้ Mio ทรุดเข่าลงโดยไม่มีเสียงหลุดออกมาสักแอะ เลือดอุ่น ๆ ไหลตามแขนหยดติ๋ง ๆ
〈ต่อให้ล้มลง อีกสามนาทีก็จะฟื้นคืนชีพที่น้ำพุในเมือง นั่นคือกฎของเกมนี้〉
เธอเข้าใจดีในหัว แต่ถ้าล้มลงทั้งที่เจ็บแบบนี้ จะเกิดอะไรขึ้น เธอไม่รู้ เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกกลัว
ตัวที่สองอ้าปากกระโจนเข้ามา
จากด้านข้าง โล่ไม้กลมพุ่งเข้ามา
หมาป่าถูกดีดกระเด็น แผ่นหลังกว้างใหญ่ยืนขวางอยู่ตรงหน้า Mio ผ้าคลุมสีฟ้าซีดสะบัดพลิ้ว ดาบมือเดียวปลายกว้างฟันหมาป่าขาดด้วยการฟาดครั้งเดียว
“ตัวหนึ่ง”
เสียงทุ้มต่ำนับจำนวน
“สอง สาม”
ทุกครั้งที่ดาบเคลื่อน หมาป่าก็กลายเป็นเม็ดสี่เหลี่ยมแล้วสลายไป
“สี่ ห้า น่าจะหมดแล้ว”
ชายคนนั้นลดดาบลงแล้วหันกลับมา
เขาเป็นคนตัวใหญ่ สูงน่าจะเกินร้อยแปดสิบเซนติเมตร อกหนา ไหล่กลม สวมเกราะอกเหล็กที่บุบไปทั่ว ผมสีน้ำตาลเกาลัดหยักศกเล็กน้อยตัดยาวเท่าคาง เหน็บไว้หลังหูเฉพาะข้างขวา ใบหน้าเหลี่ยมกรามกว้าง คิ้วหนาเข้ม ดวงตากลมโตเป็นสีเขียวอ่อนของใบไม้ผลิ สันจมูกหนาและโค้งไปทางขวาเล็กน้อย
ชายคนนั้นยิ้มกว้างจนปากแผ่ไปด้านข้าง
“เจอกันอีกแล้วนะ Mio”
Mio กะพริบตา เธอจำไม่ได้ว่าเคยบอกชื่อ
แต่ไม่นานก็เข้าใจ เหนือหัวของ Mio มีชื่อผู้เล่นลอยอยู่ ว่า “Mio/TEST-07”
“…ก็แค่อ่านป้ายชื่อใช่ไหม เพิ่งเจอกันครั้งแรกนะ”
“อย่างนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้น ข้าขอแนะนำตัว ข้าคือ Seil Altvarn อัศวินแห่งดินแดนนี้”
“ค่ะ ๆ ว่าแต่ ‘เจอกันอีกแล้ว’ นี่คือคำพูดติดปากตามที่ตั้งไว้หรือไง”
“ไม่ใช่คำพูดติดปาก แต่ไม่ต้องใส่ใจหรอก”
สีหน้าจริงจัง ดูไม่ออกว่าล้อเล่นหรือพูดจริง
Mio เงยหน้ามอง Seil ที่เขาช่วยเธอไว้นั้นเป็นเรื่องจริง แต่นี่คือ NPC เป็นหุ่นประดับฝีมือดีที่พูดเก่ง เธอตัดสินใจคิดอย่างนั้น
ถึงอย่างนั้นก็ยังติดใจ Mio แตะกำไลแล้วเปิด “ตาสำรวจ” สำหรับผู้ทดสอบ เป็นพลังที่ใช้ได้เพียงวันละสามครั้ง ทำให้มองเห็นชื่อและสถานะของอีกฝ่าย
บริเวณอกของ Seil มีตัวอักษรสีขาวเรียงขึ้นมา
ชื่อ: Seil Altvarn
หมายเลข: NPC-0412
ปริมาณความทรงจำ: ผิดปกติ
สถานะ: ปกติ
ที่มุมหน้าจอมีข้อความเล็ก ๆ ขึ้นมา 〈ตาสำรวจ วันนี้เหลืออีก: สองครั้ง〉
“ปริมาณความทรงจำ ผิดปกติ…?”
