บทที่ 1
ไข่ฟองนั้นกับบ่ายสามโมง
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
บ่ายสองโมงของวันหยุดฤดูร้อน บนยอดเนินของย่านการค้าฮิบาริ มาซาโอะ ฟุกุนากะแหงนมองฟ้า ปากอ้าค้าง
มีอะไรบางอย่างสีขาวขนาดใหญ่ร่วงลงมา ฟิ้ววว...
“เอ๊ะ เอ๋?”
โป๊ก!
สิ่งนั้นตกลงมากลางกระหม่อมของมาซาโอะพอดี มาซาโอะรีบเอาสองมือรวบกอดมันไว้แน่นทันที บนหัวเกรียนที่มีขวัญสองจุดเรียงกัน มีไข่สีขาวฟองหนึ่งวางอยู่ เส้นผ่านศูนย์กลางราวหนึ่งเมตร ใหญ่จนบังตัวท่อนบนของมาซาโอะได้มิด
ร่างผอมบางเอนวูบไปข้างหนึ่ง
“ว้ากกก!”
มาซาโอะกอดไข่ไว้ทั้งอย่างนั้น แล้วกลิ้งหลุน ๆ ลงเนินไป กระเป๋าสตางค์ปากกบที่ห้อยคออยู่แกว่งไปมาไม่หยุด
ที่ตีนเนินมีเพื่อนสนิทสามคนยืนอยู่
ตัวโตที่สุดคือทาเคชิ อิชิงุโระ สูงร้อยหกสิบสามเซนติเมตร ต่อให้เป็นหน้าร้อนก็ใส่ชุดวอร์มสีแดงแจ๊ดกับผ้าขนหนูสีขาว ผมดำตั้งชันเฉพาะตรงกลางเหมือนหงอนไก่ ดวงตาชั้นเดียวเล็ก ๆ สีดำ เวลาอยู่ใกล้ทาเคชิ มาซาโอะรู้สึกอุ่นใจเหมือนได้หลบอยู่หลังภูเขา
คนที่เอาดินสอหนีบไว้ใต้จมูกคือมิตสึรุ โอโนเดระ ตัวผอมกะหร่องสูงร้อยยี่สิบเก้าเซนติเมตร ผมสีน้ำตาลเกาลัดฟูฟ่องเหมือนปุยดอกแดนดิไลออน หลังแว่นเลนส์ลายก้นหอย ดวงตาตกสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกาย ชายเสื้อกาวน์สีขาวลากถูไปกับพื้น มาซาโอะคิดว่าไม่ว่ามิตสึรุพูดอะไรก็สุดยอดไปหมด
ซาจิ เอกุจิ มีขาแข็งแรงผิวคล้ำแดด สวมรองเท้าวิ่งสีชมพู ปลายเปียหนาที่ยาวถึงเอวมีกระดิ่งสีทองดังกรุ๊งกริ๊ง หน้ากลม แก้มแดงเหมือนแอปเปิล ตาเฉี่ยวสีดำ ทุกครั้งที่ซาจิวิ่ง มาซาโอะจะเผลอมองจนเพลิน
“หลบหน่อยยย!”
กว่าทั้งสามคนจะหันมาก็สายไปแล้ว
โครมคราม เพล้ง!
ทั้งสี่คนกลายเป็นก้อนเดียวกัน พุ่งชนกองกล่องกระดาษหน้าร้านผักเข้าเต็มแรง กะหล่ำปลีกลิ้งกระจายไปทั่ว
“มาซาโอะ แกอีกแล้วเหรอ!”
ลุงร้านผักยกมือกุมหัว
“ขอโทษคร้าบบบ!”
มาซาโอะโผล่หน้าออกมาจากกองกล่อง ไข่ยังอยู่ในอ้อมแขนครบถ้วน ไม่เคยแตะพื้นเลยสักครั้ง ไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว
ทั้งสี่คนล้อมวงดูไข่
กลางเปลือกขาวเกลี้ยงเกลามีเส้นบาง ๆ พาดรอบหนึ่งรอบ ข้างล่างมีเชือกสีแดงห้อยลงมาเส้นหนึ่งเหมือนหาง พอมาซาโอะเขย่าเบา ๆ ก็มีเสียงกรอบแกรบดังอยู่ข้างใน ด้านข้างมีตัวหนังสือเล็ก ๆ เขียนว่า “ฮิบาริ”
“ฟันธง! นี่คือไข่มังกรนั่นเอง! เส้นนี้คือรอยร้าว อีกไม่นานมันจะฟักออกมานั่นเอง!”
