
บทที่ 1
เพลงกลับหัวและคืนโคมลอย
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เพลงนั้นดังมาจากก้นทะเล
พลอย มะขามชูทัพพีไม้ไผ่ค้างไว้แล้วนิ่งไปทั้งตัว เธอกำลังแจกข้าวเหนียวอยู่ที่ร้านในงานเทศกาลโคมลอย
มันเป็นเสียงเพลงทุ้มต่ำและเอื่อยช้า ทำนองที่คุ้นหู แต่เหมือนถูกอ่านย้อนจากข้างหลังมาข้างหน้า
หินใต้เท้าโคลงเคลงขึ้นมาทันที
“อ๊ะๆๆ…ไม่ใช่นะ นี่มัน…”
ฟองอากาศพุ่งปุ๊ดๆ ออกมาจากรอยแยกระหว่างก้อนหิน สะพานเริ่มจมลงรอบๆ ป้ายธงแปดกิโลเมตร
สะพานหินยาวรวมสิบสองกิโลเมตร จากแหลมทางใต้ไปถึงเกาะลงกา คืนนี้ครบสามปีพอดีนับตั้งแต่สร้างเสร็จ ในค่ำคืนพระจันทร์เต็มดวงที่ควรจะเป็นงานฉลอง ผู้คนที่ถือโคมลอยอยู่ในมือต่างกรีดร้องวิ่งหนีกันชุลมุน เรือสินค้าที่ผูกเชือกไว้ข้างสะพานถูกสะพานที่กำลังจมดึงจนเอียงวูบ สัมภาระบนดาดฟ้าเรือกับพวกลูกเรือไหลลื่นตกทะเลไปพร้อมกัน
ปกติสะพานอยู่สูงเหนือทะเลห้าเมตร แต่ตอนนี้มันกำลังลดต่ำลงใกล้คลื่นเข้าไปทุกที
เพลงยังไม่หยุด ทุกครั้งที่จบท่อนหนึ่ง เสียงจะสั่นเบาๆ สองครั้ง หัวใจของพลอยเต้นตุบ แต่ไม่มีเวลาให้คิดแล้ว
หางของเธอม้วนรัดเอวเองโดยอัตโนมัติ
ร่างผอมบางกับแขนที่ยาวเกินตัว ผมหยิกฟูสีน้ำตาลแดงถูกแบ่งเป็นช่อเล็กๆ สิบกว่าช่อ มัดด้วยผ้าคนละสี มองจากไกลๆ ศีรษะของเธอก็เหมือนป่ามะพร้าวต้นเล็กๆ คิ้วหนาเป็นรูปเลขแปดบิดเบี้ยวเป็นทรงลำบากใจยิ่งกว่าทุกที
〈ทั้งที่เกลียดที่สูง เกลียดความน่ากลัวที่สุดเลยแท้ๆ〉
บนหินที่กำลังจม มีเด็กหญิงตัวเล็กๆ กอดโคมลอยร้องไห้อยู่ เป็นเด็กที่เรียนร้องเพลงหินอยู่ที่สำนักเรียนของเธอ
“คุณครูขา!”
เสียงนั้นทำให้พลอยคลายหางออก
“ไม่ทำก็ไม่ได้แล้ว!”