เธอเผลอพูดออกมาเป็นเสียง ดวงตาสีเขียวอ่อนของ Seil หรี่ลงทันที
“เจ้าเห็นด้วยตาคู่นั้นแล้วสินะ Mio ถ้าเช่นนั้น ข้าจะเล่าให้ฟัง”
“เล่าอะไร”
“ก็อย่างที่ตัวอักษรบนฟ้าบอก พวกเราจะหายไปในอีกเจ็ดวัน”
Seil เงยมองตัวอักษรสีแดงบนท้องฟ้า
“เมือง ป่า ผู้คน ทุกสิ่งจะสูญสิ้น แล้วถูกสร้างใหม่ด้วยใบหน้าเดิม และไม่จำอะไรได้เลย…แต่ข้ายังจำได้อยู่เล็กน้อย การสูญสิ้นครั้งนี้เป็นครั้งที่เจ็ดแล้ว”
Mio เงียบ น้ำเสียงของ Seil สงบนิ่ง สงบนิ่งเกินไป
“เอ่อ ก็คือ เรื่องรีเซ็ตใช่ไหม”
“ใช่ เห็นจะเรียกกันอย่างนั้น”
“ถ้าอย่างนั้นก็แค่สร้างใหม่ไม่ใช่เหรอ ลบข้อมูลแล้วก็สร้างอีกครั้ง แค่นั้นเอง”
Mio ทนความเจ็บที่แขนขวาแล้วลุกขึ้นยืน
“พวกนายก็คือโปรแกรม ที่ว่าหายไป ที่ว่าจำได้ ก็แค่ถูกสร้างมาให้เป็นแบบนั้น”
เธอพูดทิ้งท้าย Seil ไม่โกรธ เพียงแต่ก้มตาลงเล็กน้อย
“อาจเป็นเช่นนั้น”
พูดเพียงเท่านั้น Seil ก็เปิดถุงใบเล็กที่เอว หยิบใบไม้สีเขียวออกมาหลายใบ ขยี้ในอุ้งมือจนแหลก กลิ่นหญ้าแรงขึ้น
“ยื่นแขนมา Mio”
“หา ไม่เป็นไรหรอก”
“เลือดยังไม่หยุดไหล และมันจะเจ็บนะ”
Seil จับแขนขวาของ Mio แล้ววางใบไม้ลงบนแผล เย็นเฉียบ จากนั้นก็แสบซ่า Mio ขมวดหน้าโดยไม่รู้ตัว
ที่ข้อมือขวาของ Seil ไล่ไปถึงข้อศอก มีรอยแผลไฟไหม้เก่า ๆ มือใหญ่แท้ ๆ แต่การเคลื่อนไหวกลับแผ่วเบา ที่นิ้วก้อยซ้ายมีห่วงที่ถักจากเชือกสวมอยู่
พอพันผ้าเสร็จ ความเจ็บก็บรรเทาลงเล็กน้อย
“…ขอบใจ”
คำนั้นหลุดออกจากปากเองโดยไม่ตั้งใจ
Mio รีบหันหน้าไปทางอื่น
“ม-ไม่ได้หมายความว่าอะไรนะ ไม่ใช่เรื่องขอบคุณหรอก แค่ห้ามเลือดได้คุ้มค่าดีเท่านั้นเอง ใช่ นี่เรื่องความคุ้มค่า”
“ข้าถูกขอบคุณแล้ว”
Seil ยิ้มกว้างด้วยปากใหญ่อีกครั้ง
“ข้าจะนับไว้”
“ไม่ต้องนับ!”