มิตสึรุดันแว่นขึ้นดังกึก
“ว้าววว! งั้นไอ้เส้นแดง ๆ นี่ก็คือหางใช่มั้ย! ที่ดังกรอบแกรบก็คือมันขยับอยู่ข้างในใช่มั้ย!”
“ต้องตั้งชื่อด้วยดิ! ตัวเบ้อเริ่มขนาดขนมปังเมลอนยี่สิบก้อนแน่ะ ชื่อน้องเมลอนเลยดิ!”
“ไม่ใช่ ฮิบาริต่างหาก! ก็เขียนไว้ตรงนี้ไง!”
ไข่ฟองนั้นจึงได้ชื่อว่า “ฮิบาริ”
ตอนนั้นเอง มาซาโอะนึกถึงเรื่องเมื่อเช้าขึ้นมาได้ คิโยะ ฟุกุนากะ คุณยายของเขา ยืนอยู่หน้าโกดังของสมาคมชุมชน ยกโทรโข่งสีแดงขึ้นจ่อปากแล้วพูดว่า
“มาซาโอะ บ่ายสามโมงวันนี้ ทั้งเมืองจะต้องตกใจกันหมดเลยเน้อ!”
“อ๋อ...ไม่เข้าใจเลย!”
“แล้วก็นะ เชือกแดงในโกดังน่ะ ห้ามดึงก่อนบ่ายสามโมงเด็ดขาดเน้อ!”
มาซาโอะเบิกตากลมโตเหมือนลูกโอ๊กจนกลมดิก
“เข้าใจแล้ว! ฮิบาริจะฟักตอนบ่ายสามโมง! ก่อนถึงตอนนั้นห้ามดึงหางเด็ดขาด!”
“แต่ถ้ามาซาโอะเป็นคนถือ มันได้แตกก่อนบ่ายสามแน่เว้ย!”
ทาเคชิหัวเราะจนรูจมูกบาน มิตสึรุกับซาจิก็พยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วย
มาซาโอะคอตก คนที่ทำขวดนมตอนกินข้าวกลางวันตกแตกก็คือมาซาโอะ คนที่ทำบีกเกอร์ในห้องวิทยาศาสตร์ตกแตกก็คือมาซาโอะ แม้แต่ไฝสามเม็ดที่เรียงกันเป็นแนวตั้งบนแก้มซ้ายก็ดูหงอยไปด้วย
แต่แล้วไข่ในอ้อมแขนก็ส่งเสียงกรอบแกรบขึ้นมา
“...ก็ฮิบาริยังมีชีวิตอยู่นี่นา ถ้ามันมีชีวิตอยู่ เราจะไม่ทำตกเด็ดขาด!”
มาซาโอะกอดไข่ใหม่ให้แน่นขึ้น
หึ่งงง
เหนือหัวมีโดรนสีเงินขนาดเท่าฝ่ามือบินวนอยู่ คนที่ถือรีโมตเดินเข้ามาคือฮายาโตะ โซงาเบะ จากห้องข้าง ๆ แขนขายาวเก้งก้าง ผมสีออกน้ำตาลตัดทรงเห็ดเหมือนหมวกดอกเห็ด หน้าขาวซีด ตาเรียวสีดำขนตายาว ผูกโบว์หูกระต่ายสีแดง สวมรองเท้าหนังสีดำขัดเงาวับ เป็นเด็กประหลาดที่ทั้งขี้แกล้ง แต่ก็ชอบมาวุ่นวายกับมาซาโอะและเพื่อน ๆ อยู่เสมอ
“หึหึน มาซาโอะคุงเจ้าบื้อ ไข่ฟองนั้นน่ะ ผมขอเอาไปทำโครงงานปิดเทอมล่ะ”
ฮายาโตะเอานิ้วม้วนผมหน้าม้าเล่นไปมา
“ไม่ให้! ฮิบาริเป็นมังกรของพวกเรานะ!”
“ฟันธง โดรนนั่นตัวเล็ก เลยแพ้ลมนั่นเอง!”