พลอยเหยียดแขนยาวไปหาหินก้อนใหญ่ที่แตกหลุดลอยอยู่จากสะพาน แล้วใช้ฝ่ามือแตะทีละก้อน หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า เธอกระโดดขึ้นไปยืนบนก้อนสุดท้าย สูดลมหายใจแล้วเริ่มฮัมเพลง
มันคือทำนองเพลงหินที่แม่สอนมา หินที่ถูกแตะจะลอยอยู่เฉพาะตอนที่เธอร้องเท่านั้น และร้องได้แค่ความยาวของลมหายใจเดียว ตอนเริ่มต้นการสู้รบเมื่อสามปีก่อน เธอทำได้แค่ก้อนเดียวเท่านั้น แต่ตอนนี้ลมหายใจเดียวทำให้ลอยได้ถึงห้าก้อน
ฟุบ
หินห้าก้อนลอยขึ้นมาในแสงจันทร์ มันไถลไปบนคลื่นตามเสียงเพลงของพลอย แล้วหยุดอยู่ตรงหน้าผู้คนที่กำลังดิ้นรนอยู่ในทะเล
พวกลูกเรือเกาะหินไว้แน่น เด็กหญิงก็ปีนขึ้นหินพร้อมกับแม่ พลอยยังคงสั่นคอเปล่งเสียงอยู่ แล้วใช้แขนยาวชี้ไปที่ป้ายธงเจ็ดกิโลครึ่ง ตรงนั้นยังไม่จม หินห้าก้อนเรียงเป็นแถวแล้วลอยไปทางนั้น
ส่วนทะเลแถวป้ายธงเก้ากิโลเมตร ลิงตัวใหญ่สีขาวสะอาดกำลังโยนคนขึ้นมาจากคลื่นทีละคนๆ มงกุฎทองสวมเอียงอยู่บนหัว เขาคือหนุมาน แม่ทัพลิงผู้พิทักษ์สะพาน พลอยมองแผ่นหลังของพี่ชายที่พึ่งพาได้คนนั้นแล้วรู้สึกโล่งใจขึ้นนิดหนึ่ง
หายใจไม่ออกแล้ว
หินก้อนแรกถึงสะพาน ผู้คนกระโดดข้ามไปแทบจะกลิ้งตัว ก้อนที่สอง ก้อนที่สาม ก้อนที่สี่ ลูกเรือคนสุดท้ายก็ถูกดึงขึ้นไปถึงขอบสะพานจากหินก้อนที่ห้าที่พลอยยืนอยู่
ตอนนั้นเอง ลมหายใจของเธอก็ขาด
หินใต้เท้าหล่นวูบลงไป พลอยเอาเท้าสองข้างชิดกันแล้วใช้ปลายเท้าถีบ แต่ตัวเธอก็จมลงไปพร้อมกับหินที่ถีบ ปลายนิ้วเอื้อมไปไม่ถึงขอบสะพาน
คลื่นสีดำอ้าปากรออยู่ใต้เท้าเธอนิดเดียว
“กรี๊ด…!”
ทันใดนั้น ก็มีเสียงกระพือปีกดังพึ่บพั่บ
ฝูงค้างคาวโผลงมาจากฟ้า ตัดผ่านดวงจันทร์ ปีกสีดำหลายร้อยตัวช้อนพลอยขึ้นมาก่อนจะถึงคลื่น แล้วพาเธอขึ้นไปบนสะพาน ปีกเหล่านั้นรวมตัวเป็นหนึ่ง กลายเป็นแขน กลายเป็นอก
พอรู้ตัวอีกที พลอยก็ถูกโอบรับไว้ในเสื้อกำมะหยี่สีไวน์แล้ว
ผมลอนสีน้ำตาลทองน้ำผึ้งแกว่งไกวอยู่ข้างคาง ปลายด้านขวาทัดไว้หลังหู มีต่างหูไข่มุกเม็ดหนึ่งห้อยอยู่ ผิวขาวซีด โหนกแก้มสูง ดวงตาโตลึกสีม่วงเข้ม เป็นใบหน้าที่งามจนน่าโมโห เหมือนเทพในภาพจิตรกรรมฝาผนังวัด
“ฮ่าฮ่าฮ่า! คนงามอย่างข้านี่น่ะหรือ จะมาไม่ทัน?”
พอหัวเราะ เขี้ยวเล็กๆ สองซี่ก็โผล่ออกมา ทำให้ใบหน้านั้นดูเด็กขึ้นมาทันที
Aurel Vasilescu แวมไพร์ที่มาจากอีกสองพันกว่าปีข้างหน้า ผู้ที่เธอพบเมื่อสามปีก่อนในการสู้รบ
ตอนนั้น พลอยทุบกระจกของจอมมารด้วยมือตัวเอง เมื่อกระจกแตก ผู้ที่ถูกเรียกมาทุกคนจะกลับไปยุคเดิมของตน เธอรู้ทั้งรู้ก็ยังทุบ เพราะอย่างนั้นเธอเลยคิดว่าคงไม่มีวันได้พบกันอีก
ด้ายแดงที่ผูกอยู่กับช่อผมช่อหนึ่งปลิวไหวตามลม มันเป็นของที่ระลึกจากเพื่อนผีดิบจีนที่ต่อสู้ด้วยกันแล้วสลายไปกับสายลม ฟาน ลี่หลง ที่ชายหาดลงกา เธอได้ทิ้งเบาะรองนั่งกับลูกอมไว้ตามสัญญา
“Aurel…? ทำไม… ก็กระจกนั่นฉันเป็นคนทุบเองนี่คะ!”