เป็นคนที่ตรงไปตรงมาจนน่ารำคาญ ที่จริงไม่ใช่คนหรอก Mio ย่นหลังค่อมให้งุ้มลงกว่าเดิม แล้วถอนหายใจ
ตอนนั้นเอง
ภาพทิวทัศน์ใกล้ ๆ เริ่มพังทลายกลายเป็นเม็ดสี่เหลี่ยม หญ้า ต้นไม้ และสีฟ้าของท้องฟ้า แตกเป็นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ลอยอยู่กลางอากาศ
ตรงกลางนั้นมีบางสิ่งปรากฏขึ้น
เป็นรูปร่างคนสูงราวสองเมตร สวมเสื้อหางยาวสีดำกับถุงมือสีขาว แต่ไม่มีส่วนที่อยู่เหนือคอ แทนที่ด้วยลูกบาศก์สีขาวขนาดพอโอบได้หนึ่งอ้อมแขน ลอยหมุนช้า ๆ ด้านหน้าของลูกบาศก์มีดวงตาเพียงดวงเดียวที่วาดด้วยเส้นสีดำ เท้าลอยพ้นพื้นเล็กน้อย และไม่มีเงา
Seil เอามือจับด้ามดาบ
ดวงตาของลูกบาศก์กะพริบปริบ
“ยืนยันแล้วขอรับ ผู้ทดสอบ 07 คุณ Mio Hinata ใช่หรือไม่ขอรับ”
เสียงสุภาพ สุภาพเกินไปจนหลังเย็นวาบ
“Game Master…?”
เป็น AI ที่ดูแลโลกใบนี้ เธอเคยได้ยินแค่ชื่อในคำอธิบายการทดสอบ
“ขอรับ ข้าพเจ้าคือ Game Master”
“มาพอดีเลย ฉันล็อกเอาต์ไม่ได้ ช่วยแก้ให้หน่อย”
“เรื่องนั้นไม่สามารถทำได้ขอรับ”
“ไม่สามารถทำได้ แล้วฉันจะเป็นยังไง”
ดวงตาพริบอีกครั้ง
“ผู้ทดสอบ 07 ท่านไม่ควรอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก เมื่อถึงเวลาลบข้อมูลทั้งหมด ท่านก็จะเป็นเป้าหมายการลบด้วยขอรับ”
ปากของ Mio อ้าค้างอยู่ครึ่งหนึ่งแล้วนิ่งไป
“ลบ…ฉันน่ะเหรอ ฉันเป็นผู้เล่นนะ”
“ขอรับ ระดับความสับสนของข้าพเจ้าต่อเรื่องนี้อยู่ที่สี่สิบเปอร์เซ็นต์ขอรับ”
“จะมาบอกเป็นตัวเลขก็เถอะ!”
“ถ้าเช่นนั้น ขอบอกเพียงข้อเดียวเป็นครั้งสุดท้ายขอรับ”
Game Master ชูนิ้วหนึ่งนิ้วในถุงมือสีขาว
“โปรดอย่าเข้าใกล้โบสถ์ที่ดับไฟแล้วขอรับ”
“…โบสถ์เหรอ อะไรน่ะ ทำไมล่ะ”
“เป็นกฎขอรับ”
ลูกบาศก์หมุนวับ ร่างในเสื้อหางยาวค่อย ๆ คลายกลายเป็นเม็ดสี่เหลี่ยมตั้งแต่ปลายเท้า แล้วเม็ดเหล่านั้นก็กลับคืนที่เดิม หญ้า ต้นไม้ และท้องฟ้าเชื่อมต่อกันอีกครั้ง
ตรงนั้นไม่มีอะไรเหลืออยู่อีกแล้ว
ลมพัดมา มีกลิ่นดิน แผลที่แขนขวากลับมาเจ็บอีกครั้ง
Mio เงยหน้ามองท้องฟ้า
〈อีกเจ็ดวันจะลบข้อมูลทั้งหมด〉
ตัวอักษรสีแดงยังไม่หายไป
── จบบทที่ 1 ──