มิตสึรุกระซิบ
“อ๋อ...ไม่เข้าใจเลย!”
“ไม่ต้องเข้าใจหรอก วิ่งเลยดิ!”
ซาจินำหน้าเปิดทาง ทาเคชิรั้งท้ายเอาตัวบังโดรนไว้ ทั้งสี่คนพุ่งเข้าไปในโรงอาบน้ำสาธารณะตรงหัวมุม
*
เป็นโรงอาบน้ำตอนกลางวันที่ยังไม่มีลูกค้าสักคน
“เฮ้ย ๆ ยังไม่เปิดนะ!”
ลุงที่นั่งเฝ้าเคาน์เตอร์สะดุ้งโหยง
“ขอโทษครับ! แต่ไข่ต้องกกให้อุ่นนี่นา!”
มาซาโอะนั่งยอง ๆ ที่ขอบอ่าง ยื่นไข่เข้าไปรับไอน้ำ ไอร้อนลอยขึ้นมาเป็นกลุ่มควัน ทันใดนั้นโดรนก็บินหึ่งเข้ามา
“ปล่อยข้าจัดการเองเว้ย! ย้ากกก!”
ทาเคชิกระโจนใส่โดรน โดรนหลบวูบ ทาเคชิทั้งที่ยังใส่ชุดวอร์มสีแดงอยู่ก็ตกลงอ่างไปดังตูม!
“ทาเคชิ!”
“น้ำกำลังดีเลยเว้ย!”
ระหว่างที่ลุงเฝ้าเคาน์เตอร์ยังตาค้างตั้งตัวไม่ทัน ทั้งสี่คนก็หนีออกทางประตูหลังไปได้
*
พวกเขาโผล่ออกมาหน้าร้านเครื่องโลหะ ทาเคชิเดินไปทีไรก็มีเสียงแจ๊บ แจ๊บ ไปตลอดทาง หน้าร้านมีพัดลมตัวใหญ่ตั้งอยู่
หึ่งงง โดรนตามมาทันอีกแล้ว
“หึหึน ไม่มีใครหนีโดรนตัวนี้พ้นหรอกล่ะ”
มาซาโอะมองพัดลม แล้วก้มมองไข่ในอ้อมแขน
“เมื่อกี้กกอุ่นเกินไป ฮิบาริท่าทางจะร้อนแน่ ๆ!”
แกร๊ก สวิตช์อยู่ที่ “แรง” ลมพัดกระหน่ำดังหวือ
โดรนโดนลมตีจนหมุนติ้ว แล้วก็พุ่งชนกล่องน้ำแข็งของร้านปลาข้าง ๆ ดังโครม
“โดรนของผมมม!”
ฮายาโตะมุดหัวลงไปในกล่องน้ำแข็ง คว้าโดรนขึ้นมา น้ำแข็งละลายหยดติ๋ง ๆ จากปลายผม
“เอ๊ะ เอ๋?”
“ฟันธง! เป็นไปตามที่ผมว่าไว้นั่นเอง!”
มิตสึรุยืดอกภูมิใจ ทาเคชิกับซาจิหันมามองหน้ากันอย่างงง ๆ
“สุดยอด! ที่มิตสึรุพูดน่ะ ถูกเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย!”
“อ๊ะ บ่ายสองห้าสิบแล้วนั่นเอง!”
มิตสึรุดูนาฬิกาข้อมือสีดำเรือนใหญ่ที่ข้อมือซ้าย อีกสิบนาทีบ่ายสามโมง
“อีกสิบนาทีบ่ายสาม! ฮิบาริจะฟักแล้ว! แต่ฮายาโตะต้องตามมาอีกแน่เลย!”
“หิวข้าวแล้วอ่ะ! แต่ไปที่ลานกลางกันดิ! วันนี้ที่นั่นคนแน่นเอี้ยดเลยดิ! ถ้าเข้าไปแทรกตัวเหมือนไส้ในข้าวปั้น โดรนก็ตามไม่เจอแน่นอนดิ!”
ซาจิพูดรัวเป็นปืนกล
“อ๋อ...ไม่เข้าใจเลย! แต่ไปลานกลางกันเถอะ!”