“ใช่ เจ้าเป็นคนทุบ ข้าจึงกลับไปยุคของข้าในพริบตาเดียวเลย”
หลังมือขวาของ Aurel แดงเปื่อยเป็นแผล ตอนช้อนพลอยขึ้นมา เขาโดนละอองน้ำสาด น้ำทะเลเผาผิวของแวมไพร์
“มือ…! เป็นแผลไหม้นะคะ”
“มือของข้าผู้งดงามแดงไปนิดหน่อย แค่นั้นเอง”
Aurel หยิบเศษทองแดงขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ขอบหยักๆ มีตัวอักษรสีเงินเปล่งประกายอยู่บนผิวหน้า
Aurel Vasilescu
ตัวอักษรสั่นไหว ราวกับมือที่เขียนมันลังเลอย่างหนัก
“สีเงินนี่…หมึกจันทร์ใช่ไหมคะ”
“ถูกต้อง มีคนเขียนชื่อข้าด้วยหมึกจันทร์ลงบนเศษกระจก แล้วเอาไปรับแสงจันทร์ ข้าจึงถูกเรียกมา พอรู้ตัวก็กำสิ่งนี้อยู่บนโขดหินที่ปลายแหลมแล้ว”
“ใครกันคะที่ทำแบบนั้น…”
“ไม่รู้ รอบโขดหินไม่มีใครเลย รอยเท้าก็ถูกคลื่นลบไปหมด แล้วก็…”
“แล้วก็?”
“ไม่รู้เป็นอะไร มีกลิ่นแกงกะหรี่”
Aurel ยื่นจมูกโด่งสวยเข้าไปใกล้เศษกระจกแล้วขมวดคิ้ว พลอยลองเอาจมูกเข้าไปดมบ้าง
“จริงด้วยค่ะ! มีกลิ่นแกงกะหรี่จางๆ เลย”
“พลิกดูด้านหลังด้วย มีตัวอักษรเก่าๆ สลักอยู่”
พอพลิกเศษกระจกกลับ ก็เห็นตัวอักษรเล็กๆ เรียงกันอยู่ พลอยอ่านออกเสียง
“ผู้ที่ถูกเรียก จะกลับไปยังสถานที่และยุคสมัยที่มา เมื่อจันทร์ขึ้นครั้งที่เจ็ด…”
“นับจันทร์ขึ้นของคืนนี้เป็นครั้งแรก ครั้งที่เจ็ดคือคืนอีกหกวันข้างหน้า พอจันทร์ขึ้น ข้าก็จะต้องกลับอีก”
“แค่เจ็ดครั้งเอง…แล้วอีกอย่าง การเรียกใครมาด้วยเศษกระจกเป็นความผิดตามกฎของพระรามนะคะ! ถ้าถูกจับได้ เศษกระจกก็จะถูกทุบ แล้ว…”
“แล้วก็ถูกส่งกลับทันที ใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ! เพราะงั้นจะมานั่งหัวเราะสบายใจแบบนี้ไม่ได้นะ…”
Aurel หมุนร่มกันแดดลูกไม้สีดำควับหนึ่ง
“ถึงอย่างนั้น ข้าก็ได้เห็นหน้าเจ้าอีกครั้ง แค่นั้นก็คุ้มที่มาแล้ว พลอย”
พอถูกเรียกชื่อ แก้มก็ร้อนผ่าว หางม้วนรัดเอวสามรอบ
“ก็…ยังไงฉันก็เป็นลิงทัพพีอยู่ดีค่ะ ต่อให้เห็นหน้า ก็ไม่มีอะไรดีหรอก”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ลิงทัพพีตัวนั้นน่ะ เคยเอาหินตีหัวข้าที่มีชีวิตมาสามร้อยปีเชียวนะ”
เพลงหยุดลงไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
พลอยสะดุ้งแล้วหันไปมองทางแหลม ที่ชายหาดมีไฟคบเพลิงมารวมกันอยู่เป็นจำนวนมาก
“แม่…! ต้องรีบกลับไปที่แหลม”
“จับให้แน่น ค้างคาวของคืนนี้ใช้เป็นครั้งที่สองแล้ว หลังจากนี้จะบินไม่ได้อีกนะ”
*
Aurel ปล่อยพลอยลงตรงเงามืดของป่ามะพร้าวก่อนถึงชายหาดแหลม
“มีแวมไพร์อยู่ด้วยเดี๋ยวเรื่องจะยุ่ง ข้าอยู่ตรงนี้แหละ”
“ค่ะ! เดี๋ยวฉันกลับมานะคะ”
ชายหาดแน่นไปด้วยผู้คน คนที่ถูกช่วยขึ้นมาจากทะเลตัวเปียกสั่นเทาอยู่ ตรงกลางนั้น ตาเฒ่าเจ้าของกลุ่มชาวประมงผมขาวผิวไหม้แดดกำลังชูคบเพลิงขึ้นสูง
“แก้ว! เพลงนั่นมันเพลงของแก้ว มะขามแน่ๆ!”