*
ระหว่างที่วิ่งไปตามตรอกทางลัดสู่ลานกลาง เสียงจากโทรโข่งก็ดังก้องมาแต่ไกล
“ลูกบอลมงคลหายไปไหน! ไม่ทันพิธีแล้วนะโว้ย!”
“ยายตะโกนอะไรอยู่ไม่รู้แฮะ! แต่ตอนนี้ต้องฮิบาริก่อน!”
มาซาโอะกับเพื่อน ๆ วุ่นอยู่กับเรื่องของตัวเองจนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น
ที่ปากตรอก ฮายาโตะซึ่งเปียกโชกไปด้วยน้ำแข็งยืนดักรออยู่
“หึหึน รออยู่ตั้งนานแล้วล่ะ!”
ฮายาโตะกระโจนเข้าใส่ไข่ จับไว้ด้วยสองมือแล้วกระชากดึงแรง ๆ
“ไม่ปล่อยหรอก!”
มาซาโอะเกร็งเข่ายันไว้สุดแรง ฮายาโตะแรงเยอะกว่าที่คิด แต่มาซาโอะก็ไม่ยอมปล่อยมือ
“งั้นก็ต้องแบบนี้ล่ะ!”
ฮายาโตะบิดตัวทั้งตัวสุดแรง ไข่หลุดจากอ้อมแขนของมาซาโอะ แล้วด้วยแรงเหวี่ยงนั้นก็หลุดจากมือของฮายาโตะไปด้วย
ปุ้ง!
ไข่ลอยขึ้นฟ้าสูงลิ่ว แล้วไปติดอยู่บนเชือกประดับที่ขึงไว้เหนือเวทีกลางลาน หางสีแดงแกว่งไกวอยู่บนที่สูง
“ฮิบาริ!”
“หึหึน ตอนมังกรฟักออกมาน่ะ ผมจะเป็นคนถ่ายเองล่ะ!”
ฮายาโตะอุ้มโดรนที่ยังหยดน้ำติ๋ง ๆ เริ่มปีนบันไดข้างเวทีขึ้นไป
“ขี้โกงงง!”
บนเวที คุณยายคิโยะยืนอยู่ ผมดัดหยิกฝอยเป็นลอนเล็ก ๆ สีม่วง คาดผ้าโพกหัวแบบบิดเกลียว หน้ากลมเล็ก ๆ ดวงตาสีน้ำตาลหยีเรียวเป็นเส้น เสื้อคลุมฮัปปิสีกรมท่ามีตัวหนังสือสีขาวเขียนว่า “ฮิบาริ” อยู่กลางหลัง เวลาโกรธน่ากลัวยิ่งกว่าฟ้าผ่า แต่ก็เป็นพวกที่อยู่ข้างมาซาโอะที่สุด
คิโยะแหงนมองไข่บนเชือก แล้วยกโทรโข่งขึ้น
“มาซาโอะ! ดึงเชือกแดงนั่นตอนบ่ายสามโมงตรงนะโว้ย!”
ในหัวของมาซาโอะ คำพูดเมื่อเช้าเชื่อมต่อกันดังแป๊ะ
“ก่อนบ่ายสามห้ามดึง งั้นถ้าบ่ายสามก็ดึงได้นี่นา!”
“ปล่อยข้าจัดการเองเว้ย!”
ทาเคชิยกมาซาโอะขึ้นขี่คออย่างง่ายดาย
“สูงจังงง!”
“หลบหน่อย ๆ ขอทางหน่อยดิ!”
ซาจิเขย่ากระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊ง แหวกฝูงคนเปิดเป็นทาง ทาเคชิที่ตัวเปียกโชกก้าวฉับ ๆ ไปตามทางนั้น มือของมาซาโอะเอื้อมไปถึงหางสีแดง
“มิตสึรุ เวลา!”
“ฟันธง อีกสิบวินาทีนั่นเอง! สิบ เก้า แปด เจ็ด หก ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง ศูนย์!”
“ฮึบ!”
บ่ายสามโมงตรง มาซาโอะดึงหาง
ป๊ากกก!
ไข่แยกออกเป็นสองซีกตรงเส้นกลาง กระดาษสีหลากสีพรั่งพรูออกมาจากข้างใน ตามด้วยป้ายผ้ายาวที่คลี่ลงมาดังพึ่บ บนป้ายผ้ามีตัวอักษรตัวโตเขียนไว้ว่า
ฉลองครบรอบ 100 ปี ย่านการค้าฮิบาริ
ฮายาโตะที่อยู่บนบันไดโดนกระดาษสีโปรยใส่เต็มหัว แล้วป้ายผ้าก็ตกลงมาคลุมทั้งตัวพอดี ดูเหมือนผีไม่มีผิด
“มองไม่เห็นข้างหน้าเลยล่ะ!”
ฮายาโตะลื่นตกลงไป ที่ที่ตกลงไปคือกองสายไหมกองโตบนแผงร้านขายสายไหม ฟุบ!
ผีที่มีสายไหมติดเต็มตัวลุกพรวดขึ้นมา ไม่เป็นอะไรเลยสักนิด ทั้งลานกลางระเบิดเสียงหัวเราะลั่น เสียงปรบมือดังกึกก้อง
มาซาโอะนั่งอ้าปากค้างอยู่บนบ่าของทาเคชิ
“ยาย แล้วฮิบาริล่ะ? มังกรล่ะ?”
“มังกรอะไรกัน? นั่นมันลูกบอลมงคลสำหรับพิธีครบรอบร้อยปีโว้ย! ตอนขนลงมาจากชั้นสองของโกดังบนเนิน ดันทำหล่นออกทางหน้าต่างไปซะได้ คนในสมาคมชุมชนก็ช่วยกันตามหาให้วุ่นเลยเน้อ!”
มาซาโอะงอนิ้วนับทีละนิ้ว
“เส้นตรงกลางคือรอยแยกไว้ให้มันแตกออก...หางก็คือเชือกของลูกบอลมงคล...เสียงกรอบแกรบคือกระดาษสี...ฮิบาริคือชื่อย่านการค้า...แล้วบ่ายสามโมงก็คือเวลาเริ่มพิธีนี่เอง!”
“ฟันธง ไม่ใช่มังกรนั่นเอง!”
“อ้าว เซ็งเลย ไม่ใช่มังกรหรอกเหรอเนี่ย!”
ทั้งสี่คนหัวเราะกันจนท้องคัดท้องแข็ง แผนการเลี้ยงมังกรเป็นอันจบลงแค่นี้
คิโยะหันโทรโข่งมาทางมาซาโอะ
“ลุงร้านผักกับลุงเฝ้าโรงอาบน้ำเพิ่งมาบอกยายเมื่อกี้เองเน้อ! ว่ามาซาโอะกอดของขาว ๆ ใหญ่ ๆ วิ่งไปทั่ว ลูกบอลมงคลไม่มีรอยแม้แต่นิดเดียวเน้อ คนที่ไม่ทำมันตกเลยสักครั้งก็คือเจ้านี่แหละ มาซาโอะ!”
เสียงดังลั่นจนได้ยินกันทั้งเมือง
“เรา...ไม่ทำตกเหรอ?”
“ใช่เลยดิ! มาซาโอะไม่ทำตกเลยดิ! เก่งเท่าแพนเค้กร้อยแผ่นเลยดิ!”
“เหะ ๆ ขอบใจนะซาจิ!”
“สมกับเป็นนายเว้ย มาซาโอะ!”
ลุงร้านผักก็ปรบมืออยู่หลังฝูงคนด้วย มาซาโอะยืดอกขึ้นบนบ่าของทาเคชิเป็นครั้งแรก
“ขอบใจทาเคชิด้วยนะ! เพราะทุกคนเลยแหละ!”
ฮายาโตะที่มีสายไหมติดเต็มตัวหันหน้าไปทางอื่น แล้วพูดเสียงเบา ๆ
“...ฮึ ครั้งหน้าให้ผมเข้าพวกด้วยล่ะ”
“ได้เลย!”
พอมาซาโอะยิ้ม หน้าขาว ๆ ของฮายาโตะท่ามกลางสายไหมก็แดงขึ้นนิดหนึ่ง
ท่ามกลางแสงแดดจ้าหลังบ่ายสามโมง ทั้งห้าคนช่วยกันเก็บกระดาษสีที่กระจายอยู่ทั่วลาน
มังกรไม่ได้ฟักออกมา แต่ในอกของมาซาโอะกลับพองโตไปด้วยความสุข ยิ่งใหญ่กว่าไข่สีขาวฟองนั้นเสียอีก
── จบบทที่ 1 ──