“ไม่ใช่นะคะ! แม่ไม่ทำเรื่องแบบนั้นแล้ว”
“อย่ามาแกล้งโง่ พลอย ผู้หญิงคนนั้นเคยถูกบังคับให้ร้องเพลงจมเรือในคุกใต้ทะเลมาสิบปีนะ แล้วตอนจบท่อนเมื่อกี้ เสียงก็สั่นสองครั้ง สามปีมานี้ ข้าได้ยินแก้วร้องเพลงกล่อมเด็กๆ ที่สำนักเรียนทุกคืนที่ชายหาด ท่วงที่สั่นเสียงแบบนั้นมันของแก้วแน่”
ปากของพลอยหุบสนิทลงทันที
แก้วผู้เป็นแม่ถูกขังอยู่ในคุกของจอมมารทศกัณฐ์สิบปี ถูกขู่ว่าจะเผาหมู่บ้านลิง จึงต้องร้องเพลงกลับหัวให้สะพานกับเรือจมทุกคืน เมื่อสามปีก่อน พลอยเป็นคนพาแม่กลับมาจากคุกนั้น
การสั่นเสียงสองครั้งตอนจบท่อน เป็นท่วงที่แม่ร้องในเพลงกล่อมเด็กให้เฉพาะพลอยตอนเด็กๆ เท่านั้น สามปีมานี้ เวลาแม่กล่อมเด็กเล็กๆ ที่พักค้างที่สำนักเรียน แม่ก็ร้องด้วยท่วงที่สั่นเสียงแบบเดียวกัน ผู้คนที่ชายหาดได้ฟังมันมาทุกคืน
〈เมื่อกี้ฉันก็ได้ยิน เพลงนั้น เสียงสั่นสองครั้งจริงๆ ด้วย〉
“พวกตระกูลเพลงจมเรือ!” เสียงหนึ่งลอยมาจากที่ไหนสักแห่งในหมู่คน ก้อนกรวดก้อนหนึ่งกลิ้งมาที่ปลายเท้าของพลอย
“ถามแม่ก็รู้แล้วค่ะ! แม่บอกว่าคืนนี้ตัวร้อน เลยจะพักอยู่ที่สำนักเรียน!”
“งั้นก็พามา ให้ร้องให้ดูตรงนี้เลย”
พลอยวิ่งขึ้นจากชายหาด แถวคบเพลิงตามมาเป็นขบวน
สำนักเรียนหลังเล็กที่สร้างด้วยไม้ไผ่กับหิน บนแหลม ประตูเปิดอยู่
“แม่!”
ไม่มีเสียงตอบ
ตะเกียงดวงหนึ่งยังติดอยู่ ที่นอนเสื่อเย็นเฉียบ ผ้ากันเปื้อนสีครามที่แม่สวมเป็นประจำถูกพับวางไว้เรียบร้อย ไฟในเตาดับสนิท
แม่ผู้ตัวสูง แขนขาเป็นข้อ ผมยาวถึงใต้สะบักบิดเป็นเกลียวเหมือนเชือก ปลายผูกเปลือกหอยเล็กๆ ไว้หนึ่งชิ้น แม่ที่ตอนร้องเพลงเท่านั้นจะมีใบหน้าเหมือนเมื่อก่อน
แต่ร่างของแม่ไม่อยู่ที่ไหนเลย
“ไม่เห็นมีนี่”
เสียงของตาเฒ่าเจ้าของกลุ่มชาวประมงทิ่มแทงมาที่แผ่นหลัง
“…ไม่อยู่ค่ะ แต่คนที่ร้องไม่ใช่แม่”
“งั้นไปไหน”
พลอยตอบไม่ได้ เธอกอดผ้ากันเปื้อนไว้แนบอกแล้วเดินออกไปข้างนอก
ในเงามืดของป่ามะพร้าว เห็นร่มกันแดดหมุนควับ Aurel ไม่ได้เดินเข้ามาทางนี้ เพียงแต่มองพลอยตรงๆ ด้วยดวงตาสีม่วงเท่านั้น
พระจันทร์เต็มดวงส่องแสงขาวเหนือทะเล
แม่หายไปไหน เพลงกลับหัวนั่นทำไมถึงถูกร้องด้วยท่วงที่สั่นเสียงเหมือนแม่
กว่าจะถึงจันทร์ขึ้นครั้งที่เจ็ดที่ Aurel ต้องกลับ ก็เหลืออีกหกครั้ง
── จบบทที่ 1 ──
